Een kijkje in m'n vakantiedagboek

In Zuid-Frankrijk was het prachtig en heerlijk warm.

We gingen naar een mooie baai. Als we naar rechts keken zagen we dit:

En als we naar links keken zagen we dit:

In Nîmes bezochten we deze prachtige arena:

En als er wind stond werd er door onze jongste gevliegerd op het enorme, verlaten strand:

Traditioneel sloten we onze vakantie af in Limburg:

Wat lijkt het allemaal alweer ver weg, zeg...

Een kijkje in m'n vakantiedagboek

Dit jaar schilderde ik zo nu en dan wat we deden en zagen tijdens de vakantie.
Het was heerlijk om te doen en nu is het heerlijk om na te genieten....

We begonnen in Parijs:

Daarna gingen we naar het zuiden, waar onze jongste deze haarband kocht:

We zagen tientallen flamingo's, zo mooi:

En tijdens elke autorit las ik Harry Potter voor, zo van m'n ereader.

Van de week meer!

Geloven of niet geloven, that's the question.

Tijdens een heerlijke fietstocht zat onze jongste bij mij achterop en babbelden we vrolijk over het leven en allerlei dingen die daarbij komen kijken.
"Gaan we weer eitjes zoeken met pasen, mam? Jij verstopt die…. Toch?"
Waarop ik bevestigend antwoordde.
"Daar geloof jij niet meer in, hè?" voegde ik er tactisch aan toe, in de hoop dat ze op het idee gebracht werd van een veel groter geloof, waar volgens mij & mijn lief dit jaar een einde aan moet gaan komen.
Ik zette haar op het spoor door maar weer eens te herhalen dat het ook papa en mama zijn die de tandjes inwisselen voor glanzende muntjes onder het hoofdkussen.
Nee, die tandenfeee, daar geloofde ze natuurlijk allang niet meer in.

"En wat regelen papa en mama stiekem nog meer, denk je? Zijn er nog meer dingen waar jij misschien ook al niet meer in gelooft? Je wordt al zó groot!"

Het bleef lang stil achterop de fiets, een stilte om echt van te genieten, zo met de zon op dit mooie gesprekje. Ik vroeg me af wat ze allemaal zat te bedenken, daar achterop.

"In God, mam, daar geloof ik echt niet in."

Prioriteiten stellen, daar gaat het om in dit kinderleven.

Wat voor draad loopt er nou weer door ons leven?

Ik trek mijn wenkbrauwen regelmatig op in ons gezin, en ben er inmiddels aan gewend allerhande hutten, playmobil, winkeltjes, goochelshows en andere grootse plannen & projecten aan te treffen in onze woonkamer als ik op een onbewaakt ogenblik eerder thuiskom uit mijn werk.
Zo ook gistermiddag, de befaamde vrije middag van leerkrachten. Ik was rond drie uur lekker thuis.

Mijn liefste vulde deze keer het woensdagmiddag-gat op, door een paar uur vrij te nemen en de dames te voederen en te vermaken in de tijd tussen school & knutselclub.

Ik kwam thuis in een leeg huis, heerlijk, de blondies waren al gevlogen naar die knutselclub en echtgenoot was alweer aan het werk, dus kon ik even met mijn kop in de zon.

Toen viel me iets op.

As je goed kijkt zie je een rolletje touw liggen, en natuurlijk vroeg ik me meteen af waarom die draad daar naar boven liep. Hier heeft mijn liefste iets mee te maken, dat wist ik meteen zeker.

Ik volgde de draad, zoals ik ook altijd mijn lief volg als ik iets wil beleven. De draad liep door het raam naar buiten.

Het was een val, en ik vroeg me af wat er gevangen moest worden op deze zonovergoten woensdag. Stiekem was ik ook een beetje opgelucht, want even, heel even, had ik het idee gehad dat ik moest oppassen voor emmers gevuld met water of confetti, gevolg door een hoop gebulder, niet in de laatste plaats door hem & de blondies, professioneel verstopt in de bijkeuken ofzo. Gelukkig.

Ha! Dit was een val die gestoeld is op een groot rechtvaardigheidsgevoel! Want ach, wat is het toch verschrikkelijk om steeds toe te moeten kijken hoe die grote, sterke, agressief-zwarte kauwen onze vetbollen voor de piepkleine zenuwachtige snaveltjes van allerlei soorten mezen & mussen wegpikken.

Toch hoop ik stiekem dat die kauwen er niet in trappen, want zoals je hier kunt lezen is mijn echtgenoot met zo'n gevederd vriendje in zijn handen niet te vertrouwen.

Ode aan sokkenbesluit!

Kijk nou! Gisteren op het o zo leuke Flow magazine kalendertje! Een kleine ode aan het besluit van onze jongste dat ze in september nam, om voortaan twee verschillende sokken te dragen (klik!).

Ze doet het trouwens nog steeds!

Pieter Derks

Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik gisteravond, na heerlijk met mijn echtgenoot bij Seven (klik!) te hebben gegeten, tot 3 keer toe bijna in slaap ben gevallen in Het Park.
En voordat iemand nou denkt dat ik als een dakloze op een bankje onder een kartonnen doos heb liggen snurken: Het Park is de schouwburg in Hoorn. Het lag niet echt aan hem:

Maar man, wat was het warm boven in de zaal! We zaten op het balkon en mijn echtgenoot en ik hebben dapper gevochten tegen het knikkebollen. We hebben de strijd maar nét gewonnen... Met rode wangen en een loom gevoel liepen we na afloop de frisse buitenlucht weer in. Zuurstof! Dan weet je weer hoe lekker het is als daar genoeg van is voor iedereen!

Pieter Derks was in het echt bijna net zo goed als op TV. Als ik de afgelopen tijd tegen iemand zei dat we naar zijn voorstelling zouden gaan, was de eerste reactie vaak: "Zou hij nou een hele avond kunnen boeien?" Ook de serveerster bij Seven (heerlijk restaurant, trouwens!) vroeg het zich af.
Hij boeide, maar was soms had er wel wat meer vaart in gemogen. Het was niet slecht, maar ook niet super, gewoon een leuke, warme, gaap-avond.

Sokken

Vorige week besloot onze jongste om voortaan twee verschillende sokken te dragen.
En wat ze besluit doet ze, al haar leven lang. Zo besloot ze zelf wanneer ze zindelijk werd, wat ze wilde eten en wat niet, wanneer ze ging fietsen ("het zit toch prima, achterop?") en nu dus een sokkenbesluit. Haar tevreden gezicht spreekt boekdelen!

Zuiderzeemuseum

Onze oudste had geheel uit eigen beweging een plan getrokken. Een fietsroute die ze op internet had gevonden leek haar wel wat. (Deze: klik!)

Met gevulde picknicktas, een bijzonder trots gevoel vanwege dit leuke initiatief en een glunderende jongste op haar nieuwe fiets maakten we het fietstochtje naar het Zuiderzeemuseum.
En daar is altijd iets leuks te doen, dat bewijst deze foto maar weer eens:

Op de dijk genoten van onze picknick, terwijl drie eenden, die duidelijk nog nooit hadden kennisgemaakt met mijn echtgenoot, bedelden om brood.

(Mijn echtgenoot probeert IEDERE vogel die zich binnen een straal van een meter om hem heen bevindt, te vangen. Het lukt verbazingwekkend vaak, hier (klik!) ook zo'n actie.)

Deze eenden wisten te ontkomen.
Wat een heerlijke dag!

Klantenservice

Misschien bestaan er mensen die aan hun keurig afgeruimde tafel gaan klaarzitten met pennen die het dan ook nog doen, genoeg blanco papier, registratienummers, klantenkaarten, hun laatste 5 adressen met bijbehorende postcodes en telefoonnummers, een enorme glimlach en kilo's geduld, maar bij mij ziet een telefoontje naar een willekeurige klantenservice er heel anders uit. Na een periode van langdurig uitstellen en tegelijkertijd steeds heviger aandringen van mijn echtgenoot besluit ik tijdens het uitruimen van de vaatwasser en het wegwerken van de was-Mount Everest te bellen, sla ik meteen een aantal spreekwoordelijke vliegen in een klap denk ik dan. Met de telefoon tussen oor en schouder geklemd worstel ik me door een eindeloos keuzemenu heen, wanneer ze mijn bh-maat en seksuele voorkeur zouden vragen zou het me niet eens opvallen tussen het enorme scala aan keuzemogelijkheden door dat me dichter bij de desbetreffende medewerkster moet brengen. Was dat maar waar.
Degene die mij te woord zou moeten staan is op vakantie, ontslagen, heeft een begrafenis of trouwerij, of in een enkel vreemd geval misschien wel allebei op dezelfde dag, of ligt zich kreunend te verstoppen in de kelder van het gebouw, waar hij of zij heimelijk een hartstochtelijke relatie onderhoudt met de enige andere medewerker die mij verder zou kunnen helpen. Soms krijg ik tot mijn stomme verbazing wel contact en worden mij, nadat ik het hele huis heb doorgespit naar het referentienummer en de factuurdatum, goede dingen beloofd, missende facturen zullen vandaag nog opgestuurd worden, bijvoorbeeld, of het teveel betaalde bedrag zal aan het eind van deze week op mijn rekening staan. Van schrik laat ik mijn servies uit mijn handen kletteren en de strijkbout op mijn lievelingsrokje staan en begin de persoon aan de andere kant uitbundig te bedanken, eindelijk iemand die zijn vak verstaat, hoera!
Helaas blijkt, na weer een zware oefening in geduld, dat de factuur maar niet op de mat valt en dat het bedrag per abuis niet bij- maar afgeschreven wordt.
Ik bel wel weer als ik over een tijdje de ramen ga lappen, dat is toch ook verloren tijd.

Palindroom

Het is een tijdje geleden begonnen, misschien toen onze oudste in groep 3 zat en zo verbluffend snel leerde lezen dat wij een moeilijkheidsgraad inbouwden: achterstevoren. Menige plaatsnaam werd op de snelweg razendsnel omgedraaid, wat nog niet meeviel, probeer Bovenkarspel maar eens. Inmiddels wordt er bij ons aan tafel niet meer vreemd opgekeken als er opeens “mag ik de klem” klinkt, alleen mee-eters trekken hun wenkbrauwen nog wel eens op. Het doet me denken aan mijn basisschooltijd, bij mij in de klas deden we het op een dag ook opeens allemaal, net als knikkeren, daarvan weet je ook nooit precies waar het vandaan komt. We waren allemaal jaloers op Onno, wiens naam niet veranderde in een vreemd onuitspreekbaar woord en gek genoeg is dat ook het enige dat ik me van hem kan herinneren.

We zaten van de week met het hele gezin voor de televisie, waarop te zien was hoe de slechteriken zoals dat in een goeie film hoort deze keer écht leken te winnen. Terwijl onze blondies alleen nog maar tussen hun vingers door verder durfden te kijken naar de vechtpartij tussen de slechte tweeling en de goeie Krokodillenbende, was daar een onvervalste.

 “Haha, net goed, recht op zijn lemeip!” sprak onze oudste tevreden giechelend.

Afgeleid

Op de momenten dat ik thuiskom, gevaarlijk slingerend omdat mijn fiets volgestouwd is met boodschappen, en een uur later vol goede moed aan een heerlijk recept begin en tot de conclusie kom dat ik twee héél belangrijke ingrediënten ben vergeten, terwijl ze echt op mijn lijstje stonden en ik dat hele lijstje heb gecheckt voor ik in de rij ging staan, wens ik dat ik mijn sofinummer niet uit mijn hoofd wist. Het neemt zo ongelooflijk veel plaats in beslag en ik heb het nooit nodig. Maar ik hoorde het en het zat erin, en het is ook nog eens een hele ingewikkelde. Het is maar een deel van het probleem, want waar anderen mensen hun focus op iets richten en zich niet laten afleiden door wat dan ook, gebeurt dat mij om de haverklap. Grote kans dat ik mijn vlak-voor-de-kassa-boodschappenlijstje-check heb gedaan in het pad met tijdschriften en dat de Linda me begon te roepen en dat ik dat echt probeerde te negeren, maar dat ik op een gegeven moment toch een snelle blik wierp op de cover "Liever slim dan mooi" en dat er toen gedachten door me heen flitsten zoals: "Hoe zou Geert Wilders daar over denken, hij kan allebei immers nog kiezen..." Dit alles natuurlijk terwijl ik dat lijstje checkte want omdat ik een vrouw ben ga ik daar ondertussen mee door, wij kunnen immers twee of meer dingen tegelijk en zo heb ik straal over het flesje room en de kipfilet heen gelezen, die best wel onmisbaar zijn in een italiaanse hartige taart met kip. Die ik dus op dit moment aan het maken ben, dat wil zeggen ik ben halverwege en toen dacht ik eraan dat ik de tandarts nog moest bellen, wiens nummer ik moest opzoeken in de laptop waarop mijn oog getrokken werd naar het handige favorieten-balkje bovenin het scherm en ik dus op mijn blogje belandde. Het geheugen interesseert mij mateloos, dat snap je, want het is toch ook wonderlijk dat een voorval door iedereen anders onthouden wordt, omdat wij de gaten gezellig zelf invullen, hetgeen bijvoorbeeld de rechtsgang ernstig belemmert. Daarom ben ik ook zo benieuwd naar het boek""Het geheugenpaleis" van Joshua Foer, o ja! Dat heb ik al een paar weken geleden op mijn E-reader gezet, maar dat was ik vergeten. Ik ga er nu lekker in beginnen!

De liefde, toen, nu en... straks.

Het ging vroeger veel te makkelijk, een of andere knakker met een leuke kop en dito haar hoefde maar een praatje met me aan te knopen in kroeg, park of schoolkantine en voor ik het wist stond ik vol overgave te zoenen, hoppa, mijn hart stond alweer in vuur en vlam . Een aansteker was er niks bij maar in tegenstelling tot de Zippo, die zelfs met windkracht 10 blijft branden was bij mij de interesse ook weer gauw over, en zie er dan maar weer een beetje netjes vanaf te komen. Als een stukje dubbelzijdig plakband bleven sommige kandidaten aan me kleven, waardoor ik hardnekkig moest blijven schudden en rukken om er vanaf te komen.
Ontelbare keren heb ik staan zwijmelen en babbelen aan de rand van de dansvloer voor zover dat mogelijk was tussen de oorverdovende hiphop-beats door die toen als "onwijs gaaf" werden bestempeld, te vergelijken met het "doodziek, man" van nu. Ja, dat waren nog eens tijden, dat je elkaar "d'r uit danste" door te hiphoppen op die dansvloer, wat allemaal een serieuze zaak was, daar in de dorpsdisco, met weemoed kijk ik erop terug, maar een heel ander gevoel bekruipt me als ik me bedenk dat dit zich over een paar jaar zal gaan herhalen als onze dochters aan het uitgaansfront verschijnen. Nu leven ze nog in de heerlijke veronderstelling dat je gehuld in een paillettenjurkje met dito hakkenschoenen en tasje werkelijk naar de disco gaat om te dansen met je vriendinnen, net als Barbie. Wat een heerlijke onschuld, het grote mensen leven is nog één groot luchtkasteel, waar wel al volop plannen voor worden gemaakt. En de liefde... die is er ook al, sinds de kleuterklas is onze oudste dikke maatjes met een leuke jongen uit haar klas en ze hebben toen al besloten later te gaan trouwen, al fietst er zo nu en dan gezellig even een andere klasgenoten-verkering tussendoor. Ze heeft goede smaak, dat moet ik zeggen, deze jongen willen we graag in de familie en ik blijf even lekker bij haar zitten in haar luchtkasteel, mijn ogen sluitend voor het feit dat ze over twintig jaar misschien niet eens meer weet hoe hij heet. Dat ze ook al uitvoerig alle details van hun latere leven bespreken, zoals het wonen op een boerderij, en het werk dat ze dan allebei zullen doen, wat dan gek genoeg weer niets met die boerderij te maken heeft, was me bekend, dus toen ze me vlak voor de welterustenkus vertelde dat ze niet meer weet of ze wel kinderen wil met deze jongen had ik niet verbaasd hoeven zijn, eigenlijk. "Waarom niet?" kon ik natuurlijk niet nalaten te vragen, en het antwoord deed mijn vertrouwen in deze huwelijkskandidaat ernstig wankelen. "Nou, hij wil liever geen kinderen, maar hij zei dat ik er dan gewoon zelf voor moet zorgen, als ik het dan zo nodig wil."

Puinhoop

Met de rest van het gezin op school en werk heb ik het huis weer voor mezelf alleen en omdat ik me nu weer enigszins kan voortbewegen, laten de blondies de meeste spullen weer gezellig achter zich aan slingeren. Eigenlijk mag ik daarover niet klagen, ze hebben het duidelijk van mij, ik was vroeger geen haar beter, zelfs vele malen slechter. In de puinhoop die mijn kamer heette had ik een prachtige passpiegel op een standaard die voor de geoefende kijker te ontdekken was ergens tussen de bergen boeken, vuile en schone was en allerhande meidenspullen. Mijn kleding legde ik heel handig op mijn bureaustoel neer, zodat ik daar na het nodige graai- en zoekwerk altijd kon vinden wat ik zocht en door even flink te ruiken was meteen duidelijk of het vies was en dus terug werd gegooid op de stoel, of schoon, en dus geschikt voor een lekkere pas sessie voor die spiegel. Toen ik op een dag mijn goedgevulde winterjas op de berg kleren bovenop die bureaustoel gooide en vervolgens naar de wc rende, hoorde ik vanaf de pot een enorm gedonder. De stoel was overbelast geraakt en uit protest achterover gekanteld, recht de spiegel in. Een grote barst zou me er vanaf dat moment altijd aan herinneren dat ik mijn kleren beter naast de stoel kon neergooien. Zat ook lekkerder trouwens, op die stoel dan bedoel ik.
Met de moed der wanhoop werden er briefjes neergelegd waarop bijvoorbeeld "ik ben je lievelingsboek, ik lig hier nu al 3 weken, ruim me op!" stond, maar ook dat mocht niet baten, mijn drang tot het laten rondslingeren van mijn eigendommen breidde zich alleen maar uit, zelfs tot de middelbare school, waar mijn vriendinnen me attendeerden op mijn jas, etui of werkstuk dat ik tijdens het kwebbelend verlaten van het lokaal natuurlijk weer achterliet. Toen ik er na een lange dag van hard bijkletsen en tussendoor opletten en meeschrijven in de les op school achter kwam dat ik mijn jas weer eens ergens had laten slingeren, ging ik maar weer op zoek. Slenterend door de lange gangen wierp ik in elk lokaal een blik en daar zag ik 'm over een stoel hangen, onbereikbaar, omdat er tentamens waren, net begonnen... Nou ja, ik hou me maar vast aan deze poster en laat de bende de bende.

Koekjes bakken

Na een lange periode van op de bank zitten, kilometers wol en katoen haken, bloggen, facebooken, lopen met krukken, hobbelen met charmante klittenbandschoen, nog meer haken, en dan maar weer facebooken en weer een stukje bloggen ben ik weer opgekrabbeld en kan ik nu weer lopen nou ja, lopen, jij noemt het lopen, zegt mijn echtgenoot en hij heeft gelijk. Met mijn ongelooflijk lage tempo word ik zwaaiend en fluitend ingehaald door alle schildpadden en slakken uit de omgeving, maar goed, ik kom dus weer vooruit. Tijd om mijn neus weer eens op het werk te laten zien en om daar goede sier te maken en mijn collega's te bedanken voor alle bloemen, kaarten en bezoekjes heb ik pump- en voetenkoekjes gebakken, op deze manier:

Zet alle ingrediënten klaar en kom tot de conclusie dat je geen citroen hebt, wat vreemd is want gisteren heb je alles voor dit recept in huis laten halen door je liefste.
Laat je afleiden door je gezin dat The Voice Kids zit te  kijken, omdat het op zo'n laat tijdstip komt heb je het gedownload en nu schallen dus allerhande mooie kinderstemmetjes met dito gezichtjes, opvallend genoeg, de voorselectie was niet alleen op basis van stemgeluid, denk ik, door de woonkamer. Kom na 10 minuten tot het besef dat je koekjes ging bakken en druip weer af naar de keuken, waar je 200 gram boter in de magnetron zacht laat worden en 3 eieren in een kom stukslaat, waarvan je de druipende schalen net naast de prullenbak laat vallen. Haal het pakje zachte boter uit de magnetron en doe die bij de eieren in de kom. Lees hoe het verder moet in het kookboek en kom tot de conclusie dat je 2 recepten die onder elkaar staan in het boek door elkaar hebt gehaald waardoor je gelukkig dus helemaal geen citroen nodig hebt, maar helaas ook geen eieren. Probeer de boter tussen het eierstruif vandaan uit de kom te halen, gelukkig heeft 'ie nog zijn rechthoekige vorm en enige samenhang maar knijp toch iets te hard en bedenk je, terwijl je de zachte boter tussen je vingers door voelt glippen waar je die geredde boter eigenlijk in wilde doen. Doe met je andere hand de la met schaaltjes open en mors wat ei en boter in die la, waarna je de boter in de kom laat glijden en de eieren dan maar in de gootsteen wegspoelt. Mix de boter met een eetlepel vanillesuiker en 100 gram kristalsuiker. Doe er 300 gram bloem bij en zet de mixer weer aan, waarna je je weer haarfijn herinnert hoe de vorige keer de keuken ook wit zag van de weggestoven bloem uit de mixer.
Bedenk je ineens dat het eigenlijk nog leuker is om wat verschillende smaken koekjes te bakken en ga op zoek naar geschikte ingrediënten, zoals kokos, kaneel, pijnboompitten, sinaasappelrasp en frambozenjam. Bedenk je dat je geen jam hebt, maar wel caramels, snijd die in piepkleine stukjes en kneed ze door een kwart van het deeg. Het deeg plakt verschrikkelijk, wat je eraan doet herinneren om de volgende keer je peperdure trouwring vooraf van je vinger te trekken. Kneed door nog een kwart van het heerlijke deeg kaneel en nog wat suiker, door het volgende kwart de gemalen kokos en tenslotte de pijnboompitten en sinaasappelrasp door het laatste deeg. Laat het deeg een uur rusten in de koelkast.

Haal het deeg uit de koelkast, het is weer helemaal hard geworden natuurlijk dus kneed het weer soepel, rol het uit en bemerk dat het in zijn geheel aan de deegroller blijft plakken. Stuif meer bloem op het aanrecht dan er al lag door het mixer-incident en rol het deeg weer uit. Steek er pumps en voetjes uit, wat natuurlijk bemoeilijkt wordt door de stukjes caramel en pijnboompitten, zet stug door en merk dat het deeg steeds warmer en dus plakkeriger wordt. Bestuif het aanrecht met nog meer bloem en daarna nog meer. Blijf koekjes uitsteken en vraag je af of het nou een recept voor kruimeldeeg was en of de hakken van alle pumps af zullen breken maar dat maakt toch niet uit want je mag zelf nooit meer hakken dan 3 cm hoog aan, dus dan is het een mooie verwijzing naar de werkelijkheid.
Laat de koekjes op 175 graden 10 minuten bakken in de oven en merk dat alle stukjes caramel gesmolten zijn, wat gaten heeft veroorzaakt die de pumps en voetjes een soort zweterig pussend, etterend voorkomen geeft. Geef die koekjes aan je gezin en neem de rest mee naar je collega's.

Jungle

In de dicht begroeide jungle die ze internet noemen heb ik nu een plekje veroverd op Twitter, alleen al voor die leuke vogel, die het trouwens geen 3 dagen zou volhouden in de echte jungle, en dat schept voor mij al gauw een band, want datzelfde geldt voor mij, ik ben geen echt meisje blijkbaar.
Nu volg ik dus mensen op Twitter, en word ik in voor mij nog redelijk onbegrijpelijke taal doorspekt met hekjes en apenstaartjes maar ik leer gelukkig snel, op de hoogte gehouden van het reilen en zeilen van mijn vrienden en idolen, maar degene waarop ik me echt verheugde heeft me hevig teleurgesteld. In mijn hoofd had ik deze man een heel ander leven toebedeeld, realiseer ik me nu. Een artistiek leven, met eenzame late avonden vol wijn, zich laat in de middag uit bed slepend om vanachter laptop danwel ouderwetse computer met nog zo'n lekker dikke crémekleurige beeldbuis Twitter te verrijken met mooie beschouwingen en prachtige uitspraken, vol kwinkslagen naar hetgeen hem bezighoudt, en daar was ik nou zo benieuwd naar, want dat zou het gewone tot op grote hoogten ontstijgen.
Niks is minder waar, gisteren twitterde hij: "Ik zit te denken aan zo'n huispak". en: "Knoop doorgehakt. Huispak gaat er komen. Twijfel alleen tussen streep of ruit". Vervolgens laaide de hoop op diepzinniger uitspraken op toen ik las: "Hele uitzending de wereld draait door over elfstedentocht.... Ik ben er klaar voor". En na nog een tweet over DWDD wist ik het zeker, nu zal hij met iets moois op de proppen komen dus ik bleef gespannen wachten op zijn volgende tweet, maar helaas: "Overigens, het worden ruitjes, met een blauwe katoenen riem". Nico Dijkshoorn, je bent van je voetstuk gelazerd.

Klik op de vogel om me te volgen op Twitter (en als ik ooit zo groot word als Nico beloof ik prachtige beschouwingen).

Belasting

Na dagen van uitgebreid kinderachtig uitstelgedrag, waarin ik allerhande erg-belangrijke-dingen-die-echt-moeten-gebeuren had verzonnen, zoals het zinloze schoonmaken van de schoenenkast, het nutteloos doorzoeken van Marktplaats om precies die stoeltjes te vinden die ik in mijn hoofd zelf heb verzonnen en die een waanzinnige aanvulling zullen zijn op ons interieur, het totaal onbelangrijke rangschikken van de dvd's op alfabet, of nee, toch maar op genre, o nee, nou laat het dan toch maar zo en ik kan de hoesjes toch ook niet meer vinden, opende ik doodmoe de brief van de belastingdienst over de kinderopvangtoeslag. Vooruit dan maar, dacht ik, toen ik las dat er een rekenvoorbeeld op de website te vinden was, maar ze hadden niet vermeld dat dit rekenvoorbeeld zich vakkundig schuil wist te houden, verstopt in een klein uithoekje van de website, waar het grinnikend zat te wachten tot het gevonden werd. "Buut rekenvoorbeeld!" riep ik na ruim een kwartier rondscrollen en klikken. Maar zo snel gaf het zich niet gewonnen, je moest bijvoorbeeld je toetsingsinkomen paraat hebben.
Door een ongetwijfeld vreemde verbinding in mijn hersens, die ik in het boek van Dick Swaab nog niet gevonden heb, weet ik mijn sofinummer uit mijn hoofd. Dat geeft hoop, zou je denken, maar helaas vergeet ik wel op slag wat ik ook al weer bij Deen moest kopen, dat ík het konijn eten zou geven en dat de klas van mijn oudste een kwartier eerder op school moest zijn voor een toneelvoorstelling, laat staan mijn toetsinginkomen. Of zouden ze het toetsingsinkomen van ons samen bedoelen, vraag ik me af terwijl het rekenvoorbeeld begint te gapen en sjokkend de aftocht blaast, naar een nieuwe verstopplek voor de volgende argeloze sukkel die het gaat proberen.
Het is niet leuk, laat staan makkelijk.

De hormonenheks

Toen ik met moeite mijn tranen kon bedwingen tijdens The Voice Kids (!!!) werd ik me bewust van het feit dat de hormonen weer voor de deur stonden, of eigenlijk waren ze al, uiteraard onuitgenodigd, naar binnen gestormd en hadden bezit genomen van mijn zelfspot, relativeringsvermogen en positiviteit. Elke vier weken moeten er blijkbaar twee volle dagen aan geloven, waarin mijn gezin wordt onderworpen aan mijn grillige emoties. Maar omdat er bovenop alle ellende kilo's schuldgevoel bijgeleverd worden, lijd ik er zelf ook onder, en dat probeer ik dan weer, tevergeefs moet ik toegeven, te verbergen, want ik heb normaal gesproken altijd zo'n hekel aan zelfmedelijden. Als ik mijn ware ik zou laten zien, gedurende de twee dagen per maand dat ik in een hormonenheks verander, zou ik blijvende psychologische schade toebrengen aan mijn naasten; omdat ik elke goedbedoelde opmerking neer zou sabelen met bijtend commentaar, precies gemikt op zwakke plekken, rivieren vol zou huilen bij goedkope TV-series, vervelende, zware straffen zou geven voor elke kleine misstap of verkeerde opmerking, omdat ik zou zwelgen in een oceaan van zelfmedelijden en omdat ik, als ze begripvol zouden reageren, zwijgend zou nukken op de bank.
Nu doe ik van dat alles maar een klein beetje. Bah.

Een paar jaar geleden bekeek mijn lief me eens hoofdschuddend tijdens het nukken.
"Ik weet wat jij nodig hebt" zei hij terwijl hij plaats nam achter de computer en hij bestelde onmiddelijk deze cd.

Dit lied staat er helaas niet op, maar is een grote steun in deze zware tijden:

En je doet normaal, pap!

Vanmorgen, terwijl ik lekker lang met Dick Swaab in bed lag, nee, niet lijfelijk, maar met zijn prachtige boek "Wij zijn ons brein", werd mijn sluimertoestand verstoord door een merel. Helaas niet door zijn gefluit of getrippel langs het slaapkamerraam, nee, mijn echtgenoot kwam glunderend binnen met een levende merel in zijn handen en vroeg grappend: "Hoe maken we 'm klaar?" Daarbij hield hij de merel heel dichtbij mijn gezicht, misschien dacht hij dat ik werkelijk interesse had en dat ik door het gedimde licht van onze wake-up light (zie dit stukje: klik!) de details niet goed kon zien. Nu ik het schrijf, denk ik dat het toch gevaarlijk is, dat bloggen van me. Het lezen van een eerder stukje (Vreemde vogel; klik!) heeft zijn liefde voor gevederde vriendjes weer hoog opgelaaid, maar dan in de verkeerde richting, wat mij betreft. Ons konijn huppelde geschrokken het tuinschuurtje uit, vertelde hij, omdat deze merel in dat schuurtje rondfladderde. "En hij liet zich zo pakken!" Alsof het dier in mijn echtgenoot zijn redder in nood had gevonden, waardoor hij toch ook niet anders kon dan het diertje oppakken en ermee naar de slaapkamer spoeden.
Straks gaan ze schaatsen, mijn gezin, lekker nostalgisch over het ijs zwieren, terwijl ik nog steeds het grootste gedeelte van de dag zittend doorbreng, ik wissel bank en fauteuil af met eettafel en bureaustoel, om mijn voet zo rustig moglijk te laten genezen van al het leed dat 'm is aangedaan.
Mijn liefste schaatste vroeger fanatiek bij de Limmer IJsclub. Als ik de verhalen moet geloven (en meestal als ik denk, hier moet een korrel zout bij, blijken ze toch waar te zijn, ik heb nou eenmaal een bijzonder type aan de haak geslagen) kwam hij snel, doch kotsend over de eindstreep. Alles wilde hij geven voor de overwinning, ook zijn ontbijt, lunch en diner, afhankelijk van het tijdstip van de wedstrijd.
"Kom op meiden, trek een broek aan, we gaan zo!" zei hij tegen de dames die nippend aan thee en limonade de laatste nieuwtje doornamen: "Ken jij die-en-die van de BSO?" "Wie bedoel je"? "Nou, ze ziet er een beetje uit als een... eh... monster!" "Wat dan"? "Nou, haar mond!" Dat werk.
Verstoord keken ze op en onze oudste fronste haar wenkbrauwen en zei: "Zo ga ik echt niet mee, pap." Ik kon haar geen ongelijk geven, mijn echtgenoot, die nog niet grappig genoeg was geweest, volgens hemzelf, was gehuld in zijn knalpaarse, glimmende strakke schaatspak, maar het meest glom zijn lach, breed van oor tot oor. "Waarom niet?"grijnsde hij. Waarop hij weer naar boven rende en gehuld in zijn tijgervel, ooit genaaid door zijn moeder voor een jungle party in zijn wilde tijden, weer naar beneden kwam. Ik verzin dit niet.
"Lekker warm" was het levendige commentaar van onze dochters, waarna ze zich in acceptabel schaatsgoed hulden en het huis verlieten, terwijl onze oudste nog waarschuwde: "En je doet normaal, pap!"
Tevergeefs, vrees ik.

Plassen en bellen

Terwijl we nog wat zaten te kletsen na de avondmaaltijd, hupste onze jongste de kamer rond, met haar hand tussen haar benen en onrust in haar ogen. "Moet je plassen?" vroegen wij, wat ons een logische vraag leek. "Jahaa"!  was het geïrriteerde antwoord, omdat ze dat zelf natuurlijk ook wel wist. "Ga dan!" riepen wij in koor. "Maar ik kan de telefoon niet vinden!" klonk het wanhopig uit haar mond, terwijl ze nu ook haar benen kruiste, wat het hupsen bemoeilijkte. En nu hoef je je niet af te vragen wat een zesjarige tijdens het plassen moet bespreken met vriendinnen of familie, en waarom dat eigenlijk tijdens het klateren moet gebeuren, want die telefoon dient een heel ander doel. Dit voorval doet me denken aan onze heerlijke camping in Zuid-Frankrijk, compleet met palmbomen en zanger op donderdagavond, die allerlei bekende hits zong, maar met zo'n enorm frans accent dat je pas bij het refrein het aha-momentje had; aha, dát nummer! Onze jongste is hartje zomer jarig en aan ons dus de taak om niet te vergeten een geschikt cadeautje mee te nemen, wat dit jaar erg goed gelukt was; walkie talkies! Door onze kinderen hardnekkig wokkie tokkies genoemd, maar dat schijnt iets universeels te zijn onder kinderen. Mijn echtgenoot hoorde van zijn Joegoslavische collega dat die dingen daar tokkie wokkies worden genoemd, trouwens, maar goed, walkie-talkies dus.
Na veel uitleg over knopjes die op het juiste moment ingedrukt dan wel losgelaten moesten worden vervielen wij in flauwigheden van onze kant, zoals: "Is de liefde nu .... over" en "Hoeveel heb jij eigenlijk voor me... over". Maar toen zagen ook de kinderen de aardigheid ervan in en moesten we ze helaas aan hen afstaan. Nu durfde onze jongste ineens wel overal alleen naartoe op de camping, immers, ze had altijd contact met het tentfront! "Ik ga plassen mama.. over" "Goed schatje, ik zie je zo weer, over." Ik werd tegen wil en dank, en altijd als ik net een spannend stukje in mijn vakantieboek aan het lezen was, overdreven goed op de hoogte gehouden van alles wat ze deed. "Hee mama, hoor je de doortrek?" Gevolgd door, inderdaad, doorspoelgeluiden. Die geluiden worden hier in Nederland trouwens niet doorgebeld, nee, die telefoon gebruikt ze voor heel iets anders. Er hangt  een scheurkalender op het toilet en toen die onder de kerstboom vandaan kwam eigende onze jongste zich de taak van het afscheuren toe. Om erachter te komen welke datum het is, kijkt ze blijkbaar op het display van de telefoon, waar ze langs komt onderweg naar de wc.
Wij werden zenuwachtig van al dat gehups en gezoek en riepen haar toe: "Het is 1 februari, ga nou!" en onze jongste kon nog net op tijd haar broek laten zakken om te plassen en te scheuren.

Logee

Wat heerlijk, twee hakende kinderen en als bonus een hakende logee! Het is toch wel heel genoeglijk, zo samen op de bank lekker haken, met mij als vliegende keep om gevallen steken op te vangen, draadjes af te hechten en de boel op de rit, eh... haaknaald houden.