Ereader cover

Toen ik in het speciaal onderwijs wilde gaan werken moest ik natuurlijk op sollicitatiegesprek komen. Het was een prachtige zonnige dag, dat weet ik nog wel en het sollicitatiegesprek verliep best goed. Bij dat gesprek zat ook mijn toekomstige duo-maatje, met haar heb ik een aantal jaren fijn samengewerkt, totdat ze andere taken binnen de school ging doen.
Dat maatje werd 40, afgelopen zondag, een mooie gelegenheid om iets moois voor haar te maken.
Wat is het toch heerlijk om met mooie zachte wol te werken...

Onze jongste viltte een gezellig liefdeskunstwerkje mee.

 Na het vilten zag het er zo uit:

En toen heb ik er een hoes van genaaid, passend voor haar ereader:

Als je goed kijkt, zie je dat ik er nog lekker wat siersteken van mijn naaimachine tegenaan heb gesmeten:

Oooo, en nu gaat het weer kriebelen, zal ik een online winkeltje op Etsy openen? En zou het lopen???

RUSTIG AAN, EN SNEL!

Het allervervelendste advies dat je mij kunt geven is iets in de trant van "doe maar even rustig aan", of "ga gewoon even lekker zitten". Want alle mindfullness, yoga en stiltewandelingen ten spijt: ik kán niet stilzitten!! Of in elk geval niet langer dan een kwartier. Ooit kreeg ik eens ontspanningsoefeningen van iemand, dat zou me goed doen. Wenkbrauwen werden opgetrokken toen ik na 2 weken terugkwam en zei dat ik er niet één gedaan had, dat was een groot probleem. Want ontspannen, dat is NOODZAKELIJK.
Tuurlijk, voor mij ook, ik ontspan achter mijn naaimachine, met een haaknaald in mijn handen, tijdens het hardlopen of terwijl ik iets leuks aan het vilten ben.
Toen de energie werd uitgedeeld stond ik vooraan in de rij of misschien zelfs wel 5 meter voor die rij.
Dus nu ik mijn schouder heb overbelast, waarschijnlijk door al dat boekenkastgedoe, zit ik mezelf verschrikkelijk in de weg. Mijn echtgenoot heeft me op mijn hart gedrukt dat hij met liefde de boodschappen en de stofzuiger door het huis haalt, als ik tenminste niet in die tijd even gauw een deken haak, een jurkje naai en een tas in elkaar zet. En natuurlijk heeft hij heel vervelend ontzettend akelig gelijk.
Dat wordt lezen, iets wat ik graag doe, maar dan eigenlijk pas 's avonds in bed, als ik uitgeraasd ben.
En voordat iedereen denkt dat het ernstig is: maak je geen zorgen, ik heb dit eerder aan de hand gehad, of nee, aan mijn schouder. Rust helpt. Zucht.

Amsterdam

Mijn vader is net zo gek op Amsterdam als wij. Dus het is duidelijk wat voor verjaardagskaart ik voor 'm maakte.

Voor de envelop gebruikte ik een bladzijde met gymoefeningen uit een oud boek.
Om fit & vrolijk te blijven!

Jurk 29 Knipmode december 2012

Een tijdje geleden, zo half januari, begon ik aan een jurkje in een lekker ouderwets stofje. Het patroon was getekend en de stof geknipt, maar toen wandelde er ineens een winterjas doorheen en voor ik het wist drongen zich twee verteltassen op.
Dat arme jurkje heeft een maand verwaarloosd in een hoekje gelegen, totdat ik de jas af had, die opdringerige tassen aan de kant schoof en het jurkje de aandacht schonk die het verdiende.

Onze jongste was zo lief om het even op de gevoelige plaat vast te leggen, ik herinnerde me ineens de term kikvorsperspectief toen ik de foto's zag. Zo zie ik er dus schuin van onder uit, ook wel weer eens leuk om te weten!

Reacties plaatsen

Van verschillende mensen hoorde ik, dat het niet mogelijk was om te reageren op mijn blog.
Jammerjammerjammer natuurlijk, want ik vind het juist zo leuk om meningen van anderen te horen. Nu bleek, dat ik bij mijn instellingen een of ander vinkje niet had aangeklikt, dat vinkje had zich vervolgens heel goed verstopt, maar… ik heb het gevonden!

Dus nu kan iedereen die het wil reageren, hoera!

Perfect broodje voor de lunch

Jaaaaaren gelden at ik in een achterafsteegje ergens in Haarlem een heerlijk broodje. Het is altijd in mijn geheugen blijven hangen, en ik heb het al vele malen gemaakt. Als lunch, of een grote versie als diner en altijd met succes. Dus toen ik van de week bij Lidl liep (wat ís dat toch een fijne winkel, mensen) en de spinazie in de aanbieding zag liggen, was ik verkocht. Of eigenlijk die spinazie, om precies te zijn. Ze verkopen er ook vers gebakken ciabatta, voor slechts 79 cent. En lekker!

Je hebt ook nog nodig:

Nootmuskaat (liefst vers!)
Een teentje knoflook
Geraspte oude kaas
Mozzarella
Pijnboompitten
Pesto
Zongedroogde tomaatjes

Smeer een wok in met het gehalveerde teentje knoflook, warm er olijfolie in op, met de nootmuskaat.
(Ik gebruik een kwart van een verse nootmuskaat.)
O ja! Verwarm je over voor op 200 graden.

Laat de spinazie in de nootmuskaat + knoflookolie slinken.

Bestrooi de opengesneden ciabatta met geraspte kaas.

Leg de gewokte spinazie erop.

Snijd de mozzarella in plakjes en leg deze erop.
Bestrooi rijkelijk met pijnboompitten. Maak het af met de pesto en de tomaatjes.
(Die bij ons niet door iedereen worden gewaardeerd!)

Bak dit af; 7 minuten op 200 graden.

Eet smakelijk!

Verteltassen Prins Vads en Kikker

Iets heel grappigs aan juf zijn is, dat veel ouders denken dat je heel veel vrij hebt, terwijl veel kinderen denken dat je op school woont! Ik moet meteen toegeven dat ik het vroeger altijd een beetje vreemd vond om mijn juf in het wild tegen te komen. Een juf hoort in de klas, punt uit.

Als de kinderen 's middags naar huis gaan ligt er natuurlijk altijd wel een stapeltje nakijkwerk of er moeten tekeningen opgehangen worden, of nog iets opgeruimd, maar wat de meeste tijd opslokt is de administratie. Daarnaast is het de bedoeling dat je als leerkracht natuurlijk ook meewerkt aan alles wat er nodig is om de school te laten draaien. Zo zit ik bijvoorbeeld in de werkgroep boekpromotie, die werkgroep probeert het leesonderwijs goed impulsen te geven en ervoor te zorgen dat kinderen van boeken gaan houden. Toen duidelijk werd dat er verteltassen zouden worden geregeld door deze werkgroep, trok ik dát karweitje natuurlijk meteen naar me toe!

Een verteltas is een tas met een boek en nog wat leuks dat bij dat boek hoort zoals een kleurplaat, een spelletje of een knuffeltje. Die tas mag met elk kind mee naar huis, om thuis lekker te genieten van dat boek.

Omdat mijn klas helemaal weg is van de verhalen van Prins Vads, besloot ik zo'n tas te maken.

Een goede reden om eindelijk weer eens te gaan vilten, lang niet gedaan!

Eerst heb ik met wol de afbeelding zo goed mogelijk nagelegd:

Daarna heb ik de prins lekker besprenkeld met water en zeep en kon ik gaan vilten.

Toen het gevilt was, zag het er zo uit:

Op dezelfde manier heb ik Kikker gemaakt, voor een collega:

Toen was het tijd om achter de naaimachine te kruipen en de randjes te stikken:

Ze zijn klaar om op twee leuke tassen gestikt te worden, alleen die tassen… die moet ik fijn nog even maken. Voor een bovenbouw-collega komt er ook nog eentje van Het leven van een loser. 

Wordt vervolgd!

Helen Dardik

Eén van mijn favoriete ontwerpsters is met stip Helen Dardik.
Dit is ze:

Wat supergeweldig heeft ze deze foto bewerkt, vind je niet?

Ze ontwerpt stoffen, maar ook bijvoorbeeld schriften en ze maakt allerlei illustraties.

Haar weblog "Orange you lucky!" volg ik met veel plezier.
Soms post ze daar gratis printables, zoals deze:

En weet je wat eigenlijk heel erg is? Ik heb NIETS van haar! Geen lapje, geen papiertje, niks!
Het is in Nederland nauwelijks te krijgen, volgens mij.

Dus wat was ik blij dat er in het Flow papierboek van een tijdje geleden werk van haar te vinden was. Hebbes!

(Daar schreef ze ook over op haar blog, trouwens: klik!)

Boekenkast

Ha, er was natuurlijk een boekenkast over! Die heb ik in gebruik genomen, in mijn atelier. Bijkomend voordeel was dat al mijn boeken en hobbyspullen weer eens door mijn handen gingen. Opruimen, uitzoeken en weggooien dus…

Ik bof toch met zo'n werkplek!

Lekker schilderen

Zo, ik was weer een avondje zoet.
Muziekje aan, kopje thee erbij, waterverfvogeltjes schilderen.
Het zijn niet de mooiste en ik ben er ook helemaal niks mee van plan, maar het is zó leuk om te doen!

Deze is helemaal een beetje vreemd geworden, het is net een, uhm, zeepaardjesvink??

Knipmode jas oktober 2008

Mijn jas is af!
Het had nog heel wat voeten in de aarde: ik wilde eens wat anders dan de gebruikelijke knoopsgaten, ik was vergeten dat mijn taille 3,5 cm hoger zit dan gemiddeld en de ceintuur + lussen moesten verdwijnen, maarrrrrrrr, het is gelukt!

Hier wat foto's plat op de tafel, later volgt nog wel eens een versie op 't lijf.

Pastoe Boekenkast

De nieuwe boekenkast staat, en naar tevredenheid!
Het was een hoop gewik en geweeg en gezwoeg en gezweet, dat wel, maar nu is het goed.

Onderaan een Playmobilparadijsje voor de blondies en bovenin boekenruimte. Toch grappig, dat een lelijke donkerbruine puist van een kast, nu 'ie eenmaal staat, is veranderd in een leuk retro ding. Het is er eentje van Pastoe, trouwens. Hier (klik!) lees je er meer over.

We hadden heel wat onderdelen over, waaronder twee diepe lades. Echtgenoot kwam met het briljante plan om die los neer te zetten.

Natuurlijk moeten er nog snoertjes weggewerkt worden, maar we zijn lekker uit de troep en dik tevreden. Nu op jacht naar lampen….

Crochet along

Het gaat lekker met de deken, een paar keer per week haak ik er een randje aan, het liefst als er Jeugdjournaal & Klokhuis wordt gekeken, want dan hangen we zo gezellig met z'n viertjes op de bank.

Als ik het patroon mag geloven, heb ik nu alle soorten steken één keer gehaakt, en is het vanaf nu gesneden koek, maar dan steeds in een andere volgorde. Mooi, ik ben gek op koek!

IJzersterk doch verbleekt huwelijk

Door het nieuwe kast-drama (dat trouwens eindelijk bijna ten einde is, van de week laat ik natuuuuuuuurlijk foto's zien) moest er een schilderij van de muur. De keuze was makkelijk. Toen we bijna een jaar getrouwd waren gaf ik mijn liefste met valentijnsdag een trouwfoto op linnen.
Nu, 5 jaar later, is die foto nogal verbleekt, in tegenstelling tot ons huwelijk trouwens, dat immer een kleurrijk feest blijft. Die foto moest weg, daar waren we het over eens. En dus haalden we 'm van de muur, en zetten 'm in een hoekje.
Tot een paar dagen geleden.
"Gooi jij 'm weg?" vroeg mijn echtgenoot, toen ik op weg was naar buiten en toch langs de Kliko zou komen.
"Ik heb er moeite mee…."  gaf ik schoorvoetend toe.
"Ik ook..." was zijn antwoord.

"Mag ik er dan doorheen rennen!" vroeg één van de bondies verrukt, zij zou ons we even van dit probleem afhelpen. Nou, oké dan. Ze nam een aanloop met haar vuist vooruit, maar remde toch een beetje af toen ze dichterbij kwam en ons huwelijk kreeg slechts een laf klapje, nou, dat kon het best hebben. Ook poging twee verliep op die manier. Tot mijn grote schrik kwam toen onze jongste zwaaiend met een groot gekarteld keukenmes op de proppen.
"Ik regel het wel!" zei ze stralend.

Toen was het voor mij ineens helemaal niet zo moeilijk meer om onze foto zachtjes in de Kliko te schuiven. En dat deed ik dan ook, heel snel, een beetje met dat doe-het-maar-snel-dan-valt-het-mee pleisterprincipe in mijn achterhoofd.

Ik weet al een leuk cadeau voor valentijnsdag.