Ik ben jaloers op…. Geninne Zlatkis

Klik!

Kijk, iemand die dit bovenaan haar blog heeft staan, kan meteen op mijn aandacht rekenen.

Deze Mexicaanse dame kan er wat van, ik vergaap me regelmatig aan al het moois dat van haar tekentafel rolt.

Ze laat me meegenieten van de tekeningetjes (een woord dat trouwens de lading niet dekt van het prachtigs dat ze maakt) in haar agenda:

Maar dan haar "echte" werk, zo mooi. En er is nog veel meer.

Elke maand trakteert ze op een mooie bureaubladachtergrond voor je computer, dit is die van maart.

Als je op de link klikt, kun je 'm via Flickr downloaden.

Klik!

Heel lang heeft dit prachtige boek van haar op mijn verlanglijstje gestaan, uiteindelijk kon ik het via The American Bookstore in Amsterdam bestellen, hoera1

Het gaat over stempels maken, want dat kan ze ook heel goed.

Deze maakte ze voor klanten, die iets in haar Etsy-winkeltje (klik!) bestellen.

Een aanrader!

Wat is er toch fijn veel moois in de wereld…. 

Geloven of niet geloven, that's the question.

Tijdens een heerlijke fietstocht zat onze jongste bij mij achterop en babbelden we vrolijk over het leven en allerlei dingen die daarbij komen kijken.
"Gaan we weer eitjes zoeken met pasen, mam? Jij verstopt die…. Toch?"
Waarop ik bevestigend antwoordde.
"Daar geloof jij niet meer in, hè?" voegde ik er tactisch aan toe, in de hoop dat ze op het idee gebracht werd van een veel groter geloof, waar volgens mij & mijn lief dit jaar een einde aan moet gaan komen.
Ik zette haar op het spoor door maar weer eens te herhalen dat het ook papa en mama zijn die de tandjes inwisselen voor glanzende muntjes onder het hoofdkussen.
Nee, die tandenfeee, daar geloofde ze natuurlijk allang niet meer in.

"En wat regelen papa en mama stiekem nog meer, denk je? Zijn er nog meer dingen waar jij misschien ook al niet meer in gelooft? Je wordt al zó groot!"

Het bleef lang stil achterop de fiets, een stilte om echt van te genieten, zo met de zon op dit mooie gesprekje. Ik vroeg me af wat ze allemaal zat te bedenken, daar achterop.

"In God, mam, daar geloof ik echt niet in."

Prioriteiten stellen, daar gaat het om in dit kinderleven.

Wat voor draad loopt er nou weer door ons leven?

Ik trek mijn wenkbrauwen regelmatig op in ons gezin, en ben er inmiddels aan gewend allerhande hutten, playmobil, winkeltjes, goochelshows en andere grootse plannen & projecten aan te treffen in onze woonkamer als ik op een onbewaakt ogenblik eerder thuiskom uit mijn werk.
Zo ook gistermiddag, de befaamde vrije middag van leerkrachten. Ik was rond drie uur lekker thuis.

Mijn liefste vulde deze keer het woensdagmiddag-gat op, door een paar uur vrij te nemen en de dames te voederen en te vermaken in de tijd tussen school & knutselclub.

Ik kwam thuis in een leeg huis, heerlijk, de blondies waren al gevlogen naar die knutselclub en echtgenoot was alweer aan het werk, dus kon ik even met mijn kop in de zon.

Toen viel me iets op.

As je goed kijkt zie je een rolletje touw liggen, en natuurlijk vroeg ik me meteen af waarom die draad daar naar boven liep. Hier heeft mijn liefste iets mee te maken, dat wist ik meteen zeker.

Ik volgde de draad, zoals ik ook altijd mijn lief volg als ik iets wil beleven. De draad liep door het raam naar buiten.

Het was een val, en ik vroeg me af wat er gevangen moest worden op deze zonovergoten woensdag. Stiekem was ik ook een beetje opgelucht, want even, heel even, had ik het idee gehad dat ik moest oppassen voor emmers gevuld met water of confetti, gevolg door een hoop gebulder, niet in de laatste plaats door hem & de blondies, professioneel verstopt in de bijkeuken ofzo. Gelukkig.

Ha! Dit was een val die gestoeld is op een groot rechtvaardigheidsgevoel! Want ach, wat is het toch verschrikkelijk om steeds toe te moeten kijken hoe die grote, sterke, agressief-zwarte kauwen onze vetbollen voor de piepkleine zenuwachtige snaveltjes van allerlei soorten mezen & mussen wegpikken.

Toch hoop ik stiekem dat die kauwen er niet in trappen, want zoals je hier kunt lezen is mijn echtgenoot met zo'n gevederd vriendje in zijn handen niet te vertrouwen.

Een vrolijke stoffen pinguïn

Ze voelt zich als een visje in het water achter de naaimachine, ze leunt ertegen met haar voorhoofd "want dat werkt zo lekker, mam".

Haar nieuwste project is een pinguïn, uit een heel leuk boekje:

En wat ben ik weer trots… zucht, wat wordt ze groot…

Met nauwelijks hulp en heel veel geduld naaide ze heel precies dat witte smokingachtige stuk op z'n plek, en de oogjes en de snavel.

Zo knap!

Een verwarrend stukje hardlopen

Sinds zeer kort ren ik hard, nou ja, hard, dat valt ook wel weer mee, met zo'n handige app. Een engelse dame vertelt me elke kilometer hoelang ik erover deed en hoeveel calorieën ik daarmee heb weten te verbranden, dat werkt lekker motiverend, ga ik meteen bedenken welke lekkernijen ik thuisgekomen naar binnen kan werken.
Als ik thuiskom kan ik precies zien welke route ik heb gelopen, inclusief hoogteverschillen (haha, in West-Friesland!) en word ik om mijn oren geslagen met allerlei details over mijn hardlooprondje, pardon work-out.
Ze weigert alleen van me aan te nemen dat ik niet, zoals die ene beroemde Keniaan, op blote voeten loop. Kijk, daar onderaan staat het, shoes: none.

Terwijl ik van de week weer hard mijn best liep te doen kwam er een plannetje in me op. Ik weet niet precies hoe ik erop kwam en ik moest eerst zo'n 3 kilometer moed verzamelen om het te doen, maar toen deed ik het, tussen de slenterend fietsende scholieren door nog wel, dus ik moest nog opschieten en timen ook.

En er dan zo normaal mogelijk bij kijken, want die scholieren zouden wel denken dat ik ze zag vliegen, maar ja, dat nam ik op de koop toe.

Ik haalde nog eens diep adem en sprintte toen zo ruim mogelijk de naam van mijn liefste in enorme schijfletters, gevolgd door een hartje. Met wild kloppend hart van liefde, maar ook van vermoeidheid vermengd met een tikkeltje gène, vervolgde ik mijn rondje, razend benieuwd natuurlijk naar het resultaat in mijn spiksplinternieuwe app.

Thuisgekomen zag ik dit op het desbetreffende weggetje:

Hmm, ik noem het dan maar een liefdesknoop.

Retro hertjesdekentjes

Een tijdje terug maakte ik de hertjesdekentjes, geheel in stijl met het retro ledikantje van mijn schoonzusje af. En natuurlijk van mijn zwager, laten we de aanstaande papa vooral niet vergeten!

Om een niet rekbaar katoentje op een rekbare ondergrond (in dit geval fleece) te naaien is er een handige truc: scheurbare tussenvoering!

Da's handig spul, een beetje als stof en een beetje als papier. Ik speld het onder de rekbare fleece, zodat de transporteur van mijn naaimachine die fleece niet meerekt tijdens het naaien. Volg je het nog? 

Neem maar van me aan dat het handig is!

En als je vragen hebt; dat staat vrij, natuurlijk.

De achterkant van Amsterdam

Als ik op de Keizersgracht uit het raam kijk, krijg ik, ongeacht het seizoen, altijd een beetje het Sinterklaasgevoel. Je verwacht toch elk moment een Zwarte Piet als je dit ziet:

Het allerleukste aan het uitzicht vind ik deze stenen adelaar, vooral als er zo'n humeurige meeuw op gaat zitten chagrijnen. 

Helaas was die gevlogen toen ik deze foto nam...

En toen we gisteravond een klein stukje verderop van ons goddelijke Italiaanse eten genoten (en ons verschrikkelijk irriteerden aan de bediening) zag ik 'm uit het raam van de andere kant, heel klein in de verte.

O, Amsterdam, ik ben op je!

Buitenaardse wezens op het Leidseplein

Zonder dat we het echt in de gaten hadden, raakten we zomaar verzeild tussen buitenaardse wezens & schrijvers (die toch ook op hun eigen schrijfplaneet door middel van liters rode wijn van de wereld raken, denk ik altijd). We kwamen uit de bioscoop, waar we Soof zagen, wat een leuke film trouwens. Voor de schouwburg op het Leidseplein waren rookwolken te zien en eigenlijk was het door alle journalisten dat we ons herinnerden: "O ja, het boekenbal!"

Maar ja, ik ken meestal alleen de letters en niet het gezicht van de schrijvers. Dus na 5 minuten van turen en niemand herkennen, vervolgden we onze weg gauw naar De Heeren van Aemstel waar we een gouden avond beleefden. Heerlijk!

Prins Vads is er klaar voor!

Zo, Prins Vads is klaar om met elk kind in de klas een paar nachtjes mee te gaan. En nu maar hopen dat de kids en hun ouders enorm van het boek gaan genieten en totaal verslingerd aan (voor)lezen raken.

Ha, en nu ben ik dus klaar voor weer een heerlijk weekendje Amsterdam met mijn BFF. Ik ga mijn spullen pakken. Keizersgracht: here we come!

Het licht van de zee

Waneer ik een goed boek zoek, kijk ik heel graag even op Betties blog, daar vind ik altijd voer voor mijn leeslijst.
Een tijdje geleden schreef ze over dit boek:

Ik heb het gelezen en man, wat was het mooi. Zo mooi, dat ik me er echt op kon verheugen weer lekker verder te lezen. Ontroerend was het ook, ik heb er een stiekeme traan bij gelaten.

Het gaat over een man die terugkomt uit de eerste wereldoorlog en als vuurtorenwachter helemaal alleen op een eiland gaat wonen om de rust in zijn hoofd terug te vinden.
Soms moet hij natuurlijk naar het vasteland en daar ontmoet hij een meisje, waarmee hij later trouwt. Zij gaat ook op het eiland wonen en ze zijn best gelukkig samen, maar het is ook stil en eenzaam en ze blijven ongewenst kinderloos. Op een dag spoelt er een boot aan met een dode man en een levende baby.

Ja, en meer wil ik eigenlijk niet weggeven, want het is fijner om nog niet te weten wat er zal gebeuren.

Edward van de Vendel's "This varkentje" is geniaal!

Onze oudste kwam gisteravond met dit gedicht op de proppen. "Het is zo leuk, mam, met dat Engels en Nederlands door elkaar!" En zoals vaak had ze gelijk, ik heb het hardop gelezen en moest echt een paar keer stoppen omdat ik zo lekker in de lach schoot.


Het komt uit dit geniale boekje van één van mijn favoriete dichters, Edward van de Vendel. De illustraties zijn ook een feest om te bekijken, gemaakt door de illustrator met de onmogelijke achternaam: Wolf Erlbruch.

This varkentje

'There was this varkentje from Holland,

and this varkentje had a dream.

He wanted to be a turnkampioen,

but zijn varkentjesvoetbalteam,

said: "What? That is for whatjes!

You slingert alleen maar wat rond,

and then you do zeker een badpakje aan

and then everyone kijkt naar je kont."

"Ha ha ha ha ha ha ha,"

ze lachten long en breed.

But people,

ze knorden wel different

toen varken zijn oefening deed.

Want hij won dus een golden medaille.

Zijn dream came hartstikke true.

So I say to you: beste children,

if varken het kan,

why not you?

I say: blijf in jezelf believen.

I say: the world will giggle misschien,

but I say: Just follow the varkentje,

let the world your kontje maar zien.

Let varkentje be your voorbeeld!

Let varkentje be your man!

 Oh, I say to you,

heel mijn biggetjesland:

You

oinksolutely

can!'

Stempeltje voor een ander

Een stempeltje voor mijn schoonmoeder, dat ik maakte in de vakantie:

Nu kan ze leuke kaartjes hangen aan al haar haakcadeautjes!

Peter Pan kraagje

Vol goede moed zocht ik naar een bloemig lapje uit de kast om een lekker tuttig bloesje te gaan naaien, voor op mijn nieuwe stoere boyfriend-spijkerbroek, ja, zo noem je dit model nou eenmaal, vers gekocht in Eindhoven.
Het lapje was snel gevonden, een tweedehandsje, vorig jaar gescoord op de sunday-market in Amsterdam. Dat is trouwens een maandelijkse superleuke markt vol met spullen van ontwerpers, creatievelingen en kunstenaars. Echt leuk om eens een kijkje te nemen!
Het patroon vond ik in een oude Knipmode van augustus 2012. Het is er eentje met een Peter Pan kraagje, dat zo heet omdat ene Maude Adams zo'n kraagje droeg in de Peter Pan film van 1905.

Maude Adams als Peter Pan, met kraagje!

Na een avondje knippen en tekenen en een flinke middag achter de naaimachine was 'ie af.
Mwa, ik heb weleens wat leukers gemaakt, het valt erg strak om de voorgevel en het kraagje is niet zo heeeeel netjes. Ik liep gewapend met zelfontspanner de tuin in om wat foto's te schieten waarop mijn liefste zei dat hij het wel eventjes zou regelen. Dit zijn de beste:

Het zit niet lekker en bij het uitdoen vergat ik het knoopje op mijn rug los te maken. Het resultaat: een scheurtje middenvoor. Alle tekenen wijzen nu richting prullenbak…. Maar dat kan ik nog niet over mijn hart verkrijgen.
Toch wel balen, dit.

Zoekt u nog een grafzerk of: blote piemels zoeken.

Het laatste blogje over Brabant, dat beloof ik, want morgen begint het gewone leven weer en dus wordt het tijd om ons los te rukken van de vakantie.

Tijdens een fietstochtje met dat heerlijk zonnetje van vorige week op onze koppen, belandden we in Witrijt, vlakbij de Belgische grens bij een boerderij omringd door oude meuk, zoals mijn echtgenoot dat noemt.

Wij wilden wel even een kijkje nemen, en lokten onze meteen verveelde jongste mee met de woorden: "Er is hier vast wel ergens een blote piemel te zien, kom op!" Daarmee doelden we op een beeld van een of andere naakte Griekse god en dat hielp, want ze was op slag enthousiast.

Van Griekse goden of ander blote mannen was geen enkel spoor, maar dat hinderde niet, want we konden ons leuk afvragen waar deze stoel in hemelsnaam ooit voor gebruikt werd:

Die daar in het midden:

We namen een foto voor een kleine vriend van ons, die later smid wil worden. Ja, jongens die uit zulk hout gesneden zijn bestaan nog! En waar moet je dan later je aambeeld scoren? Nou hier!

Er waren allerlei leuke, gekke en verroeste spullen te koop en we hebben erg gelachen.

Maar het alleronverwachtste waren toch deze twee grote zware grafzerken. Wie zou die nou willen kopen?

Een kleurrijk alfabet èn een vulpen

Na een heerlijke Brabantweek zijn we weer thuis, ik kijk er met genoegen op terug en moet me natuurlijk in een hoek gaan staan schamen voor de hoeveelheid hobbyspul die ongebruikt mee terugkwam. Breien; mij nog steeds niet gezien en schilderen; geen zin & tijd, want ik was bevangen door de gutseritis.

Dus over dit stempelalfabet kan ik gelukkig met trots zeggen: HET IS AF!

Maar eigenlijk is het nooit af, want elke keer kom ik weer een leuke letter tegen en denk ik: die moet ook in mijn alfabet. Of als ik woorden schrijf met een dubbele letter, en dat is bij ongeveer elk woord merk ik nu, dan denk ik: ook niet leuk als die letter twee keer met dezelfde stempel moet...

Een paar dubbele letters heb ik al gemaakt. Met dank aan onze oudste die op de proppen kwam met het geniale knoopje-als-de-letter-o idee.

En voor de grap heb ik ook nog een vulpen gegutst.

Ze mogen bij de rest van de zelfgemaakte stempels, maar pas nadat…

...ze in een lauw Dreftsopje zijn geweest, om alle stempelinkt er weer af te weken. Kijk ze zwemmen!

Nooit meer om een letter verlegen!