Rok 29, Knipmode mei 2013

Op de markt staat een man met wat lapjes. Hij heeft dezelfde lapjes elke week weer bij zich in de hoop er eens eentje te slijten aan een slechtziende plaatsgenoot, vermoed ik. De lapjes zien er moe uit, ze worden waarschijnlijk al zo'n vijfentwintig jaar van hot naar her gesleept en zijn hun echte kleur en rek allang ergens verloren. Elke week loop ik langs de kraam, die inmiddels bestaat uit een bonte verzameling draadmandjes, metalen eenden en zo nog een heleboel brocante prullaria.
Deze keer viel mijn oog op iets okergeels, da's een kleur waar ik een grote zwak voor heb en dus kon ik het niet laten even te kijken. Het was een lapje met een volkomen verkleurde stofvouw, gemaakt van een of ander veel te synthetisch garen. En toch zat het drie minuten later in mijn fietstas, gered van het eenzame marktbestaan.
Ik ga er, als ik het topje van gisteren af heb, deze ouderwetsige rok van naaien, èn als ik uitgevogeld heb hoe ik die verkleurde stofvouw kan omzeilen...

Top 4, Knipmode mei 2012

Dit lapje kwam mee uit Porto, waar mijn liefste en ik ons 5-jarige trouwdag vierden. Toen ik daar op een ochtend wakker werd in ons heerlijke hotel, was hij stoffenzaken aan het googelen, ja, echte liefde, dan krijg je dat!

Ik durfde er bijna niet in te knippen, maar heb de stoute schoenen nu maar eens aangetrokken en besloten er dit topje van te naaien:

Wat zal het heerlijk zijn om het straks aan te hebben en dan steeds terug te denken aan die mooie stad en ons heerlijke miniweekje daar...

Buitenaardse wezens in de achtertuin

Dankzij de uitvinding van het lijmpistool belanden er regelmatig vreemde wezens in onze achtertuin.

Deze nieuwe, en door mij zeer gewaardeerde, nieuwe liefhebberij is in het leven geblazen door de kunstenaar Jaap Velserboer, die bij onze blondies op school het pistool introduceerde.
Dit is werk van hem:

En dit is werk van onze dames, die me smeekten om onderaan dit blogbericht een oproep te doen.

En omdat ik natuurlijk meer van deze kunstzinnigheden in onze tuin wil zien verschijnen, is hier de oproep:

Help ons om onze plastic-metaal-nutteloze doch bruikbare voorwerpen-verzameling uit te breiden!
Doppen, schroefjes en ondefinieerbare metalen onderdelen zijn hier meer dan welkom!

Danku!

Jongensverjaardag

Het is altijd erg diep graven in mijn lapjesverzameling, als er een jongen verjaart. Mijn eerste stippeltjes-bloemetjes-roze-rood-neiging moet sterk onderdrukt worden, zodat ik mijn oog kan laten vallen op een verscholen effen lapje of eventueel een goed verstopt donker ruitje.

Deze keer ging ik voor een klasgenoot van onze oudste aan de slag, die "iets met schaken heeft" zo was ons ingefluisterd. Een magnetisch reisschaakspelletje was snel gevonden en na het nodige graafwerk ook wat lapjes om er iets origineels bij te fabrieken.

Ik besloot er weer eens zo'n leeskussen tegenaan te smijten, en de letters van zijn naam uit flockfolie te knippen.

Zo, er kan nu héél relaxed een potje geschaakt worden, en dat is maar goed ook, want volgens mij moet er altijd heel lang nagedacht worden over een volgende zet.

Hens Teeth Art

Wat maken mensen toch een hoop leuke dingen, ik struikelde over deze dame, ergens op Etsy, of op Pinterest, of misschien in een leuk tijdschrift, dat weet ik niet meer, maar aangenaam verrast was ik zeker.

Haar naam is even bijzonder als de kleine kunstwerkjes die ze maakt:

Hier kun je haar en haar heerlijke wereld vol geborduurde petieterige popjes, bloemetjes en platgeslagen vingerhoedjes vinden: klik!.
Ik zou er met liefde een minivakantie in doorbrengen.

Albert Einstein quote naar mijn hart

Dat Albert Einstein een genie was, dat is natuurlijk geen nieuws. 

Op Pinterest vond ik deze geweldige uitspraak, waarvan ik tot op de dag van vandaag niet wist, dat 'ie van hem was.  Ik kon het niet laten om 'm even te googelen, en wauw, een explosie van vrolijke posters lachte me tegemoet! 

Dit vind ik de leukste:

Hier (klik!) kun je de poster bestellen,

Een strikje

Om een saai bruin inpakpapiertje te pimpen, om een kaart mee op te vrolijken, of misschien gaat 'ie wel mee naar m'n werk, een strikje voor elk schatje wordt het dan.

Een visje? Of bamboe? Weet jij het?

Eén van de kinderen in mijn klas vond dit op het plein:

We dachten dat een vogel iets had opgevist uit het nabijgelegen IJsselmeer, en het toen op ons schoolplein heeft laten vallen. Als dat waar is, kijk ik wel uit, de volgende keer dat ik ga pootjebaden. Al die tanden, al die stekels, ik hou van de natuur, maar het moet wel een beetje leuke natuur zijn.
Mijn liefste, bioloog van beroep en dus zeer betrouwbaar op dit gebied, denkt dat het een ontkiemende bamboescheut is geweest, flink ingedroogd. "Die pikkies, dat zijn scheuten" zo verklaarde hij.

Ik weet het niet. Jij?

Het mooiste dat ik tot nu toe gevilt heb is deze Macbook sleeve

Uitermate tevreden ben ik, o, wat is 'ie mooi geworden en gelukkig is 'ie nu in goede handen.

Ik heb het viltwerk geperfectioneerd met borduurwerk:

En toen heb ik 'm in elkaar gezet.

Kijk! mijn eigen merkje!

Ik kan je vertellen: dit was vast niet de laatste, wat een heerlijke inspirerende klus was dit!

Veiligheidsspeld door je….

Voor de gein gutste ik deze stempel, om voortaan overal, ja echt overal een veiligheidsspeld doorheen te kunnen prikken.

Dat herinnert me er nu, je echt nu ik dit schrijf, ineens aan dat ik vroeger mijn jongere zusje een katoenen luier omdeed, en dat ik de veiligheidsspeld dan even door mijn haar haalde, om 'm een beetje vet te maken, zodat 'ie tenminste glééd, door die stugge katoen.
Word ik oud?

Mooie Macbook sleeve

Leuk is dat, een keertje "out of the box"of eigenlijk, "out of my box" vilten. Er lag een verzoek om een Macbook sleeve, maar dan een beetje naturellig met fuchsia details. Leuk woord vond ik dat, naturellig, ik ben er stellig voor om het op te nemen in de Van Dale.

Wat ik nog leuker vind is dat mijn Springbeetle shop op Etsy de aanzet tot dit verzoekje gaf!

Maar goed, ik moest dus mijn gebruikelijke kleurexplosie-pad af. 

Ik zocht wat tinten wol bij elkaar…

En legde er een naturellig bloemengebeuren mee op een grijze achtergrond.

Het was nog even uitzoeken en uitmeten om ervoor te zorgen dat straks al die bloemen op de goede plek komen, als ik 'm in elkaar ga zetten.

Dat roze, dat is geverfde krulletjeswol, flink uit elkaar geplozen. Kijk, dit schaap is er de leverancier van:

Wensleydale schaap

Geverfde Wenselydale wol

Goed, ik ging verder en voegde nog wat linnen en zijden vezels toe:

Na het gebruikelijke natmaken, rollen, kneden en nog véél meer rollen, namelijk een uur lang, had ik een gevilte lap, groot genoeg om een macbook sleeve van te naaien.

 Kijk, zo gaat 'ie worden, voor- en achterkant:

Voor ik 'm in elkaar zet, ga ik er fijn met mijn naaimachine op borduren.
Het eindresultaat volgt later!

O ja, de overige wol, dus niet die roze krulletjes komen van het merinoschaap. Merinowol is hele zachte wol en zeer geschikt om mee te vilten.

Merinoschaap

Weet je dat ook weer.

De troost van een warm visje in de lentezon

Hardop lachen bij een boek, liggend in een hangmat, onder een lekker lentezonnetje, dat is één van de geneugten van het goede leven, wat mij betreft. Dit boek liet mijn mondhoeken regelmatig omhoog krullen en af en toe dus zelfs hardop lachen. Die Sylvia Witteman kan er wat van, op schrijfgebied dan. Want als ik haar eigen schrijfsels moet geloven, wil het in het echte leven wat minder goed lukken, maar geen nood, de geur van een warm gebakken visje, of desnoods een rood wijntje zorgt ervoor dat alles vanzelf weer wat leuker lijkt.

Ze is de bedenkster van Soof, of misschien is ze het eigenlijk zelf wel een beetje, dit boek deed me in elk geval erg aan de sfeer van die film denken. En ook schrijft ze geweldige columns, in de Linda en het Volkskrant magazine, bijvoorbeeld. 

Ook dit boek bestaat uit stukkies, zoals ze zelf noemt, kijk maar op Twitter (klik!): effe een stukkie tikken zegt ze dan en dan kan ik me weer verheugen op wat er uit haar printer rolt. Lezen dus!

Hier het stukkie van de achterkant:

Het leven zit vol gevaar en droefenis maar biedt soms ook onverwachte troost en vermaak. Ligt de dood weer eens grijnzend op de loer vanaf een Amsterdams fietspad? Jammer, maar je ontkomt dan wél aan het schoonmaken van een balkon vol kattendrollen. Ja, David Bowie, ooit de aantrekkelijkste man ter wereld, is onherroepelijk oud geworden en zingt zijn beverige zwanenzang. Maar de geur van versgebakken vis op de Dappermarkt maakt veel goed. Of anders een afgeluisterd gesprek over koek en trouw tussen verliefde eenvoudigen van geest.
Soms lijkt alles wel mee te vallen, tot je de boze inwoners van Rectum over je heen krijgt. Of tot je kinderen je ritmisch `Yo, fat bitch toezingen, met een vrolijk muziekje erbij, dat dan weer wel; of tot je oude foto s van jezelf terugvindt en ontdekt dat je vroeger jong en mooi was. Zonder het te weten. En nu is het te laat.
Niet iedereen heeft oog, neus of oor voor de vaak absurde smarten en emolumenten des levens, laat staan de woorden. Gelukkig is daar altijd weer Sylvia Witteman, weergaloze stadsflaneur en chroniqueur van het leven van alledag.

Butterfly camouflage zomerjas uit Ottobre 1/2012 schiet al op

De jas voor Meike schiet al lekker op, en dat moet ook wel met dit heerlijke lenteweer.
En trouwens, als het dan toch weer van dat flauwe sombere pestweer wordt, hebben we deze jas hard nodig op straat, om de boel een beetje op te vrolijken. Aan de slag dus maar weer!

De zakken vind ik erg leuk, ze staan zo leuk bol en de naam van zulke zakken is zeer toepasselijk: blaasbalgzakken noem je ze, wat me dan toch ineens weer aan ingesneeuwde blokhutten met een knapperend haardvuur doet denken, en dat op deze prachtige dag.

Het o-zo-handige-fietssleutellusje zit er natuurlijk ook weer in.

En als kers op de taart een klein lief zinnetje, verstopt tussen de voering en de jas, op de plek van haar hartje… Die van mij heeft ze jaren geleden al gestolen, de kleine boef.

Sjaal van wol op zijde

Dit had ik echt al jaren en jaren niet meer gedaan, wol vilten op zijde. Ik was vergeten hoe fijn het wordt, die hele dunne plukjes wol op zo'n dun sjaaltje.

Natúúrlijk maakte ik bloemen, ik legde ze op de zijde...

… timmerde wat gaten in de dop van een flesje, zodat ik er voorzichtig water over kon sprenkelen en de wol niet wegwapperde.

Na rollen en rollen en kneden en wrijven was de wol aan de zijde vast gevilt.

De sjaal is binnenkort te vinden in mijn Etsy shop; Springbeetle.

De beste (gejatte) 1 april grap

"De plafondplaten worden vervangen, jongens", zei ik tegen mijn klas, die inderdaad het meeste uit jongens bestaat. "En het kan alleen om 9 uur, da's onder schooltijd… Ik weet niet of er veel gruis of andere rotzooi naar beneden zal vallen, maar ik raad jullie aan morgen een hoedje op te zetten.

Ik stuurde ze naar huis met deze woorden en hoopte dat ook de ouders erin zouden trappen.
Ik bedankte inwendig mijn vriendin, die met deze supergrap in een "de-schilder-komt-morgen-het-plafond-van-de-klas-schilderen" variant veel succes oogstte, zette alvast een enorme keukentrap klaar en wachtte af.

Om kwart voor negen kwamen ze binnen, bijna allemaal met een petje op en eentje zonder pet maar met een boze moeder, belachelijk, stof in het haar, en moest dat nou onder schooltijd.

Verder was er niemand, nee, helemaal niemand die vraagtekens zette bij deze vreemde actie en ik kon met grote moeite mijn mondhoeken omlaag drukken, zeker toen de kinderen, zoals elke dag, zoet de datum hardop voorlazen. "Het is vandaag dinsdag 1 april 2014"  klonk het uit hun monden, je kon me wel opdweilen, maar gelukkig hield mijn pokerface stand.

Even na negenen liet ik de spreekwoordelijk munt vallen, en riep lachend de woorden waar ik me al de hele tijd op had verheugd: "EEN APRIL!!!!"
Een grote stilte was mijn deel, 15 verbaasde gezichten staarden me aan. "Huh? Komt die man dan morgen?" Het duurde lang, heel lang, voordat de kinderen leken te begrijpen dat het een grap was.
"Dus we hebben voor niks een pet mee?"

Laat ik maar vast beginnen met een plannetje voor volgend jaar, want het is duidelijk: ik moet het vooral van de voorpret hebben!