Mooie bloemen

Tussen neus en lippen door tekende onze oudste wat bloemen, en nou hoop ik maar dat ze het af gaat maken, want o, wat vind ik ze nu al mooi!

Viltkunst

Als ik erg veel heb om over na te denken, dan vlucht ik graag in een berg wol. Heerlijk, mijn handen lijken vanzelf te weten wat ze moeten doen en zo denkend en handelend ontstaat er iets moois.

Ik liet me vooraf een beetje inspireren door viltwerken van Claudy Jongstra, bijvoorbeeld deze:

Ik legde de tafel vol met vlokken wol, en maakte zo een stevige achtergrond voor een groot viltwerk.

Ik begon met een enorm oppervlak: 1.50 x 0.75 meter!

Daarna koos ik mooie kleuren lontwol om mee aan de slag te gaan.

Op de vlokken legde ik nog een laag, maar dan verticaal. Zo krijg je mooi stevig en regelmatig vilt.
Heerlijk, zo vlokken trekken en ondertussen mijmeren.

En toen was het tijd om er iets op te leggen. Zoals ik al zei doen mijn handen dat meestal voor mij. Ideaal.

Daarna sprenkelde ik de boel nat. Er ging ruim 3 liter water overheen! Daarna drukte ik alles plat en viltte het aan door over een stuk bubbeltjesplastic, ingesmeerd met olijfzeep, te wrijven.

Het valt niet mee hoor, zo'n enorme natte kwetsbare lap bewerken. Na een uur van rollen, wrijven en kloppen was het al aardig stevig en heb ik de wasmachine de rest van het zware werk laten doen.
Ik heb het hele kunstwerk een kwartier in de wasmachine gekieperd, op 30 graden. Wel spannend, ik had het nooit eerder zo gedaan, en hoopte maar dat het niet zou sneuvelen. Het ging gelukkig goed.

Wol krimpt ongeveer eenderde, uiteindelijk werd het ongeveer 1.10 x 0.55 meter.

Het resultaat is helemaal naar mijn zin, mooi dik vilt met een prachtige structuur. Misschien ga ik er nog wat op stikken met m'n naaimachine. Maar misschien ook niet.

Hier komt het, want al die kast-achterkanten zijn natuurlijk geen gezicht in de bijkeuken.

Tot besluit gooi ik er een uitspraak van Andy Warhol tegenaan, want zo is het maar net:

Minimeisjeszomerjurkje

Het piepkleine zomerjurkje is af!

Jurkje 2, Knippie 2/2012

Op deze foto komt de stof het beste tot z'n recht:
Lief hè, die plooitjes middenvoor.

Het is onderweg naar ons piepkleine-maar-toch-al-wat-grotere nichtje!

Drie dagen van een pioenenleven

O, wat zijn ze mooi, die lekkere dikke roze bollen vol verwachting, die elke dag een stukje meer prijsgeven. 

Jurk 9, Knippie 2/2012

De stoffenbuit van vorige week begint al een klein beetje te slinken, want ik ben met deze jurk

bezig geweest:

Onze jongste houdt van zwierig, zoals ze het zelf noemt, en daar leek deze jurk me een goed voorbeeld van. Ik heb haar weer eens uitgebreid opgemeten, dat doe ik twee keer per jaar, en kwam tot de conclusie dat een maatje 134 haar makkelijk zou gaan passen. Omdat het een vrij kort model is, heb ik het een en ander verlengd.

Het was een flinke klus, maar gelukkig had ik hulp.

Toen we er heel wat bloed, zweet en tranen tegenaan genaaid hadden, was 'ie bijna af, alleen de knoopsgaten en knoopjes nog.

Maar jammerdepammer, tijdens het passen bleek dat de mouwen er weer af moeten, want die zijn veel te strak.

Da's balen, als ik me inhoud en me heel erg netjes uitdruk.

Het hele model valt erg smal, maar dat kan deze blondie wel hebben. Aan de slag maar weer, gelukkig had ik nog wat stof over.

Het eind is opnieuw in zicht...

Gevilt voorjaarsgeluk

Afgelopen weekend kregen onze jongste en ik de voorjaarskriebels en dat resulteerde in een potje vilten.
Om uit te testen of mijn klas het zou kunnen, maakten we voorjaars-hang-bloemen.

Eerst namen we een lont groene wol, voor de stengel. We zorgen ervoor dat het uiteinde droog bleef.
"Hee, net een dierenstaart!"

Toen was de witte wol aan de beurt. Onder het bubbeltjesplastic legden we een tissue, als richtlijn.
We maakten een héél dun lapje.

Vervolgens plozen we dat droge stukje groen uit elkaar en viltten we het vast op het witte lapje.

Toen brachten we de bloem in vorm en viltten we nog even flink door, zodat 'ie kromp en stevig werd.

Tadaaaaa!

We konden er geen genoeg van krijgen….

Of de kinderen in mijn klas het kunnen, betwijfel ik. 

Ach, ik ga het gewoon met ze proberen!

Tulpen uit...

Van de week nam mijn liefste tulpen voor me mee, en ik kan nu flauw doen en weer klagen over de hoeveelheid keren dat 'ie thuiskwam met de legendarische woorden: "O ja! Ik wilde nog bloemen voor je meenemen!" maar dat doe ik niet, want ik ben hartstikke gek op tulpen en dus hartstikke blij.
Ze kregen meteen de schuin-afsnijden-en-in-de-tulpenvaas-behandeling en daar staan ze nu nog.
Wat ik zo leuk vind aan tulpen is dat ze mooier worden als ze ouder worden, dat kan namelijk lang niet van alles en iedereen gezegd worden. En ze groeien zo grappig alle kanten op, alsof ze een grote, ontembare drang naar vrijheid, de sterren en daar voorbij hebben.
Wat een toeval eigenlijk dat dit berichtje nou net op valentijnsdag hier verschijnt, terwijl het gewoon liefde-op-een-doordeweekse-dag-tulpen waren, lucky me!