Zoekt u nog een grafzerk of: blote piemels zoeken.

Het laatste blogje over Brabant, dat beloof ik, want morgen begint het gewone leven weer en dus wordt het tijd om ons los te rukken van de vakantie.

Tijdens een fietstochtje met dat heerlijk zonnetje van vorige week op onze koppen, belandden we in Witrijt, vlakbij de Belgische grens bij een boerderij omringd door oude meuk, zoals mijn echtgenoot dat noemt.

Wij wilden wel even een kijkje nemen, en lokten onze meteen verveelde jongste mee met de woorden: "Er is hier vast wel ergens een blote piemel te zien, kom op!" Daarmee doelden we op een beeld van een of andere naakte Griekse god en dat hielp, want ze was op slag enthousiast.

Van Griekse goden of ander blote mannen was geen enkel spoor, maar dat hinderde niet, want we konden ons leuk afvragen waar deze stoel in hemelsnaam ooit voor gebruikt werd:

Die daar in het midden:

We namen een foto voor een kleine vriend van ons, die later smid wil worden. Ja, jongens die uit zulk hout gesneden zijn bestaan nog! En waar moet je dan later je aambeeld scoren? Nou hier!

Er waren allerlei leuke, gekke en verroeste spullen te koop en we hebben erg gelachen.

Maar het alleronverwachtste waren toch deze twee grote zware grafzerken. Wie zou die nou willen kopen?

Een kleurrijk alfabet èn een vulpen

Na een heerlijke Brabantweek zijn we weer thuis, ik kijk er met genoegen op terug en moet me natuurlijk in een hoek gaan staan schamen voor de hoeveelheid hobbyspul die ongebruikt mee terugkwam. Breien; mij nog steeds niet gezien en schilderen; geen zin & tijd, want ik was bevangen door de gutseritis.

Dus over dit stempelalfabet kan ik gelukkig met trots zeggen: HET IS AF!

Maar eigenlijk is het nooit af, want elke keer kom ik weer een leuke letter tegen en denk ik: die moet ook in mijn alfabet. Of als ik woorden schrijf met een dubbele letter, en dat is bij ongeveer elk woord merk ik nu, dan denk ik: ook niet leuk als die letter twee keer met dezelfde stempel moet...

Een paar dubbele letters heb ik al gemaakt. Met dank aan onze oudste die op de proppen kwam met het geniale knoopje-als-de-letter-o idee.

En voor de grap heb ik ook nog een vulpen gegutst.

Ze mogen bij de rest van de zelfgemaakte stempels, maar pas nadat…

...ze in een lauw Dreftsopje zijn geweest, om alle stempelinkt er weer af te weken. Kijk ze zwemmen!

Nooit meer om een letter verlegen!

Het textielmuseum in Tilburg

Vandaag waren we in het textielmuseum en natuurlijk begrijpt iedereen dat dàt een plek naar mijn hart is.

We liepen langs oude weefgetouwen die zoveel herrie maakten dat de wevers vroeger allemaal doof of slechthorend werden en ze daarom een eigen gebarentaal ontwikkelden. Op dit weefgetouw kon Jacquard geweven worden, ontdekt door meneer… jawel, Jacquard.

Zo mooi...

Het was reuze interessant en natuurijk was het leuk om de geschiedenis van de AaBe dekens te bekijken (wie kent ze niet)...

… of het gebruik van interieurstoffen de afgelopen honderd jaar, maar onze harten gingen pas echt sneller kloppen in het textiellab. Dat is een werkplaats voor het vervaardigen van nieuwe stoffen, maar ook een open atelier.

Wauw, daar zie je het ambacht dus anno 2014 in volle vaart, er wordt allerlei moois geproduceerd met de nieuwste technieken en machines. Allerlei technieken passeren de revue, van breien en borduren tot laseren en taften. Foto's schijnen meer dan duizend woorden te zeggen, maar nog lang niet genoeg.

Daarheen zou ik zeggen!

Taften

Borduren

Borduren

Breien

In de museumshop zag ik het ideale keukenschort hangen, met een handdoekje eraan genaaid voor het afvegen van het een of ander. Het is van Second-handy en staat inmiddels op mijn lekker-even-namaken-lijstje.

Wat is een foetsie?

Da kunde nie wete, zeggen ze hier in Brabant als niemand er meer iets van begrijpt.

En natuurlijk, als ik maar een heel klein beetje mijn best doe, snap ik de tekst op deze sticker in ons vakantiehuisje best. Maar ik vind het leuker om me even te verwonderen over dat ene woord.
Uw foetsie, wie gebruikt die woorden heden ten dage nog?
En dat we geen rommel in het toilet moeten gooien, dè snapt unnen boer mee éénen errem nog wel.

Parende padden kunnen gillen!

Toen mijn liefste, zijn vader en ik van de week na weer zo'n lekker vakantiedagje in het stikdonker terugliepen van de auto naar ons huisje, ergens verstopt in de vakantiekolonie waar we momenteel verblijven, vroeg mijn schoonvader achteloos of wij die pad ook zagen zitten, een eindje terug.
O nee, dat had hij voor het welzijn van die pad en voor onze rust beter voor zich kunnen houden, dacht ik nog, maar het was al te laat.
Mijn liefste sprintte terug en kwam glunderend in die donkere nacht weer bij ons terug met die geschrokken pad. We hoorden 'm al aankomen, want de pad gilde zijn kleine longetjes uit zijn lijf.
Bij nadere beschouwing bleken het er zelfs twee te zijn, gestoord tijdens een romantisch avondje, zo te zien.
"Dit is zielig" probeerden we nog, en niet in de laatste plaats voor mijn schoonmoeder straks in het huisje dacht ik er achteraan.
Maar het kwaad was geschied en mijn lief bezwoer ons dat hij echt niet in ze kneep.

Onze jongste glunderde zo mogelijk nog meer dan haar paps bij het zien van de padden. Zeker toen mijn schoonmoeder inderdaad even de schrik van haar leven kreeg.
Mijn oudste trok haar wenkbrauwen (en haar mondhoeken) flink op toen mijn zwager luchtigjes opmerkte dat papa en mama toch zeker oom zo zouden gillen "als die op elkaar zaten en iemand pakte ze op".
Toen werd het tijd om er een eind aan te maken en daar was mijn echtgenoot het gelukkig mee eens. De padden werden bij het water vrijgelaten, vast getraumatiseerd voor het leven.

En ik hoop dat die opmerking van mijn zwager mijn geheugen heel snel verlaat. In elk geval voordat… nou ja.

Stempeldestempel

Na zo'n lekkere vakantiedag, waarop naar België werd gefietst, vooral omdat de blondies dat straks lekker stoer in de kring kunnen vertellen; "O, ik ben in de vakantie naar België gefietst" en er dan heel nonchalant bij kijken, na zo'n dag worden 's avonds de hobbyspullen tevoorschijn getoverd.

Deze vakantie zit ik duidelijk in een gutsperiode...

Een beetje van mezelf en een beetje van Gertie Jaquet, moet ik eerlijk bekennen.

Haar blog (www.astampaday.blogspot.nl) inspireerde me om een alfsbetstempelset te gutsen.

Het schiet al lekker op.

Oorlog in de Efteling?

Deze foto is niet genomen in een of ander oorlogsgebied, waar de kogels fluitend om je oren suizen en je zo'n onhandig kogelwerend vest om moet. Nee, we waren in de Efteling vandaag, alwaar de dag werd afgesloten met een weergaloze watershow, begeleid door al die Eftelingmuziekjes maar dan lekker bombastisch uitgevoerd door een groot orkest. 

Deze foto's geven er een beter beeld van dan die hierboven, maar je weet wat er altijd gezegd wordt: je had erbij moeten zijn, àls je ooit de kans krijgt... doen!

Het leven is goed in Brabant!

Met een lekker haakprojectje op zo'n Landal leunstoel even chillen, terwijl de rest van de familie ergens in het golfslagbad kopje onder gaat. Heerlijk. Dat haken dan, hè, want zwemmen is al niet mijn hobby, maar als het water dan ook nog een eigen leven gaat leiden, huu, mij niet gezien.

Dit leuke Brabantse gezegde, dat overigens niks met zwemmen danwel haken te maken heeft, kwam ik tegen op het wereldwijde web. 

	As ge slaopt de ge lacht, dan ben de mergevruug blij.

Daar word je toch vrolijk van!

Een weekje weg met lekker veel hobbyspul!

"First things first!" Een gevleugelde uitspraak, nou ja, van mij dan tegen mijn liefsten die liever eerst nog even een kleurboek verfraaien of nog wat rondstruinen op het internet, terwijl er mijns inziens toch echt eerst tanden moeten gepoetst of bijvoorbeeld een gymtas ingepakt. Met mijn eigen woorden in het achterhoofd heb ik gepakt voor een heerlijk weekje weg naar het mooie Brabantse land.

Hobbyspul eerst!! Vervelen? Wa's da?