Posts tonen met het label Myrthe van der Meer. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Myrthe van der Meer. Alle posts tonen

maandag 13 april 2015

Up, door Myrthe van der Meer

Eerder las ik PAAZ, haar indrukwekkende verslag over haar verblijf op de Psychiatrische Afdeling van een Algemeen Ziekenhuis. Ze schrijft van binnenuit en laat je meekijken in haar hoofd, van zo dichtbij, dat je haar begrijpt en dat je bijna snapt hoe het moet zijn, depressief en Asperger. Niet niks, in elk geval.
En alsof dat nog niet genoeg was, wordt in dit boek duidelijk dat ze manisch-depressief is, wat haar wanhopig maakt.

'Heb ik dan nooit een normale dag gehad? Ja, de momenten tussen de depressies en dat bijna extatische gevoel van geluk in. Maar ik ben altijd op doorreis, van down naar up en weer terug. Dat die depressieve kant een probleem is snap ik, maar als nu ook alles boven de streep een probleem is... Wanneer ben ik dan géén probleem? Wanneer ben ik dan géén risico, geen belasting voor de mensen om mij heen? Wie ben ik dat ik zo mag zijn?'

Ondanks de zware problematiek blijft haar toon meestal nuchter, hier en daar een beetje luchtig zelfs.
En dat met zo'n zwaar leven, poe.


maandag 26 januari 2015

PAAZ, wat een indrukwekkend boek!

In de aankondiging van "24 uur met...", al een tijdje geleden, zag ik dat Myrthe van der Meer te gast zou zijn. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar haar verhaal maakte indruk op me.

Ze werd namelijk van de ene op de andere dag opgenomen op de PAAZ (Psychiatrische Afdeling van een Algemeen Ziekenhuis), en verbleef daar 5 maanden. Op dat moment dacht ze dat er een fout was gemaakt, want ze vond het heel gewoon dat ze graag dood wilde. Inmiddels is ze nogmaals opgenomen geweest en heeft daarna zelf voor nog een behandeling gekozen.

Theo Maassen en Myrthe van der Meer in "24 uur met..."


Over haar eerste opname schreef ze het boek PAAZ:



Het leest als een trein, en geeft een glashelder beeld van het reilen en zeilen op de PAAZ, en hoe kwetsbaar je bent als je altijd en altijd maar voor de anderen in het gezin moet zorgen.
Schokkend.
Maar haar stijl blijft nuchter en ze behoudt ook haar humor. Mijn beeld van psychiatrische patiënten is door dit boek een stuk genuanceerd. Het zal je maar overkomen, zeg.

De aflevering van "24 uur met..."  kun je hier (klik) terugkijken, wat ook erg de moeite waard is. Ik keek 'm vlak nadat ik het boek uit had, pfff, dat kwam binnen!

Hier is de samenvatting van bol.com:
Als Emma van de ene op de andere dag opgenomen wordt op de paaz, weet ze één ding zeker: hier is een fout gemaakt. Ze heeft namelijk een leuke baan, een geweldige vriend en een goed leven, dus dat ze dood wil kan dan toch geen probleem zijn? 
Het is het begin van Emma's zoektocht door de absurde wereld van de psychiatrische kliniek met al haar regels, pillen en diagnoses - een zoektocht naar de uitgang, maar boven alles een zoektocht naar zichzelf. Tijdens haar reis langs vreemde patiënten en nog vreemdere therapeuten, depressieve kerstballen en onverwachte vriendschappen, begint Emma te beseffen dat ze hier niet voor niets zit, en dat zij de enige is die kan bepalen of, maar vooral ook hóé ze ooit de paaz weer verlaat.


Het vervolg van PAAZ heet UP, dat staat nu op mijn lijstje: