Tijd voor een nieuwe zomerjas!

Eigenlijk kochten we de stof voor haar winterjas, want we waren een beetje jaloers op deze jas, van Blomkes:

Maar het werd een andere winterjas.

Nu het voorjaar in de lucht hangt kwam de stof toch tevoorschijn, om omgetoverd te worden tot een leuke lenteparka.

Ook al heeft het patroon (uit Ottobre 4/2013) het over een herfstjas:

Als voering gebruik ik roze katoen met witte sterren. Zover is de jas nu:

Nog even geduld, nog even wat hogere temperaturen en ze kan erin huppelen!

Parnassia, wat een indrukwekkend boek

Ik had het al eens gelezen, jaren geleden, maar ik was er veel van vergeten, bleek nu.
Dus las ik het opnieuw, en het greep me aan als nooit tevoren.
Wat een verschrikkelijk verhaal, over hoe de trauma's van ouders doorwerken op hun kinderen.
Het gaat ook over niet kunnen zijn wie je werkelijk bent, en het daarna niet meer kunnen. Wie ben je dan nog? Zware kost, gevat in heldere taal, ik vind het zo knap van de schrijver.
Vrolijk werd ik er niet van, maar het was intrigerend genoeg om door te lezen.
Dat was bijna geen keuze, het moest.

(Het boek kost nu maar een tientje bij bol.com.)

Hier is de samenvatting:
Het is 1942 en de vervolging van joden in Nederland wordt steeds grimmiger. De kleine Rivka wordt door haar ouders ondergebracht bij een kinderloze dominee en zijn vrouw in Zeeland, die zich vol liefde over haar ontfermen. Rivka wordt Anneke en voor de buitenwereld zijn haar ouders omgekomen bij het bombardement op Rotterdam. Hoewel Rivka haar ouders aanvankelijk verschrikkelijk mist, gaat ze zich steeds meer thuis voelen bij haar nieuwe 'papa en mama' die hun Anneke koesteren als een prinsesje. 

Wanneer na de bevrijding haar vader en haar broertje Simon op de stoep staan om haar op te halen, herkent ze hen niet meer en kiest ze voor een nieuw bestaan als Anneke. Jaren later woont Anneke in Leiden, waar ze lesgeeft op een basisschool. Ze wordt smoorverliefd op Joost, een beetje een outsider, en naar later blijkt met een joodse achtergrond, net als zij. De geboorte van hun kinderen maakt zowel bij Joost als bij Anneke een stroom aan onderdrukte gevoelens en herinneringen los die niet meer te stoppen lijkt. Terwijl Joost zich steeds meer tot het joodse geloof begint te wenden, neemt Anneke afstand van hem en van haar gezin. Ze blijkt niet bij machte van haar kinderen te houden en een leven op te bouwen met anderen.

Na de dood van Joost ontmoet Anneke haar dochter Sandra op het strand, en stukje bij beetje vertelt Anneke aan Sandra het verhaal van Rivka die Anneke werd, en hoe het zo ver heeft kunnen komen dat zij haar kinderen in de steek liet zonder ooit nog om te kijken.

Recept: Torte met witte chocolade, amandelen en cranberry's

Mmmm, deze taart is heerlijk en luchtig en zalig, en makkelijk!
Ik nam 'm mee naar m'n poëzieclub, waar 'ie in de smaak viel, gelukkig.

Je hebt nodig:

8 eiwitten
200 g suiker
200 g witte chocolade
200 g amandelen
200 g gezoete, gedroogde cranberry's
40 g zelfrijzend bakmeel

Breng een pannetje water aan de kook, doe dan de amandelen erbij.
Als ze gaan drijven giet je ze af en laat je ze schrikken in koud water. Het velletje zit nu heel ruim, en je kunt elke amandel heel leuk uit z'n jasje knijpen. Ze schieten weg!
Maar je kunt natuurlijk ook gepelde amandelen kopen, dat is heel saai en duur. Aan jou de keuze.

Verwarm de oven voor op 180 graden. Vet een springvorm van 24 cm in, en bedek de bodem met bakpapier. Bestuif de binnenkant met een beetje bloem.

Hak de amandelen en de witte chocolade in kleine stukjes, meng dit met de cranberry's en het zelfrijzend bakmeel.

Klop de eiwitten stijf, voeg de suiker geleidelijk in een klein straaltje toe, blijf kloppen tot de suiker is opgelost. Zo wordt het mengsel mooi glanzend.

Spatel het amandel-chocolade-mengsel voorzichtig door de stijfgeklopte eiwitten, zorg dat het luchtig blijft!

Bak de torte 1 uur in de oven, dek 'm na 15 minuten af met een stuk bakpapier, zodat de taart niet teveel verkleurt.
Zet de oven uit en laat de taart in de oven volledig afkoelen.

Eet smakelijk!

Hup, hup, naar de poëzieclub!

Afgelopen weekend was het zover, eindelijk, want de vorige keer was ik geveld door een griepachtig ding, dus toen moest ik helaas afhaken.
Met een tas vol gedichten, inplaats van één, wat de opdracht was, maar met een lekkere taart ter compensatie, reed ik naar Enkhuizen.

"Wat ga je dan eigenlijk doen, mama, in zo'n poëzieclub?"
Ja, dat wist ik eigenlijk ook niet. Iets met gedichten, en taart dus. En later op de avond vast ook nog wel wat rode wijn.

Inderdaad. We genoten van de mooie woorden en zinnen die iedereen had meegenomen, en gaven er onze eigen betekenis aan. En ondertussen kletsten we over nog veel meer van het leven.

Bijzonder was het, en heel gezellig.

Mijn inbreng was deze:

ENKELE ANDERE OVERWEGINGEN - RUTGER KOPLAND
Hoe zal ik dit uitleggen, dit waarom
wat wij vinden niet is
wat wij zoeken?
Laten wij de tijd laten gaan
waarheen hij wil,
en zie dan hoe weiden hun vee vinden,
wouden hun wild, luchten hun vogels,
uitzichten onze ogen
en ach, hoe eenvoud zijn raadsel vindt.
Zo andersom is alles, misschien.
Ik zal dit uitleggen.

Het is van Rutger Kopland, hier heb je'm:

Rutger Kopland, pseudoniem van Rutger Hendrik (Rudi) van den Hoofdakker (Goor, 4 augustus 1934 – Glimmen, 11 juli 2012) was een Nederlandse dichter en schrijver. Van beroep was hij psychiater, maar bij een groter publiek is hij bekend als dichter. (Bron: Wikipedia)

Het recept van de heerlijke taart die ik meenam krijg je morgen.

Wat was de voornaam van Shakespeare?

Tijdens een ritje in de auto kletsten we over van alles en nog wat. Het werkstuk van onze jongste blondie kwam ter sprake, dat gaat over ballet, en dus vroeg ik haar welk beroemd ballet ze nou echt nog 'ns wilde gaan zien.
"Romeo en Julia" reageerde ze pijlsnel, zonder enige twijfel.
"Voor een half uur langer opblijven vanavond; wie was de schrijver van dat verhaal?" riep mijn echtgenoot van achter het stuur.

Het bleef stil, er werd gepeinsd, we hoorden die hersentjes bijna kraken, maar toch bleef het stil.
"Mag ik meedoen voor een half uur èèrder naar bed?" vroeg ik, en dat mocht.
En dus gooide ik de naam Shakespeare erin, waarop onze oudste riep dat ze dat nèt wilde zeggen!
"Voor 5 minuten later naar bed, wat was zijn voornaam?" klonk het toen.

Nu bleef het niet stil, er kwam een razendsnel antwoord van onze jongste:
"Shake!" schreeuwde ze door de auto.

Dan blijft er natuurlijk niets anders over dan citeren:

Heerlijk honing-amandel-plak-recept

Soms heb je zin in een vluggertje, maar het is ook zalig om lang de tijd te nemen. Dat blijkt maar weer met dit recept.

Ooit zei iemand dat dit toch echt het allerlekkerste zelfbakrecept was, wat hij ooit had geproefd, banketbakkerwaardig, zelfs. Je begrijpt dat ik inmiddels naast mijn schoenen loop, als ik 'm weer 'ns bak!

Je maakt de bodem van bloem, boter en poedersuiker en die gaat de oven in...

Dan maak je de zalige vulling, van amandelmeel (of met de staafmixer gemalen amandelschaafsel), eieren, bloem, boter en suiker. En dan gaat 'ie weer in de oven.

Tenslotte maak je de topping van gehakte (of geschaafde) amandelen, honing, boter en suiker, die je laat smelten in een pannetje.

Dat smeer je erop en hup, weer de oven in.

Mmmmm... Het resultaat is een heerlijke, machtige honing-amandel-plak, genoeg voor wel 20 personen.

Beetje poedersuiker erop en smullen maar.

Het recept komt uit dit boek:
(Maar hier: klik, kun je het recept ook online op Smulweb vinden.)

De ergste blunders van deze week:

Het was een blunderweek, ik zal hier 'ns even met de billen bloot gaan.
Ik heb geen vrijdag de dertiende nodig om dingen in de soep te laten lopen, want al deze voorvallen vonden al voor deze pechdag plaats.

Het begon met een zalige Spaanse kikkererwten chorizo soep, waarvoor ik spinazie fijn moest hakken in mijn keukenmachine, mijn zalige hulp in de keuken, die altijd voor me paraat staat op het aanrecht. Ik propte 'm lekker vol met verse spinazie en liet 'm op volle toeren tekeer gaan. Maar de spinazie zakte niet naar onderen, waardoor het ronddraaiende mes doelloos zijn rondjes draaide. Zonder erbij na te denken, en o, wat zou ik ervoor over hebben om dat achteraf wel even te hebben gedaan, pakte ik een pollepel en stak die in de opening aan de bovenkant. Ik zou die spinazie wel even flink aanstampen.
Het mes greep de pollepel, die natuurlijk in de spinazie versplinterde, waarop m'n keukenmachine zweeg. Een verwijtende, eeuwigdurende stilte bleek het te zijn, pas voor een paar verse nieuwe onderdelen wil 'ie weer voor me aan de slag, want welk rund steekt er nou een pollepel in een draaiende keukenmachine? Nou, ik dus. Dat gaat weer geld kosten....

Een paar dagen later deed ik boodschappen, snel, want de kinderen kwamen bijna uit school. Ik rende van schap via koelvak naar diepvries, probeerde de meest effective route te nemen en deed m'n uiterste best om me niet af te laten leiden door koopjes en weekaanbiedingen. Wat bijna lukte, maar toch stond ik even stil bij zo'n schap met handige dingen die je achteraf nooit echt nodig blijkt te hebben, maar daar kom je pas achter als je ze na een jaar verstoft achterin een kast weer tegenkomt.
Ik schrok op toen ik m'n horloge zag, ik moest nu echt rennen naar de kassa.
Toen ik aan de beurt was om alles op de band te zetten, kwam ik erachter dat ik halverwege mijn ronde door de winkel het karretje van iemand anders mee had genomen. Mijn enorme, gekleurde boodschappentas hing trouwens helemaal niet aan dit wagentje, en ik miste onze melk, ons vlees en ons fruit!
Ik droop dus weer af om mijn karretje te gaan zoeken en degene die ik zo bruut van z'n spullen had beroofd. Gênant.

Driemaal is scheepsrecht, ik dacht ook nog iets recht te zetten, deze week.
Eind november kocht ik een Kruidvat tijdschriftenbon. Zo'n bon kost een tientje en geeft recht op een abonnement op een tijdschrift voor een half jaar. Ik had een abonnement genomen op de Burda, bedacht ik me ineens, nu drie maanden later, toen ik de bon weer eens tegenkwam, maar die was verdorie helemaal nooit gekomen! Ik kocht 'm steeds los in de winkel!
En dus belde ik het informatienummer, waar de medewerker me zei dat de Burda al vier jaar niet meer in het assortiment zat. Oeps.
Hij verteld hardop lachend dat ik een abonnement op de Knipmode had via de bon, of die wel was gekomen? Ja, maar ik leefde in de veronderstelling dat ik dàt abonnement van mijn liefste had gekregen. Zucht. De Kruidvat-klantenservice-man wenste me opvallend vrolijk grinnikend een prettige dag verder. Nogmaals; zucht.

Ik word soms zó moe van mezelf. Ik ben blij voor de rest van de wereld dat hen dit alleen op vrijdag de dertiende overkomt. Wens mij maar vast weer sterkte voor de rest van het jaar.

Rokje Burda 8/2009

Ik liep in de Kwantum en zag mooie stof, eigenlijk bedoeld voor gordijnen of om meubels te bekleden.
Ik naaide er dit rokje uit een oude Burda van. Het is even wennen aan dat lentezonnetje voor mijn camera, blijkbaar.
Natuurlijk zit er geen roze vlek op die mooie grijsblauwe jeansachtig gekleurde stof!

Deze kleur lijkt er meer op:

Wat waterverf probeersels

Omdat ik vanaf morgen op schilderles ga, haalde ik m'n waterverf alvast tevoorschijn en oefende erop los.

Ik heb er zo'n zin in!

Wauw, elke dag een nieuwe miniwereld, prachtig...

Al vier jaar lang wordt er elke dag gewerkt aan een minikalender. Elke dag wordt er een fantastische foto van een mini-wereldje geplaatst, en zo groeit die kalender dus al jarenlang. Ik kwam er helaas pas deze week achter, maar vanaf nu ben ik fan en ga ik elke dag even kijken!
Je kunt de kunstenaar volgen via Facebook (klik), of de website (klik).

Ik kan het je aanraden, want je geniet je te pletter!
Een voorproefje:

Anti-etende kinderen, wat is de oplossing? Misschien dit!

Vanaf het moment dat ze enigszins rechtop konden zitten zaten ze op het aanrecht om mij van de wal in de sloot te helpen met koken. Ze mochten roeren, mengen, wassen en zelfs voorzichtig snijden.

We lieten ze aan tafel de hele boel ondersmeren, met hun handjes eten, we bonden de strijd aan, we gaven die weer op, we probeerden er achteloos geen aandacht aan te geven, we lieten ze uitgehongerd aan tafel gaan, we deden alles, maar de blondies groeiden evengoed op als fanatieke anti-eetsters.
Ook al tekende ik bij elke hap die ze namen weer een klein lijntje of rondje op een tekenblaadje, zodat er een leuk clowntje of iets anders ontstond als ze maar dooraten, ook al gaven we ze wel of geen toetje, ook al dekten we een bord minder, ook al mochten ze voor elke hap een minuut later opblijven, het gaf allemaal niets.

Nu ze een beetje groter worden, zijn de scherpe kantjes er wel vanaf en wordt er van alles geproefd en steeds vaker lekker bevonden.

Een tijdje geleden, zagen mijn echtgenoot en ik, dwalend door zo'n lekker groot woonwarenhuis dit fantastische bord:

Misschien had dat geholpen? Ik vind 'm in elk geval fantastisch! Een lekker snoepje in het laatste bakje, en dus: eten maar!

Hier: klik! kun je deze "Dinner winner" bestellen.

Bullet-journaling

Half januari blogde ik over het bullet-journal, (klik!)
Inmiddels zijn we bijna twee maanden verder en kan ik je vertellen dat het me erg goed bevalt.
Ik hou lekker goed overzicht en kan al m'n invallen zo opschrijven, dat ze niet verloren gaan.

Natuurlijk heb ik het wat aangepast, of eigenlijk versimpeld, zodat het goed voor me werkt. Ik gok dat dit voor iedereen met zo'n bullet-journal geldt.
Ik schrijf m'n lijstjes en invallen vrolijk en bijna ongemerkt verder, zo gewoon en alledaags is het geworden.
Fijn!

Er zijn veel meer enthousiastelingen, slechts een paar klikken verderop, zag ik toen ik het Googelde. Zij bijvoorbeeld: klik!

En nu maar gauw het konijnenhok verschonen, want ja, dat staat op m'n lijstje....

De eerste vijftien levens van Harry August

Geïntrigeerd door de titel begon ik in dit boek. Eerst had ik nog even wat reviews gelezen, die lyrisch waren en dus had ik er veel vertrouwen in.
Het boek gaat over een man, die zijn leven keer op keer opnieuw leeft. Er veranderen wel dingen in elk leven, maar hij wordt steeds weer opnieuw geboren en herinnert zich steeds vroeger in zijn leven wat er aan de hand is. Zo heeft hij op zevenjarige leeftijd al de wijsheid van een stokoude man.

Na een stuk of honderd bladzijden gaf ik het op.
Dit is niet mijn ding, terwijl er toch hopen mensen heel enthousiast zijn over dit boek.

Misschien dat het jou wel pakt?

De samenvatting:

Harry August gaat dood. Keer op keer. Wat hij ook doet of besluit, telkens keert hij terug in hetzelfde leven, in hetzelfde jaar, op dezelfde plek. Maar mét de kennis uit zijn vorige levens. Toch verloopt niets anders. Dan staat er, aan het einde van zijn elfde leven, een klein meisje bij zijn sterfbed. Zij roept zijn hulp in om de wereld te redden. Inmiddels weet hij dat er meer zijn zoals hij. Terwijl de meesten hun kennis gebruiken om een lekker leven te leiden, is er een die zijn kennis te gelde maakt waardoor de wereld zich te snel vernieuwt en het natuurlijke evenwicht wordt verstoord. Dat zal uiteindelijk de ondergang betekenen. Alleen Harry kan hem tegenhouden. Als hij hem vindt. Als hij op tijd komt.

Marmeren op scheerschuim

Op Pinterest zag ik het een paar keer voorbijkomen, met laaiend enthousiast commentaar, en dus gingen we het zelf proberen.

We spoten scheerschuim in een bakblik, en streken de bovenkant glad met een oud pasje.
Daarna druppelden we er ecoline op.

Toen roerden we door de ecoline met een stokje. Later ontdekten we dat het met een rietje beter gaat.

We drukten een vel papier op de ecoline. We konden zien hoe het papier de ecoline opzoog.

Heel voorzichtig trokken we het papier eraf en legden het neer.

We schraapten het overtollige scheerschuim weg.

En we begonnen keer op keer opnieuw!

Het resultaat is mooi papier, en lekker stevig, door het vet in het scheerschuim. We kunnen er cadeautjes mee inpakken, of er envelopjes van vouwen, of lekker mee knutselen.

Wat een heerlijke middag hadden we!
Ga het gauw ook eens doen, het is echt genieten!

Keukenschort in ere hersteld

Al een tijdlang moest er een nieuw keukenschort komen. Ik naaide deze: (klik!) maar die beviel niet, want hij was te smal en dus bedekte hij m'n zijkant niet, en laat ik daar nou juist steeds m'n handen aan afvegen...

Mijn oude schort was eigenlijk perfect, maar de rood geruite onderkant was erg smerig en bovendien zat er een flink gat middenvoor.
Dus knipte ik die vieze, kapotte, ruitjesonderkant eraf, en verving die door een vrolijk lapje met chinees-achtige takjes en bloesem.
Van de oude onderkant knipte ik de onderste reep, en die zette ik opnieuw onderaan. Want dat blauwe roezeltje, dat had ik ooit over van een schattig zomerjasje dat ik voor onze oudste naaide, en dat wilde ik toch liever niet weggooien. Ik zie haar nog lopen in dat jasje, als kleutertje.

Ik kan weer stralen in de keuken.