Allemaal rokjes

Een echte aanrader, ook voor absolute beginners. Wat een leuk, inspirerend boek! En haar blog is ook al zo leuk: www.madamezsazsa.blogspot.com.

Giraffen-stelletje!

Voor Meike van zelf uitgekozen giraffenstof!

(Niet echt goed te zien: onderaan een randje Oilily-stof, anders werd het toch te giraffig vonden we.)

Het patroon van het rokje komt uit de Ottobre 1/2011.  Vestje heb ik zelf getekend.

Setje voor Fieke

Uit de Knippie Idee van de zomer van 2007 maakte ik dit rokje:

Fieke heeft de lapjes zelf uitgezocht op de stoffenmarkt in Hoorn.

Ook hebben we een Didi shirtje gepimpt met opstrijkappicaties die ik ooit eens bij Action scoorde. 

En natuurlijk heb ik er ook eentje op het rokje genaaid:

Ze is klaar voor de bruiloft, vrijdag!

Mini gebakje

Voor aan mijn sleutelbos: een mini-gebakje!
Sonja Bakker kan trots op me zijn, haha!

Zomerjasje Fieke

Het zomerjasje voor Fieke is af!

Ze wist (zo leuk) precies wat ze wilde: kort, maar niet tè kort, en rood, met zwarte knopen.

(Dat zijn zwart-wit gestippelde geworden, na wat discussie...)

Het was best een klus, heb er zelf voering voor getekend, namelijk.

Het patroon komt uit de Ottobre (lente 1/2011):

De kleur is echt rood, met zwart-witte pepita ruitjes als voering.

En de flappen kunnen ook zo geknoopt worden:

Veertien knopen en dus ook veertien knoopsGATEN!

Wat een werk, maar het was 't waard!

Op deze foto klopt de kleur gelukkig wel:

Haaksels

De afgelopen week heb ik weer lekker wat afgehaakt.

Krukje van Fieke opgevrolijkt:

Hiervoor heb ik het patroon van Karin aan de haak gebruikt. Superduidelijk, foto voor foto!

De afgelopen tijd heb ik bloemen granny squares gehaakt.

Ik denk dat ik er een kussen van maak.

Het patroon heb ik van het blog van Rose Hip geplukt.

En verder vordert deze zonnebloem ook lekker.

Het patroon kocht ik online; hier.

Ik ga er een oude poef mee opleuken:

(Wel jammer dat de kleuren op de foto wat flets lijken.)

Het is inmiddels een hele toer om een toer rond te haken.

Eén rand bloemblaadjes duurt nu 2 avondjes...

Poehee, ik moet even moed verzamelen voor de laatste 3 toeren!

Maar nu ga ik eerst de laatste hand leggen aan de zomerjas van Fieke!

Gehaakt vestje

Voor Meike heb ik in de voorjaarsvakantie dit vestje gehaakt van Lidl katoen:

Ik heb een patroon gebruikt van deze dame: klik!

Ze heeft het op Ravelry gezet, daar kun je het vinden.

Pas op, het valt erg groot!

Krans

Na een lange blogstilte weer eens wat nieuws. Ik werd door Bettie geattendeerd (dat is toch eigenlijk ook een leuk ouderwets woord om weer eens te gebruiken) op een mooie krans. Hier: klik!
Die moest hier natuurlijk ook komen. Tadaaaa, hier is 'ie:

De afgelopen tijd heb ik nogal wat afgehaakt en genaaid. Ik zal het hier de komende tijd laten verschijnen. Beloofd.

Klantenservice

Misschien bestaan er mensen die aan hun keurig afgeruimde tafel gaan klaarzitten met pennen die het dan ook nog doen, genoeg blanco papier, registratienummers, klantenkaarten, hun laatste 5 adressen met bijbehorende postcodes en telefoonnummers, een enorme glimlach en kilo's geduld, maar bij mij ziet een telefoontje naar een willekeurige klantenservice er heel anders uit. Na een periode van langdurig uitstellen en tegelijkertijd steeds heviger aandringen van mijn echtgenoot besluit ik tijdens het uitruimen van de vaatwasser en het wegwerken van de was-Mount Everest te bellen, sla ik meteen een aantal spreekwoordelijke vliegen in een klap denk ik dan. Met de telefoon tussen oor en schouder geklemd worstel ik me door een eindeloos keuzemenu heen, wanneer ze mijn bh-maat en seksuele voorkeur zouden vragen zou het me niet eens opvallen tussen het enorme scala aan keuzemogelijkheden door dat me dichter bij de desbetreffende medewerkster moet brengen. Was dat maar waar.
Degene die mij te woord zou moeten staan is op vakantie, ontslagen, heeft een begrafenis of trouwerij, of in een enkel vreemd geval misschien wel allebei op dezelfde dag, of ligt zich kreunend te verstoppen in de kelder van het gebouw, waar hij of zij heimelijk een hartstochtelijke relatie onderhoudt met de enige andere medewerker die mij verder zou kunnen helpen. Soms krijg ik tot mijn stomme verbazing wel contact en worden mij, nadat ik het hele huis heb doorgespit naar het referentienummer en de factuurdatum, goede dingen beloofd, missende facturen zullen vandaag nog opgestuurd worden, bijvoorbeeld, of het teveel betaalde bedrag zal aan het eind van deze week op mijn rekening staan. Van schrik laat ik mijn servies uit mijn handen kletteren en de strijkbout op mijn lievelingsrokje staan en begin de persoon aan de andere kant uitbundig te bedanken, eindelijk iemand die zijn vak verstaat, hoera!
Helaas blijkt, na weer een zware oefening in geduld, dat de factuur maar niet op de mat valt en dat het bedrag per abuis niet bij- maar afgeschreven wordt.
Ik bel wel weer als ik over een tijdje de ramen ga lappen, dat is toch ook verloren tijd.

Palindroom

Het is een tijdje geleden begonnen, misschien toen onze oudste in groep 3 zat en zo verbluffend snel leerde lezen dat wij een moeilijkheidsgraad inbouwden: achterstevoren. Menige plaatsnaam werd op de snelweg razendsnel omgedraaid, wat nog niet meeviel, probeer Bovenkarspel maar eens. Inmiddels wordt er bij ons aan tafel niet meer vreemd opgekeken als er opeens “mag ik de klem” klinkt, alleen mee-eters trekken hun wenkbrauwen nog wel eens op. Het doet me denken aan mijn basisschooltijd, bij mij in de klas deden we het op een dag ook opeens allemaal, net als knikkeren, daarvan weet je ook nooit precies waar het vandaan komt. We waren allemaal jaloers op Onno, wiens naam niet veranderde in een vreemd onuitspreekbaar woord en gek genoeg is dat ook het enige dat ik me van hem kan herinneren.

We zaten van de week met het hele gezin voor de televisie, waarop te zien was hoe de slechteriken zoals dat in een goeie film hoort deze keer écht leken te winnen. Terwijl onze blondies alleen nog maar tussen hun vingers door verder durfden te kijken naar de vechtpartij tussen de slechte tweeling en de goeie Krokodillenbende, was daar een onvervalste.

 “Haha, net goed, recht op zijn lemeip!” sprak onze oudste tevreden giechelend.

Afgeleid

Op de momenten dat ik thuiskom, gevaarlijk slingerend omdat mijn fiets volgestouwd is met boodschappen, en een uur later vol goede moed aan een heerlijk recept begin en tot de conclusie kom dat ik twee héél belangrijke ingrediënten ben vergeten, terwijl ze echt op mijn lijstje stonden en ik dat hele lijstje heb gecheckt voor ik in de rij ging staan, wens ik dat ik mijn sofinummer niet uit mijn hoofd wist. Het neemt zo ongelooflijk veel plaats in beslag en ik heb het nooit nodig. Maar ik hoorde het en het zat erin, en het is ook nog eens een hele ingewikkelde. Het is maar een deel van het probleem, want waar anderen mensen hun focus op iets richten en zich niet laten afleiden door wat dan ook, gebeurt dat mij om de haverklap. Grote kans dat ik mijn vlak-voor-de-kassa-boodschappenlijstje-check heb gedaan in het pad met tijdschriften en dat de Linda me begon te roepen en dat ik dat echt probeerde te negeren, maar dat ik op een gegeven moment toch een snelle blik wierp op de cover "Liever slim dan mooi" en dat er toen gedachten door me heen flitsten zoals: "Hoe zou Geert Wilders daar over denken, hij kan allebei immers nog kiezen..." Dit alles natuurlijk terwijl ik dat lijstje checkte want omdat ik een vrouw ben ga ik daar ondertussen mee door, wij kunnen immers twee of meer dingen tegelijk en zo heb ik straal over het flesje room en de kipfilet heen gelezen, die best wel onmisbaar zijn in een italiaanse hartige taart met kip. Die ik dus op dit moment aan het maken ben, dat wil zeggen ik ben halverwege en toen dacht ik eraan dat ik de tandarts nog moest bellen, wiens nummer ik moest opzoeken in de laptop waarop mijn oog getrokken werd naar het handige favorieten-balkje bovenin het scherm en ik dus op mijn blogje belandde. Het geheugen interesseert mij mateloos, dat snap je, want het is toch ook wonderlijk dat een voorval door iedereen anders onthouden wordt, omdat wij de gaten gezellig zelf invullen, hetgeen bijvoorbeeld de rechtsgang ernstig belemmert. Daarom ben ik ook zo benieuwd naar het boek""Het geheugenpaleis" van Joshua Foer, o ja! Dat heb ik al een paar weken geleden op mijn E-reader gezet, maar dat was ik vergeten. Ik ga er nu lekker in beginnen!

PVV en de Polen

Van de blog van Bettie (klik!) een goed idee om de waterstofperoxidekoning onderuit te halen:

Een ideetje van Hanneke Groenteman:

PVV en de Polen
Willen jullie deze mail dóórsturen aan zoveel mogelijk mensen?? Ik heb me wat bedacht:
Er is ophef over de site van de PVV, waar je kunt klagen over de Oost-Europeanen.
Men oefent druk op Rutte uit, om die site als 'verwerpelijk' af te keuren.
Ik ben daar gaan kijken. Je kon klikken op 'Meldt Uw Verhaal Hier'
Je kan daar met ja/nee aanvinken of je last hebt van overlast, crimineel gedrag, geweld e.d.
Ik heb meegedaan - grijns - en overal 'nee' op geklikt. Nee hoor, nergens last van...
het zou een grap zijn als we een soort kettingreactie kunnen veroorzaken:
duizenden mensen die aanklikken, dat ze óók geen last hebben.
Dat zou die hele PVV actie onderuit halen.
Wilders zegt dat hij met de uitkomst naar de minister stapt - haha,
Dan moet hij bekennen dat duizenden hebben gezegd géén last te
hebben.
Doe mee, klik op de link, en haal die site zo onderuit!
http://www.meldpuntmiddenenoosteuropeanen.nl/

Directeurenleed

Toen ik nog jong was en lekker fanatiek meer dan full-time werkte vond ik mijn droombaan, tenminste, dat dacht ik toen nog, door een verkeerd telefoonnummer te draaien. Allemaal voorbestemd ben je dan geneigd te denken want het kwam op mijn pad, het leven nam zijn eigen loop, ik stroomde met de rivier mee en meer van dat soort dingen. Er bleek een nieuwe school opgericht te worden in een wijk die werd gebouwd aan de rand van Beverwijk, en die school zou over een half jaar opengaan. De directeur nodigde me bij hem thuis uit voor een soort van sollicitatiegesprek en daar had al een bel moeten gaan rinkelen, maar die was zeker net kapot en omdat mijn oogkleppen blijkbaar wel stevig op mijn hoofd vastzaten zag ik niet dat deze man niet echt het vertrouwen uitstraalde dat je bij de gemiddelde schooldirecteur zou verwachten. Het was typisch het huis van een vrijgezel, met goed gevulde asbakken en alleen meubels die je ook echt nodig hebt. Ik werd aangenomen, sterker nog, hij wilde me heel graag hebben en ook die woorden hadden die kapotte bel normaal gesproken op volle sterkte af moeten laten gaan.
Mijn auto leed er ook onder, slingerend door de bonken bouwprut die zich aan de onderkant verzamelden reed ik elke dag naar de school, die tijdelijk gehuisvest was een containerachtig gebouwtje om vol goede moed het onderwijs te verzorgen van de pas verhuisde kinderen. Het begon met een klasje van zes, wat mijn taak er niet makkelijker op maakte, omdat ze nogal varieerden in leeftijd en ik dus reken, taal en leesles probeerde te geven op allerlei verschillende niveaus en ondertussen de twee kleuters die er omheen huppelden poogde te leren veters strikken, tellen, knopen los- en vastmaken en al die dingen meer. De directeur had het op zijn manier druk met het verzamelen van krantenberichten over de nieuwe wijk en school, die hij neerflikkerde in de archiefkasten in zijn kantoor, het verbranden van afval achter de school middels een grote fik, omdat we nog geen containers hadden want het aanvragen kostte hem teveel tijd, geld of energie, of alledrie, het kletsen en flirten met de moeders op het plein die blijkbaar mijn inmiddels afgevallen oogkleppen hadden gevonden en nu op hun beurt de ongeschoren kin, de roos op de schouders en de sigarettenwalm negeerden en zich lieten paaien door zijn gezellige gesprekken over Frankrijk en de goede wijn daar en zijn grootse plannen met deze nieuwe school.
Wanneer de moeders naar huis vertrokken droop hij af naar zijn kantoor, waar hij tussen de rondslingerende papieren zijn computermuis terugvond om zich te vermaken met een potje online bridgen of patience.
Om het een beetje leuk te maken organiseerde ik een speurtocht door de wijk, we waren inmiddels gegroeid tot 3 groepen, wat in schril contrast stond met onze buurschool die bloeide als een veld zonnebloemen in het door onze directeur zo geliefde Frankrijk. Een speurtocht dus en hij nam ook een groepje onder zijn hoede, voor de zekerheid bovenbouwers, die geen nadelige gevolgen zouden ondervinden van zijn bijzondere humor en gebrek aan leiderschap. Niets bleek minder waar, hij keerde na een half uur terug met de mededeling "Lars is kwijt, hoor". Waarop hij zich terugtrok in zijn kantoor, zich van zijn schoenen ontdeed, dat hele stuk lopen was hem blijkbaar opgebroken, en een sigaret opstak. Ik verzin dit niet.
Na een aantal maanden meldde hij zich ziek, moe als hij was van alle pogingen hem het vuur aan de schenen te leggen, brieven aan het bestuur en eindeloze discussies over wiens taak het nou eigenlijk was om de nieuwsbrief voor de ouders te schrijven en met beleidsstukken op de proppen te komen. De bedrijfsarts begreep hem volkomen, ik weet niet hoe die oogkleppen nou weer bij hem terecht waren gekomen, en schreef hem rust voor, waarop hij achter het stuur van zijn doorrookte oude mercedes, gevuld met lege pakjes en de bijbehorende uitgedrukte peuken, in de haast weggeschoren grijze stoppels en bergen roos kroop, naar Frankrijk scheurde en daar ging zitten vissen.
Was hij daar maar gebleven...

Skylander

Vandaag kennis gemaakt met een stelletje ongure types; skylanders heten ze en ik hoop hartgrondig dat de evolutie voor dit soort gedrochten in het echt een stokje zal steken. Het schijnt dat massa's jongetjes elkaar dolgelukkig opzoeken om met deze figuren een land te veroveren, maar waar laten ze ze daarna dan? En dat veroverde land, wat gaan ze daarmee eigenlijk doen?
Tot nu toe was het bestaan van dit spel aan ons voorbij gegaan, pfff wat ben ik blij dat ik dochters heb die zoet bibliotheekje, vadertje en moedertje of in het ergste geval ziekenhuisje spelen. Lekker realistisch, vast oefenen voor de toekomst, waarin ze het broodnodige afschieten en bombarderen wijselijk aan de andere sekse overlaten. De verpleging achteraf nemen ze heus graag op hun ranke schoudertjes, daar twijfel ik niet aan.

Doe het zelf

Als in ons leven tijd genoeg zou zijn voor alle plannen die we hebben, zou elke dag minimaal 60 uur langer moeten duren en dan heb ik het over zelfmaak-plannen. Het lijkt wel een soort ziekte; toen de wc begon te verouderen, en dat deed 'ie al voordat we hier kwamen wonen, werd hier in huis meteen geroepen dat we dat zèlf wel doen. De eerstvolgende keer dat in het krantje van de plaatselijke bouwmarkt, die trouwens inmiddels is uitgedijd tot een uit de kluiten gewassen, fris opgeruimde, ruim opgezette Gamma, waar je graag naartoe vlucht als je eigen verbouwing je dwingt om te bivakkeren op een tiende van je woonkamer, omringd door werkbank en cirkelzaag, iets toilet-gerelateerds in de aanbieding was spoedden wij ons erheen en namen alles wat nodig was mee, zodat we nu al 3 jaar staren naar de hangende toiletpot in grote blauwe doos, die in de garage hinderlijk in de weg staat en ik ben benieuwd of we de accessoires, zoals hippe toiletrolhouder en dito handdoekhaakje nog kunnen terugvinden als uiteindelijk het moment aanbreekt dat we ze uit de verpakking moeten halen.
Al het verbouwen dat er wel van kwam heeft veel goeds opgeleverd moet ik er meteen bij zeggen, ons vorige huis was uiteindelijk precies zoals we het hebben wilden; met lage stopcontacten om de twee meter, een prachtige serre, een handige bijkeuken en erker aan de voorkant. Alleen jammer dat het niet op de goede plek stond, we kwamen er na anderhalf jaar zwoegen achter dat mijn liefste toch wel veel tijd verloor aan het dagelijkse woon-werkverkeer, dus toen alles af was hebben we het met hangende pootjes verkocht. Waarna we in ons huidige huis trokken, dat gelukkig door de vorige bewoners al flink was uitgebouwd, alleen de puntjes hoefden nog op de spreekwoordelijke i. Een van die puntjes was de vloer, wij wilden hout en er lagen ontzettend goed vastgelijmde plavuizen, waarop je dus niet zo makkelijk hout kunt leggen, weten wij inmiddels heel goed. Er werd opgeruwd en er werden om de zoveel centimeter gaatjes geboord, zodat we die houten vloerplanken lekker stevig vast konden maken om geen last te krijgen van werking en golven en scheluw en dat soort vaktermen. Heel even hadden we ook een fontein in huis, en heel even bleef ik er verwonderd naar kijken, dat komt nog best hoog, dacht ik, voor zo'n klein gaatje! Toen drongen de werkelijkheid en de stem van mijn echtgenoot weer tot me door en rende ik naar het gaatje om er mijn duim op te drukken, zodat mijn lief op zoek kon naar iets wat geloof ik een afsluiter heet, maar dat weet ik niet meer want ik zat me af te vragen wie dat nou ook weer was met zijn duim in een dijk, die het land behoedde voor een grote overstroming.
De loodgieter kwam en ik zag in zijn ogen dat hij er binnenpret om had, maar hij probeerde dat te verhullen door hard aan het werk te gaan en het stukje pijp te vervangen. We hebben het stukje pijp met gaatje bewaard, het staat met datum erop te prijken tussen buitenlands geld, eerste tandjes, gekregen gelukspoppetjes, souvenirs van verre reizen en theaterkaartjes in onze letterbak vol herinneringen boven de zoldertrap.
Helaas kreeg dit stukje pijp al na 1 dag gezelschap van nog zo'n stukje, want ja, wij zijn dus wel ezels, en deden het voor de zekerheid nog een keer, de volgende dag. Zucht.

Witte pijp met blauwe letters, het gaatje is door-en-door, dus eigenlijk zijn er 2 gaatjes, zelfs.

Met een loep lukt het misschien, kijk;
 een dun ringetje pijp, met gaatje erin en kaartje eraan.
Mijn lief is wetenschapper en goed documenteren is een grote voorliefde van hem.