Van der Laan en Woe, boe, boe, boe

Het was een avond van plaatsvervangende schaamte, vermengd met irritatie en verveling, nauwelijks te onderdrukken geeuwen en verwondering over de keuze van de al zooooooo vaak uitgemolken thema's.
Er werd door anderen wel gelachen in de zaal, maar mijn echtgenoot merkte ook een heleboel mede-gapers op. Ik wilde weg, snel en geruisloos, toch nog genieten van de avond, met een lekker glas wijn en diepe gesprekken in een kroeg om de hoek. Maar we zaten exact in het midden van de zaal en er was geen pauze.
Gegijzeld door van der Laan en Woe, dat hadden wij weer. Misleid en naar het theater gelokt door een heleboel leuks van deze heren op TV, waar ze omringd zijn door een goed team, dat het beste in ze naar boven haalt, maar nu door dat team verlaten en geregisseerd door Erik van Muiswinkel verveelden ze ons tot op het bot. Misnoegd onderuit gezakt, met de mondhoeken omlaag en één oog op het horloge kwam de avond maar niet om.
Ze zijn wel muzikaal, dat zeker, en als er door van der Laan even klarinet werd gespeeld dacht ik, ga dóór, alsjeblieft, want dat klonk prachtig, en het scheelde weer een paar minuten slechte grappen. Maar ja, zo'n nummer is dan toch op een gegeven moment weer afgelopen, en dan moesten we weer verder worstelen door flauwe grappen bij de koffieautomaat en het belachelijk maken van whats-app, volgens hen een onnozel en leeg medium.
Onnozel en leeg. Dat zijn nou precies de woorden die volgens mij deze avond typeerden.

Terug in de auto kwamen we tot de conclusie dat we toch liever diepgang hebben, een goed toneelstuk is inmiddels meer aan ons besteed dan een slappe cabaretier of, in dit geval, twee.

Dolf Jansen, word gauw 51!!

Gisteravond lieten wij de kinderen achter tussen de onderdelen van de boekenkast om zelf naar het theater te vertrekken. We gingen Dolf Jansen bewonderen, in Topvorm. Een ijdele titel voor een voorstelling, dacht ik van tevoren nog.
Hij was goed, maar niet zo goed als de afgelopen jaren, helaas. We kwamen er niet lekker "in", zeg maar. En toen hij heel grappig en giebelend een veiligheidsplan ging voorlezen, over bijvoorbeeld de hilaaaaaaarische te nemen stappen in geval van brand of bommelding, was hij mij & echtgenoot kwijt.
Dat vonden wij een beetje makkelijk voor deze magere spicht, die ons vorig jaar de tranen over de wangen liet lopen van het lachen, zo snel en scherp was hij toen, dat was gewoon verbazingwekkend.
Het thema van de voorstelling was het feit dat hij dit jaar 50 is geworden, en wat dat met 'm doet.
Hmmm, ik hoop dat hij op z'n 51e zijn oude zelf terugvindt en weer lekker als een raket op de actualiteit in gaat!

De Passievrucht

Hoe goed ken je je liefste?
Dat was het thema van het toneelstuk waar we vrijdagavond van genoten hebben, echt genoten, want het was steengoed. De Passievrucht was het, naar het gelijknamige boek van Karel Glastra van Loon.

Een man is zijn vrouw 10 jaar geleden verloren, zij is toen plotseling overleden. Hun zoon is inmiddels 13 jaar. Die man heeft inmiddels een nieuwe relatie, nou ja, niet helemaal nieuw, blijkt tijdens het stuk, maar in elk geval wil hij met haar een kind en dat lukt niet.
En dan blijkt dat hij altijd onvruchtbaar is geweest.

Het toneelstuk bestaat uit flashbacks over de afgelopen 13 jaar en stukken uit het heden. Heel anders dan het boek, dat voornamelijk bestaat uit zijn radeloze zoektocht naar wie dan toch in godsnaam wel de vader van die zoon is.

Prachtig was het, en stiekem ook erg leuk om Victor Reinier eens in het echt te zien, je weet wel, hij van Baantjer. Hij speelde de sterren van de hemel.