Crochet along

Hier even een deken update, want het gaat veel te lekker met de crochet along. Zo lekker dat ik op de Facebookpagina van dit hele haak-gezellig-een-deken-mee-gebeuren een foto plaatste, heel tevreden met mezelf. Deze foto van de eerste 4 toeren was het, en ik gaf er ook nog een tip bij. Pulk de draad uit het midden van de bol, dan rolt je bol niet weg. Dat is vooral heel handig als je in de auto haakt tijdens lange ritten, zoals ik graag doe. (Moet ik daarbij vermelden dat mijn liefste dan stuurt? Vast niet.)

Maar al gauw werd ik op mijn vingers getikt, want dat kon toch zomaar niet, een foto plaatsen van TWEE TOEREN MEER! Het was de bedoeling alleen foto's te plaatsen van de toeren die iedereen deze week geacht werd te haken. Een straf voor mensen als ik, die stiekem al verder gaan, gedwongen door tomeloze energie en kilo's enthousiasme.
Ach, ik kon er wel om glimlachen, hoe serieus gaan we een gehaakte deken nemen, dacht ik nog. Maar veel mensen in die Facebookgroep maakten zich er druk om en maakten een groep voor alle mensen die wel voorlopen met hun deken, om daar dan foto's van fanatiekelingen te plaatsen. Zucht.

Nou, gauw je ogen dicht als je meehaakt en je wel netjes houdt aan de voorschriften, hè?!

Ik ben begonnen met 240 steken, zodat 'ie lekker breed wordt en ik er gezellig samen met een van mijn liefsten onder kan kruipen, over een heeeeeeeeele tijd.

The Jealous Curator

Damn.
I wish I thought of that.

Iedereen die wel eens creatief bezig is denkt dit soms, als het oog weer eens op iets jaloersmakend moois, origineels, kunstzinnigs of inspirerende valt.
De dame die dit blog bedacht, zei het zó vaak dat ze tot op heden elke dag een kunstenaar in de spotlights kan zetten en dat doet ze dan ook.
Ik volg haar met veel genoegen en vind het leuk om te zien dat het ene werk me enorm inspireert, terwijl ik het andere gauw wegklik omdat het me niet aanstaat.
En zo hoort dat ook met kunst!

Hier wat dingen die mij zeer kunnen bekoren:
Deze eerste is ongelooflijk, het is olieverf,  geen foto. Echt!

Yrjö Edelmann

Emily Winfield Martin

Joël Penkman

Anna See

Ipod hoesje

Op verzoek van mijn echtgenoot naaide ik een stevig Ipod zakje.
En voordat je iets van me denkt: hij heeft de stof zelf uitgezocht.

Verzetsmuseum junior

In de kerstvakantie brachten we fijn een bezoek aan onze favoriete stad, Amsterdam natuurlijk.
Onze oudste wilde graag naar het Verzetsmuseum junior, en omdat dit museum alleen geschikt is voor negenjarigen of ouder, fietsten onze jongste en echtgenoot door naar het Tropenmuseum.

Het Verzetsmuseum junior was… indrukwekkend, prachtig vorm gegeven, mooi, ontroerend, kortom: zeer de moeite waard. De opzet die ze hebben gekozen sprak ons enorm aan.

We konden rondkijken in en rond vier huizen die hoorden bij de vier personen waar het museum om draait. En zo ontdekten we bijvoorbeeld dat een onderduiker altijd voor het konijn van deze familie zorgde.

Hier een stukje van de website:

Eva, Jan, Nelly en Henk
In het Verzetsmuseum Junior staan vier ooggetuigen centraal: Eva, Jan, Nelly en Henk. Deze hoofdpersonen – nu 80 jaar en ouder – waren tijdens de oorlog rond de 9-14 jaar, dezelfde leeftijd als de doelgroep waar het Verzetsmuseum Junior zich op richt.

Vervolging, verzet, collaboratie, en dagelijks leven/aanpassing
Eva, Jan, Nelly en Henk zijn de centrale vertellers in de vier hoofdthema’s : vervolging, verzet, collaboratie, en dagelijks leven/aanpassing. Zij vertellen hun persoonlijke, waargebeurde verhalen aan de hand van originele objecten.
Hoe zag hun leven er tijdens de bezetting uit? Wat maakten ze mee? Wat waren de keuzes, problemen en dilemma’s die door onvrijheid, vervolging en schaarste op hen afkwamen?

Vooral Nelly, de dochter van een NSB-er, intrigeerde onze oudste enorm, en mij ook trouwens.
Aan het einde van de tentoonstelling komen Eva, Jan, Nelly en Henk aan het woord, inmiddels op leeftijd, natuurlijk. En dat maakte het compleet.

Ik zou zeggen: daarheen allemaal!

Alleen al voor deze prachtige stoeltjes, ik ging bijna kwijlen:

Strokenrokje

Een zwierige rok, die stond al een tijd op het lijstje van onze jongste.
Nou heeft ze natuurlijk geen enkel gebrek aan rokjes, maar ja, het blijft zo leuk om te doen en anders liggen die lapjes me ook maar aan te staren vanaf hun plank in de kast…

Valentijnsdag

"Mam! Mag ik het eerste blaadje van de nieuwe kalender scheuren?" klonk het op 2 januari vanaf de wc. Tuurlijk mocht dat.
Onze jongste kwam met kalender en al van het toilet. "Ik denk dat ik 'm voor de gezelligheid vast op Valentijnsdag doe, mam."
Dat leek me niet zo'n goed idee, en omdat ik geen zin had om het uit te leggen, verschool ik me achter de woorden: "Dat is valsspelen, schat, je hoort niet vooruit te kijken!"

Crochet along 2014

In blogland was weer eens wat leuks te beleven, ik werd er van verschillende kanten op gewezen en inderdaad, echt iets voor mij, dus ik was meteen enthousiast.

Een blogster heeft het plan opgevat om een deken te gaan haken en het leek haar leuk als er wat mensen met haar mee zouden doen, om dan gezellig foto's uit te wisselen en elkaar vrolijke en motiverende woorden toe te sturen. Tot haar verbazing waren er meer dan duizend (!) mensen enthousiast! Elke week zet zij de beschrijving van een paar randjes op haar blog en kun je weer verder. Na 48 weken is je deken klaar.

Als 'ie af is ziet 'ie er zo uit, als je tenminste dezelfde kleuren gebruikt, natuurlijk.

Foto en beschrijving: klik!

Een lekkere leuke deken voor op de bank konden we wel gebruiken, dus ging ik garen bestellen. In kleuren die perfect passen bij onze (uiteraard zelf beklede) bank, dat was even zoeken.

Maar uiteindelijk was ik eruit, Stylecraft zou het worden, dat is verkrijgbaar in heel veel kleuren.
Maar helaas… de kleuren die ik had uitgezocht waren uitverkocht, balen!
Ik haak later wel aan, dacht ik nog.

Maar…. bij Action, good old Action nota bene, lag ook acryl! Voor 59 cent per bol!
Hebbes! Ik kan aan de slag!

Ik twijfel alleen nog over het roze, misschien toch beter rood.
Maar ja, ik hou zo van roze...

Het is wel een geduldklus, twee toeren maar, en nu weer een HELE WEEK wachten!
(Omdat ik ongeduldig ben, heb ik stiekem in de originele engelse beschrijving gegluurd en ook vast een beginnetje gemaakt met toer 3.)

Wie is de mol

Het is weer begonnen!!! We kunnen weer lekker wekenlang proberen te ontmaskeren wie de mol is, heerlijk. Ik verheug me al op de gesprekken met collega's en vrienden, omdat we natuurlijk allemaal iets verdachts hebben gezien

Om vast in de stemming te komen had ik in de laatste dagen van 2013 het plan opgevat om met de vrienden die oud & nieuw bij ons kwamen vieren ook wie is de mol te spelen, maar dat ging ik ze natuurlijk niet van tevoren vertellen, daar wilde ik ze lekker mee verrassen/overvallen, het is maar net hoe je het bekijkt.
Ik geef eerlijk toe, ik werd er een beetje héél erg door in beslag genomen, ik verloor mezelf compleet in het verzinnen van de opdrachten, natuurlijk ook met walkie-talkie, het samenstellen van een goede mollentest, die zou bepalen wie er won, en het fabriceren van al het bijbehorende leuke spul.

Ik gutste een mollenstempel, stempelde mollenenveloppen en naaide een mollenzakje, met daarin witte en zwarte damschijven, om de teams, die bij sommige spellen nodig waren, eerlijk te verdelen.

Na twee dagen non-stop ploeteren was het klaar, en toen moest ik het geheim houden. Pfff, dat was nog wel het allermoeilijkst.

Onze nietsvermoedende vrienden stapten ons huis binnen en moesten een envelop kiezen, het was heel leuk om hun gezichten te zien. Eén iemand kon het niet laten en maakte alle enveloppen open, zodat hij de mol kon zijn. Een echte, dat snap je meteen.

Het was een succes en terwijl onze in totaal 8 kinderen in de leeftijd van 3 tot 10 jaar er niet over piekerden om te gaan slapen en gezellig om ons heen renden, Playmobil-den, tekenden en schaterden hadden wij ook de grootste lol.

Vrienden & familie, jullie zijn gewaarschuwd….. Dit was vast niet de laatste keer!

Gehaakte kruikenzak

Hij is af! En we hebben er veel plezier van!
Ik was eigenlijk vergeten hoe lekker het is, zo'n warm kruikje erbij op de bank.
Ik kan het iedereen aanraden…

Rokje 4 Knippie Idee zomer 2008

Voor onze jongste een ballonrokje dat ik al een paar keer eerder naaide. Helaas ging het patroon maar tot 128, waardoor ik zelf een maat groter moest tekenen.

Het is gelukt!

Gordijn-kussentjes

Een tijdje geleden kortte ik de nieuwe gordijnen van een vriendin in, met liefde, want ze ging samenwonen en het is altijd leuk om pril geluk nog een beetje gelukkiger te maken.

De restjes heb ik stiekem achterover gedrukt, zodat ik tijdens ons bezoek aan het nieuwe optrekje met deze kussentjes op de proppen kon komen:

Ze staan in elk geval bij de gordijnen!

Goed-geniet-voornemen

Al een hele tijd spookt er een soort van kunstwerk door mijn hoofd, maar het idee is nog te abstract om uit te voeren.
Het is een soort poster, denk ik, of een schilderij. In elk geval staat er deze tekst erop, die eigenlijk ook wel dienst kan doen als goed voornemen:

Kijk om je heen. 
Waar geniet jij nu van?


En dan mooie vogels er omheen gevilt, of iets geschilderds, daar ben ik nog niet uit. En het dan ophangen op de juiste plek. Op mijn werk, om, als mijn groep weer eens z'n eigen leven leidt, op de kids te letten die wel lekker meedoen? Bij de eettafel, voor als de blondies weer eens met lange tanden eten, maar mijn liefste wel met smaak geniet van wat ik heb gekookt?

Misschien moet het wel een piepklein schilderijtje worden dat altijd met me mee kan…

Deze hangt al een paar jaar in mijn atelier, en ik ben nog altijd blij dat ik het toentertijd heb gevilt:

Gelukspopje

Een tijdje geleden haakte ik dit gelukspoppetje.
Het gratis patroontje vind je hier: klik!

De kleine eigenaar is er blij mee, en daar doe je het natuurlijk allemaal voor.

Chocolade-munttaart

Hoewel ze niet van eten houdt, is ze verdomd handig in de keuken, inmiddels kan ze taarten bakken als de beste en heeft er nauwelijks hulp bij nodig.
Deze keer gelukkig wel een beetje, want er moest zuiveringszout met azijn vermengd worden en dat zou bubbels geven. Dat vond ze toch wel spannend, dus mochten wij kijken. Het zag er gaaf uit!
Helaas klopte er iets niet in het recept, waardoor wij eindigden met 2 grote bodems, die we niet konden doorsnijden. De volgende keer bakken we kleinere bodems, zodat het wel lukt om zo'n mooie hoge taart te maken.

Het is een overheerlijke chocoladetaart geworden, met muntcrème ertussen en brokken After Eight, het welbekende after dinner chocolaatje waarvan je er minstens 10 moet eten.

Veel monchou & roomboter, bergen poedersuiker, pepermuntolie en een beetje groene kleurstof.

We hebben gesmuld, voordat ik een foto kon nemen was de helft al op…
Binnenkort maak ik 'm weer, als dessert voor een etentje met het team. Ik heb er nu alweer zin in!

Winkelwagentje-bewaking

In gedachten, en wanneer ben je dat eigenlijk niet vraag ik me nu af, fiets ik naar de supermarkt. Door mijn hoofd buitelen de heerlijke gerechten die ik zojuist heb uitgezocht om de komende week te gaan koken. Daar heb ik enorme behoefte aan na de feestdagen, want de blondies wilden met kerst als vanouds gourmetten. Gourmetten, daar kunnen ze volop van genieten, onze anti-eetsters. De jongste warmt de hele avond stukjes appel op, "totdat de binnenkant zacht is mam, dat is het lekkerst".
En de oudste gaat zich te buiten aan cocktailworstjes, die ze één voor één opwarmt in de kleine pannetjes, maar dat gaat zo akelig langzaam dat haar geduld opraakt en ze een efficiëntere werkwijze hanteert: Ze verdeelt de worstjes over 3 pannetjes, warmt de hele bende in één keer op en eet zich vervolgens zo misselijk dat we meer dan de helft toch maar weer in de prullenbak kieperen.
Mijn liefste en ik werpen elkaar liefdevolle blikken toe terwijl we onze blondies observeren en genieten vooral van elkaar en de rode wijn, die gelukkig rijkelijk vloeit.
Tussen al dit supermarkt-gemijmer door is het me inmiddels gelukt een karretje boodschappen te verzamelen, maar wanneer alles op de lopende band staat kom ik erachter dat alle lege colaflessen nog in mijn tas zitten.
Zucht, ik ben net aan de beurt en probeer zo handig mogelijk de nieuwe boodschappen een plekje te geven onder en tussen alle lege flessen.
Vlakbij de ingang parkeer ik het volgeladen karretje om nogmaals de supermarkt in te rennen met net iets teveel colaflessen in mijn armen.
"Zo ken iemand anders er met je karretje vandoor" is het ongevraagde commentaar van een man die mij bezig ziet.
"Ach, ik vertrouw op de goedheid van mijn medemensen" antwoord ik gevat, terwijl ik als een soort jongleur probeer de flessen in bedwang te houden.
"Ik let wel effe op" zegt de man en ik ren weg terwijl ik me afvraag of hij zijn eerdere opmerking in de praktijk zal gaan brengen. Maar dat is niet het geval, hij staat er nog steeds als ik even later terugkom.
"Bedankt" zeg ik maar, hij hoort het al niet meer.
Hij is zeer tevreden weggelopen, ervan overtuigd dat hij een medemens in nood heeft geholpen.