Playstation marteling

Als er iets nieuws te halen valt in computerdingetjesland zijn wij heus de beroerdsten niet. We hadden al vroeg een Ipod, later een ook Ipad en natuurlijk een laptop en o ja, ook een desktop, maar die staat er al zo lang, die telt al bijna niet meer. De blondies spelen elke dag hun kook-, make-up-, en tandartsspelletjes, die blijkbaar van levensbelang zijn, want als er vandaag niet gecomputerd is, krijgen wij ervan langs voordat ze naar bed moeten. "Maar! Ik! Ben! Nog! Helemaal! Niet! Op! De! COMPUTER!! Geweest!" klinkt het dan verontwaardigd. Tsssss, zeg ik dan, en daarna probeer ik niet te zeggen dat wij vroeger heel gelukkig waren, helemaal zonder computer.

Maar wat ben ik blij dat we nooit een Playstation 2 hebben gekocht, nu ik dit berichtje las. Het schijn een marteling te zijn...

Opgeleukte kledinghanger

Zo zat ik 's avonds, te puzzelen, want ik wilde een passend jasje haken voor deze kledinghanger. Onzin natuurlijk, maar wel leuke onzin en daar hou ik van. Op school hang ik mijn jas altijd aan een hangertje en ik denk dat ik erg blij word van een leuk hangertje.
Tja mensen, 't zijn de kleine dingen die het doen, die het doen, zullen we maar zeggen.

Ik ben tevreden met het resultaat, de bloem haalde ik trouwens hier vandaan. Fijn project!

Tulpen uit...

Van de week nam mijn liefste tulpen voor me mee, en ik kan nu flauw doen en weer klagen over de hoeveelheid keren dat 'ie thuiskwam met de legendarische woorden: "O ja! Ik wilde nog bloemen voor je meenemen!" maar dat doe ik niet, want ik ben hartstikke gek op tulpen en dus hartstikke blij.
Ze kregen meteen de schuin-afsnijden-en-in-de-tulpenvaas-behandeling en daar staan ze nu nog.
Wat ik zo leuk vind aan tulpen is dat ze mooier worden als ze ouder worden, dat kan namelijk lang niet van alles en iedereen gezegd worden. En ze groeien zo grappig alle kanten op, alsof ze een grote, ontembare drang naar vrijheid, de sterren en daar voorbij hebben.
Wat een toeval eigenlijk dat dit berichtje nou net op valentijnsdag hier verschijnt, terwijl het gewoon liefde-op-een-doordeweekse-dag-tulpen waren, lucky me!

Ereader cover

Toen ik in het speciaal onderwijs wilde gaan werken moest ik natuurlijk op sollicitatiegesprek komen. Het was een prachtige zonnige dag, dat weet ik nog wel en het sollicitatiegesprek verliep best goed. Bij dat gesprek zat ook mijn toekomstige duo-maatje, met haar heb ik een aantal jaren fijn samengewerkt, totdat ze andere taken binnen de school ging doen.
Dat maatje werd 40, afgelopen zondag, een mooie gelegenheid om iets moois voor haar te maken.
Wat is het toch heerlijk om met mooie zachte wol te werken...

Onze jongste viltte een gezellig liefdeskunstwerkje mee.

 Na het vilten zag het er zo uit:

En toen heb ik er een hoes van genaaid, passend voor haar ereader:

Als je goed kijkt, zie je dat ik er nog lekker wat siersteken van mijn naaimachine tegenaan heb gesmeten:

Oooo, en nu gaat het weer kriebelen, zal ik een online winkeltje op Etsy openen? En zou het lopen???

RUSTIG AAN, EN SNEL!

Het allervervelendste advies dat je mij kunt geven is iets in de trant van "doe maar even rustig aan", of "ga gewoon even lekker zitten". Want alle mindfullness, yoga en stiltewandelingen ten spijt: ik kán niet stilzitten!! Of in elk geval niet langer dan een kwartier. Ooit kreeg ik eens ontspanningsoefeningen van iemand, dat zou me goed doen. Wenkbrauwen werden opgetrokken toen ik na 2 weken terugkwam en zei dat ik er niet één gedaan had, dat was een groot probleem. Want ontspannen, dat is NOODZAKELIJK.
Tuurlijk, voor mij ook, ik ontspan achter mijn naaimachine, met een haaknaald in mijn handen, tijdens het hardlopen of terwijl ik iets leuks aan het vilten ben.
Toen de energie werd uitgedeeld stond ik vooraan in de rij of misschien zelfs wel 5 meter voor die rij.
Dus nu ik mijn schouder heb overbelast, waarschijnlijk door al dat boekenkastgedoe, zit ik mezelf verschrikkelijk in de weg. Mijn echtgenoot heeft me op mijn hart gedrukt dat hij met liefde de boodschappen en de stofzuiger door het huis haalt, als ik tenminste niet in die tijd even gauw een deken haak, een jurkje naai en een tas in elkaar zet. En natuurlijk heeft hij heel vervelend ontzettend akelig gelijk.
Dat wordt lezen, iets wat ik graag doe, maar dan eigenlijk pas 's avonds in bed, als ik uitgeraasd ben.
En voordat iedereen denkt dat het ernstig is: maak je geen zorgen, ik heb dit eerder aan de hand gehad, of nee, aan mijn schouder. Rust helpt. Zucht.

Amsterdam

Mijn vader is net zo gek op Amsterdam als wij. Dus het is duidelijk wat voor verjaardagskaart ik voor 'm maakte.

Voor de envelop gebruikte ik een bladzijde met gymoefeningen uit een oud boek.
Om fit & vrolijk te blijven!

Jurk 29 Knipmode december 2012

Een tijdje geleden, zo half januari, begon ik aan een jurkje in een lekker ouderwets stofje. Het patroon was getekend en de stof geknipt, maar toen wandelde er ineens een winterjas doorheen en voor ik het wist drongen zich twee verteltassen op.
Dat arme jurkje heeft een maand verwaarloosd in een hoekje gelegen, totdat ik de jas af had, die opdringerige tassen aan de kant schoof en het jurkje de aandacht schonk die het verdiende.

Onze jongste was zo lief om het even op de gevoelige plaat vast te leggen, ik herinnerde me ineens de term kikvorsperspectief toen ik de foto's zag. Zo zie ik er dus schuin van onder uit, ook wel weer eens leuk om te weten!

Reacties plaatsen

Van verschillende mensen hoorde ik, dat het niet mogelijk was om te reageren op mijn blog.
Jammerjammerjammer natuurlijk, want ik vind het juist zo leuk om meningen van anderen te horen. Nu bleek, dat ik bij mijn instellingen een of ander vinkje niet had aangeklikt, dat vinkje had zich vervolgens heel goed verstopt, maar… ik heb het gevonden!

Dus nu kan iedereen die het wil reageren, hoera!

Perfect broodje voor de lunch

Jaaaaaren gelden at ik in een achterafsteegje ergens in Haarlem een heerlijk broodje. Het is altijd in mijn geheugen blijven hangen, en ik heb het al vele malen gemaakt. Als lunch, of een grote versie als diner en altijd met succes. Dus toen ik van de week bij Lidl liep (wat ís dat toch een fijne winkel, mensen) en de spinazie in de aanbieding zag liggen, was ik verkocht. Of eigenlijk die spinazie, om precies te zijn. Ze verkopen er ook vers gebakken ciabatta, voor slechts 79 cent. En lekker!

Je hebt ook nog nodig:

Nootmuskaat (liefst vers!)
Een teentje knoflook
Geraspte oude kaas
Mozzarella
Pijnboompitten
Pesto
Zongedroogde tomaatjes

Smeer een wok in met het gehalveerde teentje knoflook, warm er olijfolie in op, met de nootmuskaat.
(Ik gebruik een kwart van een verse nootmuskaat.)
O ja! Verwarm je over voor op 200 graden.

Laat de spinazie in de nootmuskaat + knoflookolie slinken.

Bestrooi de opengesneden ciabatta met geraspte kaas.

Leg de gewokte spinazie erop.

Snijd de mozzarella in plakjes en leg deze erop.
Bestrooi rijkelijk met pijnboompitten. Maak het af met de pesto en de tomaatjes.
(Die bij ons niet door iedereen worden gewaardeerd!)

Bak dit af; 7 minuten op 200 graden.

Eet smakelijk!

Verteltassen Prins Vads en Kikker

Iets heel grappigs aan juf zijn is, dat veel ouders denken dat je heel veel vrij hebt, terwijl veel kinderen denken dat je op school woont! Ik moet meteen toegeven dat ik het vroeger altijd een beetje vreemd vond om mijn juf in het wild tegen te komen. Een juf hoort in de klas, punt uit.

Als de kinderen 's middags naar huis gaan ligt er natuurlijk altijd wel een stapeltje nakijkwerk of er moeten tekeningen opgehangen worden, of nog iets opgeruimd, maar wat de meeste tijd opslokt is de administratie. Daarnaast is het de bedoeling dat je als leerkracht natuurlijk ook meewerkt aan alles wat er nodig is om de school te laten draaien. Zo zit ik bijvoorbeeld in de werkgroep boekpromotie, die werkgroep probeert het leesonderwijs goed impulsen te geven en ervoor te zorgen dat kinderen van boeken gaan houden. Toen duidelijk werd dat er verteltassen zouden worden geregeld door deze werkgroep, trok ik dát karweitje natuurlijk meteen naar me toe!

Een verteltas is een tas met een boek en nog wat leuks dat bij dat boek hoort zoals een kleurplaat, een spelletje of een knuffeltje. Die tas mag met elk kind mee naar huis, om thuis lekker te genieten van dat boek.

Omdat mijn klas helemaal weg is van de verhalen van Prins Vads, besloot ik zo'n tas te maken.

Een goede reden om eindelijk weer eens te gaan vilten, lang niet gedaan!

Eerst heb ik met wol de afbeelding zo goed mogelijk nagelegd:

Daarna heb ik de prins lekker besprenkeld met water en zeep en kon ik gaan vilten.

Toen het gevilt was, zag het er zo uit:

Op dezelfde manier heb ik Kikker gemaakt, voor een collega:

Toen was het tijd om achter de naaimachine te kruipen en de randjes te stikken:

Ze zijn klaar om op twee leuke tassen gestikt te worden, alleen die tassen… die moet ik fijn nog even maken. Voor een bovenbouw-collega komt er ook nog eentje van Het leven van een loser. 

Wordt vervolgd!

Helen Dardik

Eén van mijn favoriete ontwerpsters is met stip Helen Dardik.
Dit is ze:

Wat supergeweldig heeft ze deze foto bewerkt, vind je niet?

Ze ontwerpt stoffen, maar ook bijvoorbeeld schriften en ze maakt allerlei illustraties.

Haar weblog "Orange you lucky!" volg ik met veel plezier.
Soms post ze daar gratis printables, zoals deze:

En weet je wat eigenlijk heel erg is? Ik heb NIETS van haar! Geen lapje, geen papiertje, niks!
Het is in Nederland nauwelijks te krijgen, volgens mij.

Dus wat was ik blij dat er in het Flow papierboek van een tijdje geleden werk van haar te vinden was. Hebbes!

(Daar schreef ze ook over op haar blog, trouwens: klik!)

Boekenkast

Ha, er was natuurlijk een boekenkast over! Die heb ik in gebruik genomen, in mijn atelier. Bijkomend voordeel was dat al mijn boeken en hobbyspullen weer eens door mijn handen gingen. Opruimen, uitzoeken en weggooien dus…

Ik bof toch met zo'n werkplek!

Lekker schilderen

Zo, ik was weer een avondje zoet.
Muziekje aan, kopje thee erbij, waterverfvogeltjes schilderen.
Het zijn niet de mooiste en ik ben er ook helemaal niks mee van plan, maar het is zó leuk om te doen!

Deze is helemaal een beetje vreemd geworden, het is net een, uhm, zeepaardjesvink??