Heerlijk honing-amandel-plak-recept

Soms heb je zin in een vluggertje, maar het is ook zalig om lang de tijd te nemen. Dat blijkt maar weer met dit recept.

Ooit zei iemand dat dit toch echt het allerlekkerste zelfbakrecept was, wat hij ooit had geproefd, banketbakkerwaardig, zelfs. Je begrijpt dat ik inmiddels naast mijn schoenen loop, als ik 'm weer 'ns bak!

Je maakt de bodem van bloem, boter en poedersuiker en die gaat de oven in...

Dan maak je de zalige vulling, van amandelmeel (of met de staafmixer gemalen amandelschaafsel), eieren, bloem, boter en suiker. En dan gaat 'ie weer in de oven.

Tenslotte maak je de topping van gehakte (of geschaafde) amandelen, honing, boter en suiker, die je laat smelten in een pannetje.

Dat smeer je erop en hup, weer de oven in.

Mmmmm... Het resultaat is een heerlijke, machtige honing-amandel-plak, genoeg voor wel 20 personen.

Beetje poedersuiker erop en smullen maar.

Het recept komt uit dit boek:
(Maar hier: klik, kun je het recept ook online op Smulweb vinden.)

De ergste blunders van deze week:

Het was een blunderweek, ik zal hier 'ns even met de billen bloot gaan.
Ik heb geen vrijdag de dertiende nodig om dingen in de soep te laten lopen, want al deze voorvallen vonden al voor deze pechdag plaats.

Het begon met een zalige Spaanse kikkererwten chorizo soep, waarvoor ik spinazie fijn moest hakken in mijn keukenmachine, mijn zalige hulp in de keuken, die altijd voor me paraat staat op het aanrecht. Ik propte 'm lekker vol met verse spinazie en liet 'm op volle toeren tekeer gaan. Maar de spinazie zakte niet naar onderen, waardoor het ronddraaiende mes doelloos zijn rondjes draaide. Zonder erbij na te denken, en o, wat zou ik ervoor over hebben om dat achteraf wel even te hebben gedaan, pakte ik een pollepel en stak die in de opening aan de bovenkant. Ik zou die spinazie wel even flink aanstampen.
Het mes greep de pollepel, die natuurlijk in de spinazie versplinterde, waarop m'n keukenmachine zweeg. Een verwijtende, eeuwigdurende stilte bleek het te zijn, pas voor een paar verse nieuwe onderdelen wil 'ie weer voor me aan de slag, want welk rund steekt er nou een pollepel in een draaiende keukenmachine? Nou, ik dus. Dat gaat weer geld kosten....

Een paar dagen later deed ik boodschappen, snel, want de kinderen kwamen bijna uit school. Ik rende van schap via koelvak naar diepvries, probeerde de meest effective route te nemen en deed m'n uiterste best om me niet af te laten leiden door koopjes en weekaanbiedingen. Wat bijna lukte, maar toch stond ik even stil bij zo'n schap met handige dingen die je achteraf nooit echt nodig blijkt te hebben, maar daar kom je pas achter als je ze na een jaar verstoft achterin een kast weer tegenkomt.
Ik schrok op toen ik m'n horloge zag, ik moest nu echt rennen naar de kassa.
Toen ik aan de beurt was om alles op de band te zetten, kwam ik erachter dat ik halverwege mijn ronde door de winkel het karretje van iemand anders mee had genomen. Mijn enorme, gekleurde boodschappentas hing trouwens helemaal niet aan dit wagentje, en ik miste onze melk, ons vlees en ons fruit!
Ik droop dus weer af om mijn karretje te gaan zoeken en degene die ik zo bruut van z'n spullen had beroofd. Gênant.

Driemaal is scheepsrecht, ik dacht ook nog iets recht te zetten, deze week.
Eind november kocht ik een Kruidvat tijdschriftenbon. Zo'n bon kost een tientje en geeft recht op een abonnement op een tijdschrift voor een half jaar. Ik had een abonnement genomen op de Burda, bedacht ik me ineens, nu drie maanden later, toen ik de bon weer eens tegenkwam, maar die was verdorie helemaal nooit gekomen! Ik kocht 'm steeds los in de winkel!
En dus belde ik het informatienummer, waar de medewerker me zei dat de Burda al vier jaar niet meer in het assortiment zat. Oeps.
Hij verteld hardop lachend dat ik een abonnement op de Knipmode had via de bon, of die wel was gekomen? Ja, maar ik leefde in de veronderstelling dat ik dàt abonnement van mijn liefste had gekregen. Zucht. De Kruidvat-klantenservice-man wenste me opvallend vrolijk grinnikend een prettige dag verder. Nogmaals; zucht.

Ik word soms zó moe van mezelf. Ik ben blij voor de rest van de wereld dat hen dit alleen op vrijdag de dertiende overkomt. Wens mij maar vast weer sterkte voor de rest van het jaar.

Rokje Burda 8/2009

Ik liep in de Kwantum en zag mooie stof, eigenlijk bedoeld voor gordijnen of om meubels te bekleden.
Ik naaide er dit rokje uit een oude Burda van. Het is even wennen aan dat lentezonnetje voor mijn camera, blijkbaar.
Natuurlijk zit er geen roze vlek op die mooie grijsblauwe jeansachtig gekleurde stof!

Deze kleur lijkt er meer op:

Wat waterverf probeersels

Omdat ik vanaf morgen op schilderles ga, haalde ik m'n waterverf alvast tevoorschijn en oefende erop los.

Ik heb er zo'n zin in!

Wauw, elke dag een nieuwe miniwereld, prachtig...

Al vier jaar lang wordt er elke dag gewerkt aan een minikalender. Elke dag wordt er een fantastische foto van een mini-wereldje geplaatst, en zo groeit die kalender dus al jarenlang. Ik kwam er helaas pas deze week achter, maar vanaf nu ben ik fan en ga ik elke dag even kijken!
Je kunt de kunstenaar volgen via Facebook (klik), of de website (klik).

Ik kan het je aanraden, want je geniet je te pletter!
Een voorproefje:

Anti-etende kinderen, wat is de oplossing? Misschien dit!

Vanaf het moment dat ze enigszins rechtop konden zitten zaten ze op het aanrecht om mij van de wal in de sloot te helpen met koken. Ze mochten roeren, mengen, wassen en zelfs voorzichtig snijden.

We lieten ze aan tafel de hele boel ondersmeren, met hun handjes eten, we bonden de strijd aan, we gaven die weer op, we probeerden er achteloos geen aandacht aan te geven, we lieten ze uitgehongerd aan tafel gaan, we deden alles, maar de blondies groeiden evengoed op als fanatieke anti-eetsters.
Ook al tekende ik bij elke hap die ze namen weer een klein lijntje of rondje op een tekenblaadje, zodat er een leuk clowntje of iets anders ontstond als ze maar dooraten, ook al gaven we ze wel of geen toetje, ook al dekten we een bord minder, ook al mochten ze voor elke hap een minuut later opblijven, het gaf allemaal niets.

Nu ze een beetje groter worden, zijn de scherpe kantjes er wel vanaf en wordt er van alles geproefd en steeds vaker lekker bevonden.

Een tijdje geleden, zagen mijn echtgenoot en ik, dwalend door zo'n lekker groot woonwarenhuis dit fantastische bord:

Misschien had dat geholpen? Ik vind 'm in elk geval fantastisch! Een lekker snoepje in het laatste bakje, en dus: eten maar!

Hier: klik! kun je deze "Dinner winner" bestellen.

Bullet-journaling

Half januari blogde ik over het bullet-journal, (klik!)
Inmiddels zijn we bijna twee maanden verder en kan ik je vertellen dat het me erg goed bevalt.
Ik hou lekker goed overzicht en kan al m'n invallen zo opschrijven, dat ze niet verloren gaan.

Natuurlijk heb ik het wat aangepast, of eigenlijk versimpeld, zodat het goed voor me werkt. Ik gok dat dit voor iedereen met zo'n bullet-journal geldt.
Ik schrijf m'n lijstjes en invallen vrolijk en bijna ongemerkt verder, zo gewoon en alledaags is het geworden.
Fijn!

Er zijn veel meer enthousiastelingen, slechts een paar klikken verderop, zag ik toen ik het Googelde. Zij bijvoorbeeld: klik!

En nu maar gauw het konijnenhok verschonen, want ja, dat staat op m'n lijstje....

De eerste vijftien levens van Harry August

Geïntrigeerd door de titel begon ik in dit boek. Eerst had ik nog even wat reviews gelezen, die lyrisch waren en dus had ik er veel vertrouwen in.
Het boek gaat over een man, die zijn leven keer op keer opnieuw leeft. Er veranderen wel dingen in elk leven, maar hij wordt steeds weer opnieuw geboren en herinnert zich steeds vroeger in zijn leven wat er aan de hand is. Zo heeft hij op zevenjarige leeftijd al de wijsheid van een stokoude man.

Na een stuk of honderd bladzijden gaf ik het op.
Dit is niet mijn ding, terwijl er toch hopen mensen heel enthousiast zijn over dit boek.

Misschien dat het jou wel pakt?

De samenvatting:

Harry August gaat dood. Keer op keer. Wat hij ook doet of besluit, telkens keert hij terug in hetzelfde leven, in hetzelfde jaar, op dezelfde plek. Maar mét de kennis uit zijn vorige levens. Toch verloopt niets anders. Dan staat er, aan het einde van zijn elfde leven, een klein meisje bij zijn sterfbed. Zij roept zijn hulp in om de wereld te redden. Inmiddels weet hij dat er meer zijn zoals hij. Terwijl de meesten hun kennis gebruiken om een lekker leven te leiden, is er een die zijn kennis te gelde maakt waardoor de wereld zich te snel vernieuwt en het natuurlijke evenwicht wordt verstoord. Dat zal uiteindelijk de ondergang betekenen. Alleen Harry kan hem tegenhouden. Als hij hem vindt. Als hij op tijd komt.

Marmeren op scheerschuim

Op Pinterest zag ik het een paar keer voorbijkomen, met laaiend enthousiast commentaar, en dus gingen we het zelf proberen.

We spoten scheerschuim in een bakblik, en streken de bovenkant glad met een oud pasje.
Daarna druppelden we er ecoline op.

Toen roerden we door de ecoline met een stokje. Later ontdekten we dat het met een rietje beter gaat.

We drukten een vel papier op de ecoline. We konden zien hoe het papier de ecoline opzoog.

Heel voorzichtig trokken we het papier eraf en legden het neer.

We schraapten het overtollige scheerschuim weg.

En we begonnen keer op keer opnieuw!

Het resultaat is mooi papier, en lekker stevig, door het vet in het scheerschuim. We kunnen er cadeautjes mee inpakken, of er envelopjes van vouwen, of lekker mee knutselen.

Wat een heerlijke middag hadden we!
Ga het gauw ook eens doen, het is echt genieten!

Keukenschort in ere hersteld

Al een tijdlang moest er een nieuw keukenschort komen. Ik naaide deze: (klik!) maar die beviel niet, want hij was te smal en dus bedekte hij m'n zijkant niet, en laat ik daar nou juist steeds m'n handen aan afvegen...

Mijn oude schort was eigenlijk perfect, maar de rood geruite onderkant was erg smerig en bovendien zat er een flink gat middenvoor.
Dus knipte ik die vieze, kapotte, ruitjesonderkant eraf, en verving die door een vrolijk lapje met chinees-achtige takjes en bloesem.
Van de oude onderkant knipte ik de onderste reep, en die zette ik opnieuw onderaan. Want dat blauwe roezeltje, dat had ik ooit over van een schattig zomerjasje dat ik voor onze oudste naaide, en dat wilde ik toch liever niet weggooien. Ik zie haar nog lopen in dat jasje, als kleutertje.

Ik kan weer stralen in de keuken.

Broccoli-versiersoep recept

Omdat ik sinds afgelopen maandag met een verse beugel in m'n mond rondloop, eten we uitsluitend slobbervoedsel. Ik ben benieuwd wanneer ik weer kan kauwen.

Deze week stond er broccolisoep op tafel, hier ook wel versiersoep genoemd.

Je maakt 'm in een handomdraai, en als je meer van spinazie houdt, vervang je de broccoli gewoon door die frisgroene blaadjes. Dit recept is voor 4 personen.

Drie eieren hard koken en pellen. 500 gram broccoli koken en pureren.
Van 25 gram boter, 30 gram bloem en 3/4 liter runderbouillon een gebonden soep koken, de broccolipuree erdoor roeren. Op smaak brengen met peper & zout, eventueel wat nootmuskaat en 1 dl slagroom erdoor roeren, of een flinke klodder roomkaas.

Zet op tafel wat schaaltjes met in plakjes gesneden ei, mais, zalmsnippers, croutons, verse pesto, wat gekookte verse pasta en stokbrood.

Zo kan iedereen aan tafel z'n eigen soep versieren. Lekker & gezellig!

Blond Amsterdam uit elkaar

We zagen het perfecte dekbedovertrek voor onze oudste blondie, die helemaal wild is van Blond Amsterdam.
Omdat de maat van haar dekbed afwijkt van de gebruikelijke maten, namen we een enorme tweepersoons mee, die zou ik wel even innemen.

Ik met m'n grote mond ook altijd! Thuis bleek, dat het dekbedovertrek rondom versierd was met een mooie lichtblauwe paspel, die er dus helemaal tussenuit getornd moest worden, voordat ik 'm kon bijknippen.

Uren en uren heb ik zo zitten tornen, want het dekbed was enorm en de paspel zat stevig vast met een gewoon stiksel èn een locksteek:

ik tornde en tornde en daarna tornde ik nog meer, totdat het dekbedovertrek helemaal uit elkaar was, en ik het kon innemen. Toen ik het dekbed van ons schatje na ging meten bleek dat ze helemaal geen afwijkende maat heeft. We hadden dus gewoon de eenpersoons versie kunnen kopen... Zucht.

Maar goed, eind goed, al goed. Moeder was weer een middag van de straat en dochter ging glimlachend slapen, maar niet voordat we wat Blond Amsterdam spulletjes naar haar kamer hadden verhuisd.

Wat dood is

Het deed me heel in de verte een klein beetje denken aan de twee Rosie boeken, waar ik heel erg van heb genoten. Maar toch is dit boek heel anders, wat minder hilarisch, toch lekker spannend en absoluut genieten.

Ik kreeg de tip van Bettie, hij stond al heel lang op m'n lijstje, en ik ben bij dat ik 'm nu gelezen heb.

De hoofdpersoon is autistisch, wat zijn jeugd een zware dobber maakt voor zijn alleenstaande moeder. Hij is geobsedeerd door alles wat dood is, en dat brengt hem ertoe om anatomie te gaan studeren. Het lijk op de snijtafel verbergt een geheim, daar komt hij achter en dat blijft niet zonder gevolgen.

De samenvatting:

Patrick is al zijn hele leven een buitenbeentje. Intelligent, bedachtzaam, maar zo anders dan anderen dat het zelfs zijn moeder die hem alleen moet opvoeden, tot wanhoop drijft. Zijn fascinatie voor de dood vindt zij slechts een van zijn ongemakkelijke eigenschappen, maar het brengt hem naar de universiteit om anatomie te gaan studeren. Daar verandert zijn leven compleet als hij iets ontdekt wat anderen nooit gezien zouden hebben: de officiële doodsoorzaak van de man op zijn snijtafel klopt niet en iemand probeert te voorkomen dat de waarheid boven tafel komt. Maar dat is niet alles. Thuis wachten nog veel meer leugens.

Een afgedrukt sneeuwklokje

Heerlijk, ze zijn er weer!

Uit een oude Ariadne at Home haalde ik deze sneeuwklokjesstempel. Lekker gutsen op de zondagmiddag.