Berenklauw & hormonen

Net zoals iedere vrouw met goed functionerende hormonen krijg ook ik het eens in de zoveel tijd op m'n heupen en moet het helemaal anders. Het interieur wel te verstaan, maar na veel mislukte pogingen om de meubels op een andere plek tot hun recht te laten komen moest ik mijn echtgenoot weer eens akelig gelijk geven en kon hij zijn lijfspreuk er weer eens ingooien: "het is nou eenmaal zo".

En dus probeer ik mijn steigerende hormonen tevreden te houden met het herschikken van de snuisterijen op de vensterbank, of geef ik de knoppen van het fornuis een beurt, waarna ze me verbaasd  tegemoet blinken, zoveel aandacht zijn ze niet gewend.

Dit wordt het volgende project: er moet berenklauw komen, en ik weet al waar het groeit.
Het komt door deze prachtige bos die ik zag bij Het grote avontuur, één van de leukste winkels van de Haarlemmerstraat in Amsterdam, waar Bettie (van dit leuke blog: klik!) me ooit op wees.

En dus moet mijn echtgenoot met de snoeischaar op pad, want die bos moet er komen.
Het is nou eenmaal zo.

Sint Maarten in blik

Wat een heerlijk Hollands feest, met je lampionnetje, wanhopig proberend dat flakkerende lichtje aan te houden door middel van stukken aluminiumfolie in je lampionstokje, door de striemende regen snoep ophalen, want daar draait het toch allemaal om.

De voorpret is ook heerlijk, eindeloos liedjes oefenen en lampionnen knutselen.
Mijn paradepaardje is een lampion van blik, elk jaar ga ik lekker timmeren met de kinderen in mijn klas.
Eerst vullen we de blikken met water, dan zetten we ze in de vriezer, zodat er daarna naar hartenlust op los getimmerd kan worden. Na het timmeren spuiten we de blikken in een mooie kleur en hangen we er een decoratieve pluk raffia aan, waarover de meningen verdeeld zijn trouwens, getuige de opmerking "Juf, wat doet dat hooi nou aan m'n lampion?".

Het resultaat is een lampion die elke storm overleeft en een tweede leven kan gaan leiden als windlicht.
Ik wens iedereen veel plezier vanavond!

Youpie bedankt!

Zaterdagavond zaten mijn buurvrouw & ik in het wonderschone Carré, met kaartjes die ik via Marktplaats had weten te bemachtigen, wat nog een hele soapserie op zich werd, maar na 20 mails over en weer en geld dat via grote omwegen toch op de juiste rekening belandde lagen ze op de mat.

Na een flinke klim kwamen we aan bij onze plaatsen, net onder het plafond. Er zaten al mensen, die kaartjes van gisteren bij zich hadden, bleek toen ze deze vastberaden onder m'n neus duwden. Zij verstopten zich nog net voor de lichten doofden op de rij achter ons.

En daarna begon Youp, in zijn ouwe spijkerbroek met daarin het overhemd gepropt dat vandaag toevallig bovenaan de stapel/nog op de stoel van gisteren/ op de vloer voor de wasmand lag. Niet dat het er iets doe deed; wij zaten op veilige reukafstand en hij was steengoed.
Het was een heerlijke avond, daar in Carré, we hebben ons slap gelachen en waren geraakt door zijn beschouwingen. Hij had het veel over het dragen van twee verschillende sokken, wat natuurlijk een glimlach op mijn gezicht tevoorschijn toverde (zie dit blogberichtje).

Youpie, bedankt, Youpie, bedankt, Youpie, Youpie, Youpie bedankt!

Blogstatistieken

Het is leuk om te bloggen en heel leuk om reacties te krijgen. Ik geniet er erg van en kijk bijna dagelijks naar mijn blogstatistieken. 

En soms kijk ik even naar het blogverkeer. Leuk om te zien hoe klein de wereld wordt door het internet. Op een willekeurig moment zag dat blogverkeer er zo uit:

Nederland	412
Verenigde Staten	144
Frankrijk	24
België	18
Venezuela	10
Polen	9
Oekraïne	4
China	3
Duitsland	3
Zwitserland	2

De Oekraïne! Geweldig! Dat er iemand uit Frankrijk op mijn blog had gekeken was geen verrassing; afgelopen week kwam er een vriendelijk mailtje met een verzoek om het patroon van het Lien& Giel-jurkje dat ik een tijdje terug heb gemaakt, het is niet te koop in Frankrijk. 

Ik heb het patroon voor deze mevrouw in haar maat getekend, het was een avond werk, maar ik kon het niet laten. Nu ben ik heel benieuwd naar het resultaat!

(En toch maar even voor de duidelijkheid: dit was eens, maar niet weer, dat snap je!)

Sint Maarten wedstrijd

Op de basisschool van onze blondies wordt jaarlijks voor de twee hoogste groepen een lampionnenwedstrijd georganiseerd. Wie maakt de mooiste? Deelname is niet verplicht, maar hé, een wedstrijd waarbij we ons op creatief gebied kunnen laten gaan, need I say more?

Onze oudste liet allerhande lampionnen aan haar ogen voorbijtrekken op Pinterest en koos uiteindelijk voor deze (hier komt de foto vandaan):

We vonden bijna hetzelfde plaatje in mijn figuurzaagmap (ja, ik heb een figuurzaagmap). In een Duits boekje (ja, ook dat had ik op de plank) vonden we nog wat vliegenpapier-tips en toen kon ze aan de slag.

Na een paar dagen van tekenen, knippen, nog meer knippen en plakken was 'ie klaar.

Een pracht van een lampion waarmee we ons snel naar de wc spoedden, om te zien hoe mooi 'ie in het donker zou schijnen. Prachtig!

Die wedstrijd, die heeft ze niet gewonnen, helaas.

Slinkachu

Soms hoop ik tegen beter weten in. Stèl nou, dat ze zouden bestaan, kabouters bijvoorbeeld, dat je zo'n vredig echtpaartje echt tegen zou kunnen komen, genoeglijk op een bankje, onder een piepklein lijntje wasgoed, gespannen van paddestoel naar boterbloem. Daar zou ik heel blij van worden.

Deze fotograaf biedt hoop, hij creëert een wereld met kleine mensjes die ik maar al te graag bezig zou willen zien in hun kleine wereld middenin de onze.

Grotere foto's van dit kleine universum vind je hier: klik!

Spinaziepesto

Bij twee Carbonell-producten kreeg je een tijdschrift; Elle-eten.
Nou, daar had ik wel oren naar, dus heb ik snel twee producten gehaald, de codes doorgemaild, een lang menu met allerlei reclame-aansmeer-gedoe doorgeworsteld en ben voor de brievenbus gaan liggen.
Ik had er bijna een hele winterslaap tegenaan kunnen smijten, maar goed, een gegeven paard mag je niet in de bek kijken; uiteindelijk viel de Elle eten (met een wel héél bescheiden plofje) op de mat.

De normaal gesproken superdikke glossy bomvol recepten, tips en hip keukengerei was voor deze gelegenheid omgetoverd tot een dun boekje met een hoop reclame en een paar recepten.
Maar goed, een gegeven paard mag je zeker geen tweemaal de bek kijken; ik maakte de spinaziepesto van bladzijde 21 en die was heerlijk en heel makkelijk.

Komptie:
Maal in een keukenmachine 150 g spinazie met een handje verse basilicum, 1 teen knoflook, 50 g geraspte parmezaan en 50 g gepelde pistachenoten fijn. Voeg terwijl de machine draait zoveel (Carbonell) olie toe tot er een dikke saus ontstaat. Breng op smaak met zout en peper. Bij mij zag het er zo uit:

Kook 350 g penne beetgaar, kook de laatste 2 minuten 150 g diepvries doperwten mee.
Giet dit af, bewaar wat kookwater, voeg dat aan de saus toe om die losser te maken.
Meng penne en saus in een voorverwarmde schaal, verdeel er 125 g ricotta en wat versgemalen peper over.

Ik heb nog wat overgebleven pistachenoten geroosterd in de koekenpan en die er overheen gestrooid. Mmmm!

Hier de foto in het blad en eerlijk is eerlijk, we hebben gesmuld!

Stippenjurk Knipmode november 2013

Lekker is dat, stippenstof naaien. Ik word er op slag vrolijk van! En dat na een intensieve werkdag, met daarna onze racepartij-op-de-maandag: snel snel avondeten om de dames op de juiste tijd af te leveren bij atletiek, zodat ze zich weer lekker te pletter kunnen rennen en ik trouwens ook, maar dan niet in het juiste tenue. 

En als de blondjes dan zoet op één oor liggen, duik ik mijn atelier in om deze lekkere rood met wit gestippelde jurk voor mezelf in elkaar te fietsen. 

Een foto van het resultaat volgt later, bij beter licht...

Yoyo-maker

Afgelopen vrijdag togen buurvrouw, schoonmoeder en ik naar Utrecht, om de KreaDoe beurs te bezoeken. Tussen drommen vrouwen door baanden wij ons een weg om haaknaalden, stempels, papier, wol, boekjes en allerlei ander hobbylekkers te bewonderen.

We hebben genoten en honderdenéén ideeën opgedaan om ons het komende jaar geen moment te vervelen. Dit tasje zag ik bijvoorbeeld, dat voor onze jongste een leuk project zou kunnen zijn:

Die rozetjes maak je met een yoyo-maker, dat gaat zo:

(De foto vond ik hier.)
Leuk, toch? De yoyo-maker had ik al, maar op de KreaDoe heb ik mijn voorraadje haakwol weer lekker aangevuld, wat stempels gescoord en een mooi hobbyboek gekocht. Tevreden naar huis!

Extra lekkere boerencakejes

Cake, alleen het beslag al! Mmmmm, heerlijk om steeds tussendoor je vingers af te likken, voordat de kinderen in de buurt komen en alles voor je neus wegsnoepen. Ik snap helemaal hoe dat heerlijke koekjesdeeg-ijs is ontstaan...

Het liefst maak ik het beslag zelf met warme melk, bloem en gesmolten boter, maar als ik een keertje makkelijke cake uit een pak wil bakken, neem ik het liefst boerencakemix. Dat vind ik veel lekkerder dan gewone.

Ik voeg er nog wat klein gesneden Lonka fudge aan toe en grof verkruimelde Amaretti's, de kleine koekjes die eruit zien als pepernoten zijn gewoon bij de supermarkt te koop en erg verslavend, mmmmm.

Ik maak de cakemix gewoon volgens de verpakking, maar laat de boel minimaal 5 minuten doormixen, dan krijg je super luchtige cakejes, weer mmmmm.

Na die 5 minuten spatel ik de fudge en de kruimels erdoor.

Ik zet de papiertjes in een vorm, zodat de cakejes alleen omhoog kunnen rijzen.

Ik bak ze 10 minuten langer dan op de verpakking staat en dan is het smullen geblazen! Mmmmm!

Multifunctionele kooktijdschriften

Je kùnt een kooktijdschrift natuurlijk gebruiken om uit te koken, maar het is ook heel leuk om er lekker de schaar in te zetten en er enveloppen van te maken voor al je lieve vrienden & familie, en er dan uitnodigingen in te stoppen voor een gezellig verjaardagsdiner. Onze oudste en ik hebben ons heerlijk uitgeleefd.
Met de vers op mijn verjaardag gekregen stempelinkt en wat mooie stempels die ik nog had heb ik er etiketten bij gestempeld inmiddels zijn ze onderweg!

Granny square-tjes

Bij Lucy van Attic 24 zag ik deze en ik was op slag verkocht:

Fijn om te doen, granny squares haken. 
Dit zijn de mijne en de oplettende kijker ziet dat ik de buitenste rand heb weggelaten, ik vind ze klein nog leuker.

Nu flink doorhaken en ondertussen bedenken wat ik ervan zal fabrieken, maar joh, dan ben ik weer lekker van de straat, voorlopig!

Het liefst wil ik een wonder

Zomaar! Ik kreeg dit boekje zomaar! Op een avondje dat mijn hartsvriendin een kopje thee kwam drinken, omdat zij het me graag wilde geven, voordat een ander dat zou doen.
Een paar dagen geleden heb ik het hier al laten zien, ik ben er zo blij mee.
Het is de kinderdichtbundel van Plint.

Het is zo'n boekje dat je niet van voor naar achter doorleest, nee, het is er zo eentje die je kris kras doorkruist, waardoor je nooit meer weet of er nog gedichtjes waren die je nog niet had gezien. En daardoor blijf je het pakken en herlees je de gedichten keer op keer, wat ik je brom.
Ik prijs me gelukkig en deel hier graag een paar gedichten.

Er bestaat ook deze grotemensen versie, die ik natuurlijk onmiddellijk op mijn verlanglijstje heb gezet.

Jij ook?

Tjilen

Wat is het toch fijn om als je acht bent gewoon eerlijk te zijn op je week-in-Amsterdam-wensenlijstje.

De lijst, die onze jongste samen met mijn echtgenoot aan het begin van de herfstvakantie maakte was langer, hoor. En ik moet er eerlijk bij vermelden dat de cultureel-verantwoorde-museum-input geheel bij mijn echtgenoot vandaan kwam.

Onze jongste houdt gewoon het allermeest van... tjilen.

Lekker ouderwetse doily in kleur

We hebben zo'n leuk klein tafeltje, dat helaas een soort magneet voor kringen is. Als je je kopje er tien centimeter boven houdt springen de kringen er bij wijze van spreken al in.
Maar nu niet meer! Ik heb een vrolijke doily gehaakt, dat is het leuke engelse woord voor kleedje.

Het patroon komt uit het boekje 250 Haakwerksteken van Phildar, dat helaas niet meer verkrijgbaar is.

Naast die spiksplinternieuwe doily ligt trouwens een prachtig boekje dat ik van mijn hartsvriendin kreeg, een poosje geleden. Daar van de week meer over!