Bijna feest...

Over een paar nachtje is het zover en dus hangt de traditionele afstreepkalender weer naast haar bedje.

Voorpret is minstens zo lekker, dat blijkt maar weer!

De feestjurk is af! En zeeeeeer naar onze zin!

Hoera: Hij is goed uit de verf gekomen en we zijn allebei blij!
Laat het feest maar komen.

Knippie zomer 2007, model 15

De vijf verschillende knoopjes zijn bijna niet te zien.

Onze jarige kan stralen, komend weekend!

Hoe heet het hondje van een pyromaan?

Vanwege haar gouden vondst op Koningsdag (wil ik wéér bijna Koninginnedag schrijven!), worden wij iets te vaak getrakteerd op moppen. Het is dan ook wel fantastisch, dit moppenboek:

Elke bladzijde is vormgegeven zoals die welbekende bladzijde in de Donald Duck.

Laten we even inzoomen, dan weet je wat ik tijdens het ontbijt te horen heb gekregen.
Want ja, als onze kleine blondie, zoals elke ochtend, superenthousiast roept:
"Mam, mag ik een mop voorlezen? Toe? Eén! Deze is ècht leuk!"
Dan kun je toch niet weigeren?

No more crochet along for me...

Een tijd terug begon ik vol goede moed aan de deken. Je weet wel, die deken waaraan half Nederland meedoet. Maar ik vind 'm eigenlijk helemaal niet zo mooi worden. Tijd om ermee te stoppen, dus.

Met wat kleurtjes van de overgebleven wol, die ik gelukkig heel goedkoop bij Action heb gekocht, stortte ik me op deze leuke granny squares:

Ik weet nog niet wat ze samen gaan vormen, dat komt nog wel. Maar wat is vierkantjes haken toch leuk en verslavend!

Het patroon vond ik via Pinterest bij HaakKamer 7: klik!

Lekkere mosterdsoep

Het kan eigenlijk altijd wel, een mosterdsoepje. 's Winters vind ik het winters en 's zomers lekker zomers, haha!

Komptie:

Nodig voor 4 personen:
- 50 g boter
- 60 g bloem
- 1/8 l room
- 1 l bouillon
- 2 el mosterd
- 1 dunne prei
- 100 g spekjes

Snijd het preitje fijn, en bak de spekjes krokant. Maak een roux: smelt de boter, doe de bloem erbij en roer het door. Laat dit 7 minuten garen. Giet de bouillon bij de roux, laat dit 10 minuten koken, blijf af en toe roeren. Snijd ondertussen het preitje fijn, en bak de spekjes krokant.
Zeef de soep, roer de room erdoor, voeg de mosterd toe en strooi er vlak voor het serveren de prei en de spekjes door.

Eet smakelijk!

De Da Vinci Code

Ja, iedereen heeft 'm natuurlijk allàng gelezen. Van de zomer las ik Inferno van Dan Brown op advies van een collega. Man, wat een heerlijk boek vol vaart en spanning is dat!
Daarom werd ik benieuwd naar de Da Vinci Code, dus die las ik de afgelopen tijd. Ook spannend hoor, maar Inferno vind ik stukken beter.

Hier beide samenvattingen, gepikt van bol.com. Kun je zelf kiezen!

 In Parijs mist professor Robert Langdon een afspraak met de curator van het Louvre omdat die kort daarvoor is vermoord. Langdon is de belangrijkste verdachte, ook al omdat de man vóór hij stierf zijn naam op de grond heeft geschreven. Langdon vlucht, geholpen door een agente. Hij beseft dat de curator aanwijzingen heeft achtergelaten die alleen hij kan ontcijferen: symbolen die verwijzen naar het werk van Da Vinci, voor wiens 'Mona Lisa' het lijk gevonden is. Langdon gaat terug, het Louvre in. Met zijn redster begint hij een speurtocht naar het motief voor de moord en naar de betrokkenheid van Opus Dei. Maar de politie en de moordenaar zitten hen op de hielen...

 Robert Langdon, hoogleraar kunstgeschiedenis en symboliek, wordt op een nacht wakker in een ziekenhuis in Florence zonder te weten hoe hij daar is beland. Geholpen door een stoïcijnse jonge vrouw, Sienna Brooks, vlucht Langdon en raakt hij verzeild in een duizelingwekkend avontuur. Langdon ontdekt dat hij in het bezit is van een reeks verontrustende codes, gecreëerd door een briljante wetenschapper; een genie dat geobsedeerd is door het einde van de wereld en het duistere meesterwerk Inferno van Dante Alighieri.

De strijd tegen deze mysterieuze vijand voert hen langs tijdloze locaties als het Palazzo Vecchio, de Boboli-tuinen en de Duomo, en Langdon en Brooks stuiten op een netwerk van verborgen doorgangen en eeuwenoude geheimen...

Feestjurk 15 uit Knippie idee zomer 2007

Onze lieve vrolijke jongste blondie is midden in de zomer jarig en viert haar verjaardag dus altijd in bikini, met slingers aan de tent en Franse taartjes.

Volgende week vieren we alvast haar partijtje, haar grotemensenfeest en ze mag trakteren, eigenlijk wordt ze dan al een beetje negen. Tijd voor een über-vrolijke-over-de-top-feestjurk, dus!

De stof was al gevonden op de stoffenmarkt in Hoorn, het patroon nu ook en gisteren kochten we op de markt een gezellig rood kantje voor langs de randjes.

O, wat een feest om deze stof, die versierd is met ballerina's, katten, vogels, haakwerk, schilderijtjes en wat al niet meer, onder mijn naaimachine door te laten zoeven!

De voorpandjes bevatten uit kleine plooitjes, die één voor één gestreken, gestikt en weer gestreken moeten worden. Ik doe het met liefde:

De goede knoopjes liggen al te wachten, ik kocht ze tijden geleden bij de Hema, nu komen ze eindelijk van pas.

Als 'ie af is, zal 'ie d'r ongeveer zo uitzien (nu is het nog een stoffen legpuzzel):

Mijn feestje is al begonnen!

Kruikenzak in de warme lente

De kruikenzak voor onze oudste vordert langzaam, maar gestaag. Te
gen de tijd dat het 25 graden is en de zon aan de hemel brandt, is 'ie wel af denk ik.

Wat zijn die fluorescerende kleuren toch lastig te fotograferen zeg...

Dit is beter:

Kleine Mondriaantjes

Ik kon het niet laten om onze inspirerende week in Amsterdam mee te nemen naar mijn werk. En dan met name ons bezoek aan het Stedelijk Museum, waar onze jongste Piet Mondriaan uitriep tot haar favoriet.

Na een leuk filmpje over De Stijl: klik! En het doorspitten van deze leuke en kindvriendelijke website over Piet Mondriaan: klik! gingen de kids aan de slag.
We wisten toen nog niet dat al die kleine Mondriaantjes samen één groot kunstwerk zouden gaan vormen.

Omdat de blondies deze week nog wel vrij hadden waren ze gezellig een dagje mee.

Tijdens het ophangen rees het idee om een tikje Victory Boogie Woogie toe te voegen. Dit is het eindresultaat, het is gewoon genieten om het steeds te zien!

Zin in een goed boek? Lees deze:

Als je mij zou vragen of ik een boek zou willen lezen, waarin een per ongeluk gefabriceerde atoombom een grote rol speelt, zou ik vriendelijk doch beslist weigeren, denk ik.
Gelukkig maar dat ik het niet wist dus, want ik heb erg genoten van dit boek:

Eerder las ik "De 100 jarige man die uit het raam klom en verdween" van deze schrijver, waar ik tot op tweederde erg om kon lachen. Daarna legde ik het weg en ik ga het ook niet uit lezen. Wat me ertoe bewoog om zijn tweede boek toch te proberen, weet ik niet meer. Ik heb een zwak voor een leuke kaft, dat wel, dus het zullen die gekleurde letters wel geweest zijn.

Een zéér nuchtere stijl, kleurrijke personages en een heleboel zeer onwaarschijnlijke, absurde gebeurtenissen, dat is waarmee de Zweedse Jonas Jonasson deze keer mijn hart stal. Voor sommige mensen zal het langdradig zijn, maar ik hou wel van een lekkere portie nonsens. 

Hier een samenvatting die ik vond tussen wat recensies op Bruna.nl (klik!):

Nombeke Mayeki werkt vanaf haar vijfde jaar in de latrines van een sloppenwijk. Naar school gaat ze niet, maar ze kan goed rekenen en doet tijdens haar werk haar best dit steeds beter te leren. Als haar chef wordt ontslagen, volgt Nombeke hem, omdat ze zo goed kan rekenen en zeer bijdehand is, op. Nombeke heeft echter andere ambities en met behulp van een oude man leert ze ook lezen. Als deze man overlijdt, eigent ze zich zijn erfenis, vele diamanten die ze in haar jas verstopt, toe. 
Ze neemt ontslag bij de latrines, en besluit naar de nationale bibliotheek te gaan om via de boeken die ze daar kan lezen haar leven te kunnen verbeteren. 
Onderweg wordt ze echter aangereden door een dronken blanke man, en zoals in die tijd het geval was, krijgt Nombeke, die slechts op de stoep liep, de schuld van het ongeluk. Ze wordt veroordeeld tot het verrichten van arbeid bij deze man, een ingenieur die verantwoordelijk is voor het nucleaire programma van Zuid Afrika. 

Dan ontmoeten we, al lezende, het gezin van Ingmar die in Zweden wonen. Ingmar heeft, na een overtuigd monarchist te zijn geweest, een ontzettende haat tegen het koningshuis en wil ten koste van alles een einde maken aan de monarchie in Zweden.
Zijn vrouw, die steeds meer moeite krijgt met de gedragingen van haar man, krijgt een tweeling die Ingmar allebei Holger noemt, zodat ze kunnen wisselen wanneer hem dat goed uitkomt. Ze lijken sprekend op elkaar maar verschillen heel erg in karakter. 

En nog een leuk weetje: De Nederlandse titel is het resultaat van een lezerswedstrijd. Hij heeft dan ook weinig te maken met de originele: "Analfabeten som kunde rakna" (De analfabete die kon rekenen). In het Engels hebben ze er "The girl who saved the king of Sweden" van gemaakt, terwijl ze in Frankrijk trouw bleven aan de originele titel.

Foto van de site van Jonas Jonasson; klik!

Zin in een glimlach? Ik zou zeggen: lees het!

Vrijheid en het hoedje van Maxima

Het was leuk om deze bevrijdingsdag bij de Westergasfabriek te genieten van Kensington, met het hele gezin in de warme zon.

En dit jaar was het ook heel leuk om met onze jongste naar de dodenherdenking op TV te kijken. Mijn lief was met onze oudste naar de Dam gefietst en wij gingen samen kijken of we ze zagen op TV.
Het maakte een grote indruk, de stilte, de mensen en sowieso de oorlog, die in menige kinderfilm voorbij kwam, afgelopen week.
Het was zo leuk omdat ze onbedoeld erg grappig uit de hoek kwam, onze lieve kleine blondie. Ze zei het heel serieus:

"Ik snap wel dat Máxima steeds zo omlaag kijkt als ze loopt, mam. Anders valt haar hoedje op de grond."

Zpelvouten op de Alburt Kuip

Na meer dan twee weken geen rode nakijkpen aangeraakt te hebben begon er blijkbaar toch iets te kriebelen.
Beroepsdeformatie noemen ze dat geloof ik...

Deze laatste vond ik in die waanzinnig leuke kinderschoenenwinkel "Zapatitos" op de Haarlemmerdijk:

Een tijdje geleden was het trending op Twitter; spel- en taalfouten door mijn collegajuffen- en meesters. Sylvia Witteman begon ermee, zij ergerde zich (terecht) aan foutjes in brieven van de school van haar kinderen. Het schaamrood stond op mijn kaken toen ik las wat er in schoolrapporten en onderaan dictees verscheen...
Deze is wel heel erg:

Bron: Taalvoutjes.nl

Maar elders in het land kan ik er hartelijk om lachen!

Bron: Taalvoutjes.nl

Museumdagje in Amsterdam

Gisteren zouden we naar het Van Gogh gaan, omdat ze daar koffers hebben. In die koffers zitten kijk- en doe opdrachten, nou, daar hadden wij wel oren naar!
Maar helaas, zelfs de rij voor ons doorgewinterde museumjaarkaarthouders was schrikbarend lang, hij reikte tot de horizon, maar ons geduld niet, natuurlijk.

We lieten het Van Gogh links liggen en glipten het Stedelijk Museum in.
Daar zwol ik elke minuut meer op van trots door de grote belangstelling van onze oudste, alles wil ze weten, àlles! Impressionisme, expressionisme, magisch realisme, ze luisterde gretig en ik had kennis tekort om haar echt goed in te lichten, waardoor we samen mijmerden en nog nieuwsgieriger werden.
Ik ga dit boek nu echt eens lezen, het staat al een tijd op mijn lijstje:

Ons motto in musea is: weggaan voor het hoogtepunt, maar onderweg naar de uitgang kwamen we wat leuks tegen in het familielab.
We kregen drie keer 1 minuut om iets te kleien, en van die drie keer moesten we onze mooiste kiezen 'the lucky one' zeg maar, die ging mee naar huis om af te bakken. Nou, dat lieten wij ons geen twee keer zeggen:

"De leukste giraf van de wereld" 

"Worstenbroodje"

De ontwerper Marcel Wanders, wiens tentoonstelling zeer de moeite waard is, zagen we later, deed dit met zijn eigen dochter. Hij noemde het mooiste werkje "The lucky one" en die heeft hij in het supergroot & goud uitgevoerd. Dat vergeten wij nou nooit meer, dat snap je.

"One minute lucky one"

Omdat we met de heerlijke lunch (bij het Vlaamsch Broodhuys natuurlijk) onze museumhonger nog niet hadden gestild, gingen de blondies en ik nog even naar het Kleine Weeshuis. Dat is het kinderdeel van het Amsterdams Museum, vlak achter de Kalverstraat.

Hierbij roep ik iedereen met kinderen in de leeftijd van 5 tot 10 jaar op om daarheen te gaan, het is te gek en noooooooooit druk! Ze laten elke 5 minuten een nieuw gezin binnen, dus je waant je daar alleen. Je gaat allerlei spannende opdrachten doen, die je activeert met je armband.

Ondertussen leer je het harde leven van de ruim 900 (!) wezen die daar hebben gewoond hebben kennen. We hadden deze speurtocht 2 jaar geleden al eens gedaan, maar dat mocht de pret niet drukken, het was weer super!

De stoel van de chirurgijn

Had ik al eens laten weten dat Amsterdam mijn hart gestolen heeft? Nee? Bij deze!

Rainbow loom-junkies

Sommige rages zijn echt te leuk om voorbij te laten gaan, en gelukkig waren we gisteren nèt op tijd om ons materiaal te scoren op de Albert Cuyp.
Terwijl de koopman zijn waar al inpakte, kwamen wij hijgend aanrennen als allerallerallerlaatste klanten.

En sindsdien wordt er geloomed, dat is vast het spiksplinternieuwe bijbehorende werkwoord.
Youtube wordt overstelpt met instructiefilmpjes die onze blondies met het puntje van hun tong tussen hun tanden volgen, soms tot grote wanhoop, maar ook vaak met goed resultaat.

Je spant elastiekjes op een bepaalde, ingewikkelde en steeds andere manier en met een haaknaaldje maak je er een goed georganiseerde knoop van, eigenlijk.

Had ik al gezegd dat het heel verslavend is? We hebben hier twee junkies in huis.
Tadááááá!

Mmmm, brood met gepofte knoflook...

Ze hebben een broodblog en een geheel eigen kijk op brood bakken. Ze halen hun meel van ver, vitaliseren het water dat ze gebruiken en ook hun zeezout is niet van de supermarkt om de hoek.

En ze hebben iets heel bijzonders gedaan: speciaal voor kankerpatiënten, die tijdens hun behandeling hun smaak verliezen en daardoor weinig eten, hebben ze brood ontwikkelt dat ze wèl smaakt. Hier lees je er meer over: klik!

En nu het allerbelangrijkste: man, wat is het lekker! Vanavond genoten we van een simpel groentesoepje, het is immers vakantie, met gepoft-knoflook-brood erbij. Hemels, dat was het.

Allen daarheen, zou ik zeggen!

Ze hebben ook een webshop: klik!

Je kunt er ook neerstrijken om heerlijk te lunchen of zalig te ontbijten, weet ik uit ervaring...


O, Amsterdam, je hebt àlles!