woensdag 11 januari 2012

Zwart-wit


Ik hou van de zwart wit foto’s uit de tijd van mijn oma, die door onze meisje trouwens steevast mijnoma wordt genoemd, een eretitel die ze met een glimlach draagt. Onze meisjes beginnen elke brief of kaart aan haar met “lieve mijnoma” en ook als ze ter sprake komt vragen ze voor de zekerheid even bedoel je oma of míjnoma nou, mam? Mijnoma dus, die de oorlog heeft meegemaakt en al op haar zesde haar zwemdiploma haalde, waar ze, 78 jaar later, nog altijd apentrots op is. Had ik maar in die tijd geleefd, zo gezellig met z’n allen rond de radio, een slanke japon en van die schouderlange wapperende haren met zo’n grote strik erin.
Dit boek nam me mee de geschiedenis in. Het beschrijft precies de periode van haar geboorte, rond 1920 tot nu en ik heb genoten, het las zalig weg. Ik heb het ook meteen gekocht voor mijnoma. Nu weet ik een beetje beter hoe het was in haar tijd, dat houdt me namelijk al heel lang bezig, getuige mijn vraag aan mijnoma als klein meisje: “Hoe was dat nou, toen alles nog zwart-wit was, oma?”

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen