De lege stad

Het las als een trein, dit boek, razendsnel en super spannend. Het las ook een beetje als een jeugdboek, vind ik, ik hoefde mijn best niet echt te doen om bij de les te blijven, of om diepere lagen te begrijpen. Dat vind ik er een beetje jammer aan.
Maar wàt een verhaal. Poehee, je zou maar meemaken dat je huis plat wordt gebombardeerd, met je gezinsleden er nog in...
Het boek vertelt het verhaal van de stad Rotterdam in de Tweede Wereldoorlog. Ik wist daar niet veel van, behalve dan dat er verschrikkelijk gebombardeerd werd.

Door dit verhaal beleef je het bombardement en de verschrikkelijke gevolgen ervan van binnenuit.
Het boek is lang niet zo goed als haar eerdere boeken, zoals Jacoba, Dochter van Holland, of Rode sneeuw in December, maar je kunt natuurlijk niet altijd pieken, denk ik dan. Het is zeker een aanrader.

Hier nog even de samenvatting van bol.com:

De historische roman 'De lege stad' van schrijfster Simone van der Vlugt is een indrukwekkend boek dat zich afspeelt in Rotterdam tijdens de Tweede Wereldoorlog. 
Op 14 mei 1940 wordt Rotterdam getroffen door het zwaarste bombardement dat Nederland heeft gekend. Voor de pasgetrouwde Katja betekent dit het einde van haar onbezorgde leven. Bijna de helft van haar familie komt om. Samen met haar man neemt ze haar overgebleven broertjes en zusjes in huis. Ze is vastbesloten hen door de oorlog heen te helpen. Maar naarmate het leven grimmiger wordt, wordt dit steeds moeilijker.

Langs het tuinpad van mijn schoonvader

Mijn schoonvader heeft tien knalgroene vingers aan zijn groene handen.
Hij vindt het heel normaal, maar eigenlijk is het toch heel bijzonder dat hij precies weet hoe elk plantje gezaaid, gespeend, gesnoeid en geoogst moeten worden, zodat wij altijd van superverse spinazie, lekkere nieuwe aardappels en knapperige sla kunnen genieten. En nog veel meer.

Vorige week gingen mijn liefste en ik met hem mee naar zijn tuin.
We genoten, en hij ook.

Ik maakte bergen foto's. Goed voor een rondleiding hier op mijn blog.
Geniet je even met me mee?

We begonnen bij de aardbeienplantjes, bedenkend welke heerlijkheden we straks met zijn mierzoete zomerkoninkjes zullen gaan maken. Nu nog lekker toegedekt onder een bedje van hooi.

Daarachter de preitjes, die kleur groen, zo grijsachtig, die vind ik zo mooi.

En hier, zijn buxussen, die hij teelt voor de verkoop. Interesse? Ze zijn maar een euro per stuk!

Kijk, daar, dat weggeknipte rijtje spinazie lag op ons bord, gisteravond, in een heerlijke lasagna.

Het recept blog ik van de week, beloofd!

In het kasje achteraan  hangen touwtjes geduldig te wachten totdat de tomaten- en paprikaplantjes gaan klimmen.

Hier zie je een rijtje worteltjes en dan weer een rijtje uien, om en om, dat helpt tegen de wortelvlieg. Weer wat geleerd.

En daar verstopt tussen die prachtige gekrulde bladeren; bloemkool!

Ik stopte het kabouterbloemkooltje voor de foto in een pan, die daar "op de tuin" rondslingerde.
"Weet je dat die pan meer dan 40 jaar oud is? Het was onze trouwpan."
Ik werd er bijna emotioneel van, de tijd staat stil op deze plek, op zijn tuin, waar hij al jaren en jaren komt en met liefde zorgt voor al het groen. En daarmee ook voor ons.

Nog even kijken of er asperges zijn. Asperges, ik hoefde ze nooit, maar zoals ik tegen mijn kinderen zeg dat ze alles toch in elk geval moeten proeven, zo sprak ik ook mezelf toe, deze keer.

Na wat woelen zien we één puntje wit goud. Er was vanmorgen al genoeg geoogst voor een hartige taart met ham en creme fraiche. Ik ben benieuwd of we straks "om" zijn.
Ook dat recept komt nog.

Na de oogst ging het mes weer tussen het hekje, kijk daar vooraan. Zo gaat dat ook al jaren, geen twijfel mogelijk.

En dan besluit ik met een reclamepraatje voor deze mooi buxussen. Eén euro per stuk, er staan er genoeg...

Weet of ben je iemand die ze zoekt? Laat een berichtje achter en het komt in orde!

Wat een heerlijke plek, deze tuin. Een heleboel nostalgie, maar vooral veel rust en liefde.

Ik ben trots op mijn schoonvader, dat mag ook weleens gezegd. Wat een vakman!

Remco Campert en z'n bevrijdingsberk

Een prachtig gedicht, en ik kan het me nog voorstellen ook.

Hoe hij daar zat te mijmeren, temidden van enorme vreugde.

Fijne bevrijdingsdag! Vier de vrijheid, desnoods mijmerend over 'n berk....

Laptophoes

Wat geef je een charmante, half Italiaanse, lieve, mooie jongen, waar je vroeger op paste, en die dan op je schoot in slaap viel, voor z'n verjaardag?

Een laptophoes, met zijn initialen leek mij het beste cadeau.

Van harte lieve Luca!

Stemmen, graag! Dan maak je me zó blij!

Een tijdje terug won mijn neuskonijn de lokale wedstrijd.
En nu is ze door naar de landelijke finale! Die vindt plaats op de Facebook-pagina van Bernina Nederland en België.
Wie de meeste stemmen krijgt, wint een Rolls Royce onder de naaimachines. Hier (klik!) kun je op me stemmen.

Wel jammer dat het nu dus niet meer gaat om het mooiste konijn, maar om het konijn met de meeste vriendjes.... Nou maar hopen dat het de mijne is!

Dit is de foto van Bernina- Facebook-pagina:

Ik word helemaal blij als je de foto ook deelt, natuurlijk!

Een gevangen zonnestraal

Vrijdag, uit m'n werk kwam ik thuis in een stil huis, met echtgenoot aan het werk en blondies in de balletschool. Na een drukke week wilde het maar een heel klein beetje tot me doordringen dat het vakantie is....

Er viel een zonnestraal de kamer in, en ik ving 'm, zó op de foto.

En daarmee ook het vakantiegevoel.
Vakantie, ja, mmmmm....

Burning the night away

Op een dag lag er bij Lidl een houtbrander voor een prikkie, die moest met me mee, als cadeau voor m'n schoonvader, die daarmee mooi al zijn houten tuingereedschap kon voorzien van zijn initialen. Dat was een wens van hem.

Nu hij die klus geklaard had, mocht de brander naar mij, zodat ik er eens mee kon rommelen.

Op een oud houtje ging ik wat testen. Het rook alleen al zo heerlijk.

En nu eens bedenken wat ik allemaal ga versieren. De pollepels?

Gezonde repen zonder oven recept. Mmm.

Het werd tijd voor zelfgebakken-gezonde-repen-deel-2.

Het recept werd een beetje van mezelf en een beetje van Allerhande.nl.

Ik vond deze nog lekkerder dan de vorige, mmmmm.

Ik ontpitte 20 dadels en voegde er een flinke handvol cranberry's aan toe. In de keukenmachine liet ik het hakmes z'n gang gaan totdat het een bal werd. 

Door die bal kneedde ik een volle eetlepel geraspte kokos, 50 gram gehakte pure chocolade, een fijngehakte rijstwafel en een eetlepel kokosolie (nee, dat is geen vreemd-en-nergens-te-krijgen-dus-mijn-aandacht-verslapt-nu-ingrediënt, dat is gewoon bij Deen en Albert Heijn te krijgen).

Dat ging in een bakblik om een nachtje op te stijven.

Daarna in repen snijden, elke reep in een stukje bakpapier wikkelen, mee naar werk of school en supergezond smullen maar weer!

Ik moest echt m'n best doen om er noet meteen drie op te eten. 

Rust zacht...

Een collega.
Een rotziekte.
Een crematie.

Deze spreuk paste hem als een jasje, of beter, als een oud, verschoten, maar comfortabel shirt.

Rust zacht.

Magdalena

Op het blog van mijn collega (klik!) las ik er al over, en ik kreeg er gelijk zin in.

Het las heerlijk weg, wat een fijne stijl heeft Maarten 't Hart. Humor heeft hij, en van spotten houdt hij ook.

Als kleine jongen, zo schrijft hij, rekende hij uit hoe lang het zou duren om al die dieren in de Ark van Noach te krijgen. Die bevindingen, hij rekende uit dat het jáááren zou duren, deelde hij op de zondagsschool, met veel onbegrip en een standje voor z'n grote mond als resultaat. Twijfelen mocht niet, maar hij bleef het doen, en die twijfels, die zijn zo mooi opgeschreven.

Je ziet hem gewoon als klein ventje zitten nadenken, in al zijn onschuld.

Het is een mooi boek om te lezen, dat eigenlijk over z'n moeder gaat. Want hij had haar beloofd pas over haar te schrijven als ze dood was. En dat is Magdalena.

Een kleine Koningsdag-aanwinst

Mijn liefste heeft graag een doel, vooral op de vrijmarkt. De voorbereidingen worden al eerder in de week getroffen; kleingeld wordt gespaard en 's avonds bij het eten gaat het gesprek om één ding: waar gaan we naar op zoek?

Mijn wens bleek onmogelijk. Ik zocht een enorme bruine leren jas, om tassen van te naaien. Onze jongste blondie wilde op Pennyjacht, zoals het een echt paardenmeisje betaamt. Ze waren er te kust en te keur.

Maar de wens van mijn echtgenoot vroeg om gericht speurwerk. Hij zocht een minigirafje, van 2 cm hoog, als gezelschap voor zijn miniflamingootje. Want dan zouden de lievelingsdieren van beide blondies hem voortaan vergezellen op reis. Een echte uitdaging, zal ik maar zeggen.

En zowaar!! Op de vrijmarkt in Alkmaar viel mijn oog erop, half verscholen in één van de vele doosjes met plastic speeltjes. Twee zelfs!

Doel bereikt!

En met de Penny's is het ook goed gekomen, ze had er al eentje uit voor we weer bij de auto waren!

Een beetje teveel boot op m'n vork...

Als de oudste zoon van je BFF jarig is, en z'n liefste wens is een kussenovertrek, dan weet je wat je te doen staat.

Hup, achter de naaimachine!

Op internet vond ik de eerste letter van z'n naam, maar dan nautisch. Die moest er natuurlijk op!

Het was even zwoegen, maar met prachtig resultaat.

En dan is een bijpassend paspelbandje toch ook wel heel gaaf....

Dus hup, ik knipte een strook van 5 meter en naaide er een koord tussen.

De klok tikte door, en m'n naaimachine snorde verder.

Uiteindelijk was 'ie af, en naar m'n zin. Maar man, man, wat was dit een klus!

Ik was er van 's morgens vroeg tot 's avonds mee bezig.

Maar ik wist dat de jarige zou stralen, dus dat maakte alles weer ruimschoots goed.

Het is een gigantisch kussenovertrek (1.80 x 1.35 meter) geworden, hopelijk past het precies om het kussen dat in de punt van z'n boot ligt.

Van harte gefeliciteerd Wouter, en heel veel vaarplezier!

Mijn tas, wat een superboek

Het stond al heel lang op mijn lijstje, en nu heb ik het gekocht, hoera!

 Dat wordt weer heerlijk tassen naaien, want die heb je immers nooit genoeg, en iedereen krijgt er graag eentje voor z'n verjaardag.

Wat zijn plannetjes toch heerlijk. Ik heb zoveel voorpret bij het bladeren, heerlijk!

Wat te denken van deze twee:

Zaten er nou maar wat meer uren in een dag...

Wil jij ook Amsterdam aan je voeten?

Wil jij ook Amsterdam aan je voeten?

Nou, snel naar de Hema, dan!

Zijn ze niet geweldig?!

Kijk, dit is een theedoekenbrillenkoker:

Van mn laatste zeeman theedoek maakte ik een brillenkoker.

Althans, dat was het plan.

Het patroon komt uit "Zo geknipt 2", het boek dat bekend staat om z'n fijne en duidelijke werkbeschrijvingen.

Maar toch was het worstelen, deze keer. 

Ik kréég 'm in elkaar, maar het resultaat is niet wat ik er vooraf van had verwacht.

Dat wordt op zoek naar een beter patroon. 

En deze? Die mag m'n pennen wel gaan bewaren. 

Of die van iemand anders.