Een SUP tas

Mijn liefste zit in Florida, voor z'n werk. Maar natuurlijk plakt hij er een beetje vrije tijd aan vast om daar lekker te gaan suppen.

Foto van internet: klik!

Standing Up Paddle, heet het officieel, en daarom moest dat hele gevaarte met hem mee, gelukkig is het opblaasbaar, want anders was het niet te doen.
Zijn SUP tas heeft hengsels en allerlei riempjes en omdat hij bang was dat zijn tas de bagageband op de luchthavens niet zou overleven, naaide ik er een hoes omheen.

Mét een klittenband voor het koordje waarmee je 'm dichtmaakt. Want anders zou dat weer ergens achter blijven hangen.

En een handvat om de hengsels bij elkaar te houden.

Nou moet het toch goed gaan op die bagageband!

Mooie foto nageschilderd

Een collega van me neemt prachtige foto's, en dus vroeg ik hem om wat schilderinspiratie.
Die had 'ie, en hoe. Een zeer gedetailleerde bloem kreeg ik mee, met een vage achtergrond.

Ik nam zijn foto mee naar schilderles en belandde in een achtbaan van poe-wat-moeilijk, het-lijkt-toch-wel-wat-te-worden, via aaaah-nu-heb-ik-het-verpest, naar ik-ben-best-tevreden.

Hier zie je meer mooie foto's van mijn collega: klik!

Moederdag, een dagje later

Het was gisteren een goedgevulde moederdag, die ik doorbracht in Amsterdam met nog maar een heel klein snippertje batterij in m'n telefoon. Bloggen was er dus niet bij, maar genieten des te meer!

Ik werd 'morgens verwend door de blondies...

... en daarna door het weer, wat een heerlijke dag was het.
We hingen deze keer in de stad echt de toerist uit, beetje hangen op het Leidseplein, waar straatdansers een hoop praatjes hadden en na een hoop gebedel wat rondjes draaiden op hun hoofd.
We slenterden door de Leidsestraat en de Kalverstraat, genietend van alle nationaliteiten en hun bijbehorende talen die door de lucht zweefden.
's Avonds aten we bij Perla, in de Jordaan, heerlijke pizza, in een drukke tent.

En daarna gingen onze oudste en ik naar Carré, om van Jochem Myjer te genieten. Hij ging los, zoals alleen hij dat kan, met alles erop en eraan. Lachen was het, hard en veel.
Maar toch ook een traan, want toen hij de zaal inrende om z'n moeder, die in het publiek zat, een bloemetje te geven, greep ze 'm vast voor een intense omhelzing, en dacht ik eraan hoe het moet zijn om je zoon te zien vechten tegen een tumor in zijn nek, ja, toen rolde er zomaar eentje over mijn wang.

Wat een prachtige moederdag. Fijn.

Zelf geoogst

Van mijn Buuf kreeg ik een verlaat verjaardagscadeau, hoera!!!

Het kon niet beter, een paar dagen na m'n moestuinblogje. Met dit boek werd ik verrast:

Er staat heel veel lekkers in, de recepten zijn simpel en zalig. 

Dat wordt weer smullen! Bedankt, Buuf!

Playmobil 40 jaar tentoonstelling, aanrader!

Het is een feit, ik ben net zo oud als Playmobil. Dus. Reden temeer om met de buursmurfinnetjes naar de gelijknamige tentoonstelling te gaan, in het Museum van de Twintigste Eeuw te Hoorn.

Dat vind ik sowieso een heel leuk museum. 

Boven (het vaste deel) zijn allemaal woonkamers en spullen uit de afgelopen eeuw te zien, een feest van herkenning. Je hoort minstens elke 3 minuten uitroepen: "Dat hadden wij/oma/mijn tante vroeger thuis ook!"

En beneden (waar de wisseltentoonstellingen zijn) zagen we... Playmobil!
Ouderwetse Playmobil:

Beroemde Playmobil:

Playmobil die doet denken aan onze lange zalige zomers in Frankrijk:

En nog veeeeeeeeel meer Playmobil:

En een Playmobilmachine, waar glow-in-the-dark-Playmobil-muisjes uit kwamen. Elk kind mocht er 5 meenemen, wat een schat.

Op de terugweg kwamen we langs deze bedelende reiger voor de viswinkel. Hij trok zich weinig van ons aan.

Het was een heerlijke dag!

De lege stad

Het las als een trein, dit boek, razendsnel en super spannend. Het las ook een beetje als een jeugdboek, vind ik, ik hoefde mijn best niet echt te doen om bij de les te blijven, of om diepere lagen te begrijpen. Dat vind ik er een beetje jammer aan.
Maar wàt een verhaal. Poehee, je zou maar meemaken dat je huis plat wordt gebombardeerd, met je gezinsleden er nog in...
Het boek vertelt het verhaal van de stad Rotterdam in de Tweede Wereldoorlog. Ik wist daar niet veel van, behalve dan dat er verschrikkelijk gebombardeerd werd.

Door dit verhaal beleef je het bombardement en de verschrikkelijke gevolgen ervan van binnenuit.
Het boek is lang niet zo goed als haar eerdere boeken, zoals Jacoba, Dochter van Holland, of Rode sneeuw in December, maar je kunt natuurlijk niet altijd pieken, denk ik dan. Het is zeker een aanrader.

Hier nog even de samenvatting van bol.com:

De historische roman 'De lege stad' van schrijfster Simone van der Vlugt is een indrukwekkend boek dat zich afspeelt in Rotterdam tijdens de Tweede Wereldoorlog. 
Op 14 mei 1940 wordt Rotterdam getroffen door het zwaarste bombardement dat Nederland heeft gekend. Voor de pasgetrouwde Katja betekent dit het einde van haar onbezorgde leven. Bijna de helft van haar familie komt om. Samen met haar man neemt ze haar overgebleven broertjes en zusjes in huis. Ze is vastbesloten hen door de oorlog heen te helpen. Maar naarmate het leven grimmiger wordt, wordt dit steeds moeilijker.

Langs het tuinpad van mijn schoonvader

Mijn schoonvader heeft tien knalgroene vingers aan zijn groene handen.
Hij vindt het heel normaal, maar eigenlijk is het toch heel bijzonder dat hij precies weet hoe elk plantje gezaaid, gespeend, gesnoeid en geoogst moeten worden, zodat wij altijd van superverse spinazie, lekkere nieuwe aardappels en knapperige sla kunnen genieten. En nog veel meer.

Vorige week gingen mijn liefste en ik met hem mee naar zijn tuin.
We genoten, en hij ook.

Ik maakte bergen foto's. Goed voor een rondleiding hier op mijn blog.
Geniet je even met me mee?

We begonnen bij de aardbeienplantjes, bedenkend welke heerlijkheden we straks met zijn mierzoete zomerkoninkjes zullen gaan maken. Nu nog lekker toegedekt onder een bedje van hooi.

Daarachter de preitjes, die kleur groen, zo grijsachtig, die vind ik zo mooi.

En hier, zijn buxussen, die hij teelt voor de verkoop. Interesse? Ze zijn maar een euro per stuk!

Kijk, daar, dat weggeknipte rijtje spinazie lag op ons bord, gisteravond, in een heerlijke lasagna.

Het recept blog ik van de week, beloofd!

In het kasje achteraan  hangen touwtjes geduldig te wachten totdat de tomaten- en paprikaplantjes gaan klimmen.

Hier zie je een rijtje worteltjes en dan weer een rijtje uien, om en om, dat helpt tegen de wortelvlieg. Weer wat geleerd.

En daar verstopt tussen die prachtige gekrulde bladeren; bloemkool!

Ik stopte het kabouterbloemkooltje voor de foto in een pan, die daar "op de tuin" rondslingerde.
"Weet je dat die pan meer dan 40 jaar oud is? Het was onze trouwpan."
Ik werd er bijna emotioneel van, de tijd staat stil op deze plek, op zijn tuin, waar hij al jaren en jaren komt en met liefde zorgt voor al het groen. En daarmee ook voor ons.

Nog even kijken of er asperges zijn. Asperges, ik hoefde ze nooit, maar zoals ik tegen mijn kinderen zeg dat ze alles toch in elk geval moeten proeven, zo sprak ik ook mezelf toe, deze keer.

Na wat woelen zien we één puntje wit goud. Er was vanmorgen al genoeg geoogst voor een hartige taart met ham en creme fraiche. Ik ben benieuwd of we straks "om" zijn.
Ook dat recept komt nog.

Na de oogst ging het mes weer tussen het hekje, kijk daar vooraan. Zo gaat dat ook al jaren, geen twijfel mogelijk.

En dan besluit ik met een reclamepraatje voor deze mooi buxussen. Eén euro per stuk, er staan er genoeg...

Weet of ben je iemand die ze zoekt? Laat een berichtje achter en het komt in orde!

Wat een heerlijke plek, deze tuin. Een heleboel nostalgie, maar vooral veel rust en liefde.

Ik ben trots op mijn schoonvader, dat mag ook weleens gezegd. Wat een vakman!

Remco Campert en z'n bevrijdingsberk

Een prachtig gedicht, en ik kan het me nog voorstellen ook.

Hoe hij daar zat te mijmeren, temidden van enorme vreugde.

Fijne bevrijdingsdag! Vier de vrijheid, desnoods mijmerend over 'n berk....

Laptophoes

Wat geef je een charmante, half Italiaanse, lieve, mooie jongen, waar je vroeger op paste, en die dan op je schoot in slaap viel, voor z'n verjaardag?

Een laptophoes, met zijn initialen leek mij het beste cadeau.

Van harte lieve Luca!

Stemmen, graag! Dan maak je me zó blij!

Een tijdje terug won mijn neuskonijn de lokale wedstrijd.
En nu is ze door naar de landelijke finale! Die vindt plaats op de Facebook-pagina van Bernina Nederland en België.
Wie de meeste stemmen krijgt, wint een Rolls Royce onder de naaimachines. Hier (klik!) kun je op me stemmen.

Wel jammer dat het nu dus niet meer gaat om het mooiste konijn, maar om het konijn met de meeste vriendjes.... Nou maar hopen dat het de mijne is!

Dit is de foto van Bernina- Facebook-pagina:

Ik word helemaal blij als je de foto ook deelt, natuurlijk!

Een gevangen zonnestraal

Vrijdag, uit m'n werk kwam ik thuis in een stil huis, met echtgenoot aan het werk en blondies in de balletschool. Na een drukke week wilde het maar een heel klein beetje tot me doordringen dat het vakantie is....

Er viel een zonnestraal de kamer in, en ik ving 'm, zó op de foto.

En daarmee ook het vakantiegevoel.
Vakantie, ja, mmmmm....

Burning the night away

Op een dag lag er bij Lidl een houtbrander voor een prikkie, die moest met me mee, als cadeau voor m'n schoonvader, die daarmee mooi al zijn houten tuingereedschap kon voorzien van zijn initialen. Dat was een wens van hem.

Nu hij die klus geklaard had, mocht de brander naar mij, zodat ik er eens mee kon rommelen.

Op een oud houtje ging ik wat testen. Het rook alleen al zo heerlijk.

En nu eens bedenken wat ik allemaal ga versieren. De pollepels?