De pinguïn is af

Onze jongste heeft haar pinguïn-project afgerond. Ze is er helemaal mee in haar nopjes en ik blijf me maar zo heerlijk trots voelen, daar komt waarschijnlijk nooit een eind aan, en dat is maar goed ook.
Zo zat ze de volgende morgen aan het ontbijt, natuuuuurlijk kreeg de pinguïn de prinsessenbehandeling en moest Snuf het ineens met veel minder aandacht, liefde en warmte doen.
Bikkelhard, die kleine meisjes...

Arme Snuf, al biedt dit mij de kans om 'm eindelijk eens in de wasmachine gooien.

Ode aan mijn fiets

Mij fiets is mijn pakezel, en eindelijk heb ik 'm terugveroverd op onze blondies. Van de week ging het laatste zitje eraf en dus is 'ie nu weer lekker helemaal van mij!

Hij lijdt erg onder mijn drang om elke donderdag de halve markt leeg te kopen en dan nog even langs Deen en Action te gaan, en o wacht 'ns, ik had ook nog wat bij de Hema nodig. Dus waarschijnlijk is mijn fiets net zo blij als ik dat er geen kinderen meer mee hoeven, al is de plek die ze innamen alweer opgevuld door allerhande tassen en aankopen.
Ik liet vol goed vertrouwen in mijn medemens alles in mijn tassen zitten en aan mijn stuur hangen terwijl ik nog even een laatste, ja echt, de allerlaatste winkel in rende.

Toen ik die winkel weer bepakt uitrende en ik 'm zag staan stralen in het zonnetje, moeiteloos sjouwend, zonder er ooit iets voor terug te vragen glimlachte ik even naar 'm, mijn stalen ros.

Enne… wij kennen onze grenzen, hoor. Dit zal ons noooooit gebeuren:

De foto vond ik hier: klik!

Ode aan de fiets



Zo roerloos als kan in beweging; met
mist op de wei nog het liefst - wel
licht is het dan maar niets is er
dat iets hoeft te zijn al, geen koe
en geen hek en geen stad in de verte;
wat er is, is alleen maar een fiets
met aan weerszij draaiende benen.

Ook trap je, hoe ver ook van huis
en hoe donker de nacht, met gemak
zelf je vriendelijk licht bij elkaar.
En is soms je koplamp kapot,
zingt altijd nog je dynamo,
wat ook zo prettig geruststelt.

Maar vooral, als je aankomt, je bent
het dan helemaal zelf die aankomt -
leeg, opgewekt, hondsmoe.

Zo moet het straks ook vooral
jij zijn en geen ander die stilvalt.

© 2000 Anton Korteweg

Het gedicht vond ik hier: klik!

Het ultieme pizzarecept

Jarenlang heb ik eraan geschaafd, beetje van dit erbij, beetje van dat eraf, en nu is het naar mijn zin.
Het is alleen jammer dat ik geen houtoven heb, ik zie mijn lief al met ontbloot, bezweet bovenlijf hout kloven op zaterdagmorgen, zodat de oven zondagavond heet zal zijn, heel heet…Maar nu dwaal ik af.

Hier mijn recept, gaat ermee heen en vermenigvuldig het, of u, of allebei.

Neem voor 2 grotemensenpizza's en 2 mini's:

400 gram bloem
2 tl zeezout
2 g instant gist (groen zakje van Oetker)
1,9 dl lauw water
een scheut olijfolie
een scheut honing
evt. wat kruiden (die kleine potjes van Xenos zijn zeer geschikt, ik gebruik meestal de Sicilië melange)

Tomato frito van Heinz
Alles wat je lekker vindt op een pizza

Kneed alle ingrediënten (behalve de Tomato frito en alles wat je lekker vindt op de pizza)
10 minuten door elkaar, tot je een soepel deeg hebt.

Laat het deeg minimaal 2 uur rijzen, onder een vochtige theedoek, op een tochtvrije plek.

Zorg dat je oven zo heet mogelijk is voorverwarmd, de mijne gaat tot 250 graden...

Rol het deeg uit tot ongeveer 3 mm dikte. Wrijf je deegroller ook in met bloem, dat helpt tegen het plakken.
Ik heb een handige deegroller van Joseph Joseph, waar ik verschilende maten plastic rondjes op kan schroeven, zodat het deeg overal even dik blijft. Aanrader!

Bestrijk de pizza's met Tomato frito van Heinz

Beleg ze, of laat je gezin dit zelf doen (scheelt gezeur aan tafel!)

Bak de pizza's ongeveer 10 minuten zo heet mogelijk.

Kijk, er zitten van die luchtbellen in, net als bij de Italiaan!

Na het eten van deze pizza ben je verpest en kun je nooit meer een diepvriespizza wegkrijgen, die lijken dan ineens heel erg op smakeloze kauwgom. 

Nee, doe je ogen dicht, geniet en waan je in Italië, mmmm….

Butterfly camouflage zomerjas uit Ottobre 1/2012

Na het naaien van al die schattige hertjes-babykamer-spulletjes begon ik er echt naar uit te zien om weer een kledingstuk te naaien, en met al dat mooie weer was de keuze niet moeilijk natuurlijk.

Al na een gezellig kwartiertje samen met onze jongste in patroonbladen bladeren was 'ie dan ook gemaakt.
Deze jas gaat het worden:

Dit is de bijbehorende foto:

Natuurlijk mocht ze zelf de stof uitkiezen, en wat was ik blij toen ik merkte dat ze nog steeds in haar nopjes is met hartjes & stippen. Onze oudste wilde dat op haar leeftijd allang niet meer.

De rode stof wordt de buitenkant en die stippels de voering.

Hupsakee, aan het werk!

Retro-hertjes kruikenzakken

Het zusje van mijn liefste is stralend zwanger, en ik heb de afgelopen tijd vrolijk op bestelling genaaid.

Zo zijn de kruikenzakken geworden:

Ja, twee… Ik ben zo verbaasd, want tegenwoordig (oe, wat klink ik nu oud) schijn je twee kruiken nodig te hebben. Voor één kind?!

Nou ja, kon ik leuk twee zakken naaien!

Met het retro-hertje dat ook op het ledikantje prijkt, natuurlijk.

Ik voerde de zakken met een laag fiberfill en het andere ruitje.

Verder naaide ik nog leuke geruite gordijntjes, die helaas te smal waren… Ach ja, het houdt me van de straat zullen we maar zeggen.

In elk geval geen koude voetjes voor jou, kleintje. 

O, wat zijn we allemaal benieuwd naar je!

We zijn uit de herten

We zijn uit de herten en poehee, wat een opluchting is dat!
Onze oudste schreef haar werkstuk erover, dat inmiddels af & ingeleverd is. Subliem vond ik haar keuze voor dit plaatje bij het hoofdstuk "De levensloop":

En ik legde vorige week de hand aan het allerlaatste hertjesitem voor de babykamer van m'n schoonzusje:

We gingen het zelf afleveren en waren verrukt, wat een geweldige babykamer!

Wachten duurt lang, lang, lang...

Gevilt voorjaarsgeluk

Afgelopen weekend kregen onze jongste en ik de voorjaarskriebels en dat resulteerde in een potje vilten.
Om uit te testen of mijn klas het zou kunnen, maakten we voorjaars-hang-bloemen.

Eerst namen we een lont groene wol, voor de stengel. We zorgen ervoor dat het uiteinde droog bleef.
"Hee, net een dierenstaart!"

Toen was de witte wol aan de beurt. Onder het bubbeltjesplastic legden we een tissue, als richtlijn.
We maakten een héél dun lapje.

Vervolgens plozen we dat droge stukje groen uit elkaar en viltten we het vast op het witte lapje.

Toen brachten we de bloem in vorm en viltten we nog even flink door, zodat 'ie kromp en stevig werd.

Tadaaaaa!

We konden er geen genoeg van krijgen….

Of de kinderen in mijn klas het kunnen, betwijfel ik. 

Ach, ik ga het gewoon met ze proberen!

Een dikke vette spin!

Tijdens naailes liep 'ie langs de plint. Zo'n dikke grote zwarte jager was het en daar waren de dames op les niet blij mee.
Omdat ik iemand weet die er wèl heel blij van wordt, nam ik een glas en ving ik 'm.
Dus was het zijn lot om de rest van de avond vanaf het aanrecht mee te genieten van ratelende dames & naaimachines, want zo gaat dat hier op naailes.

De volgende ochtend was onze jongste inderdaad in haar nopjes met dit gezelschap bij haar ontbijt.

En natuurlijk moest ze 'm even aaien. Echt, ze verblikt of verbloost er niet bij het is één en al grote interesse wat de klok slaat.

Om te voorkomen dat ze 'm meteen zou inburgeren als haar nieuwe huisdier liet ik haar beloven de spin vrij te laten voor ze naar school ging.

En dat deed ze.

Jamie Oliver in 14:53 minuten, ha!

Wat een fijn kookboek is dat toch, Jamie in 15 minuten.
Toen het uitkwam probeerden allerlei chefkoks een recept uit om te checken of het wel lukte in 15 minuten, en wat denk je? Natuurlijk niet!
Blijkbaar heeft Jamie Oliver een extra paar armen en loopt zijn klok in een geheel eigen tempo.

Maarrrr, nu ik wat ervaring krijg met een aantal van die heerlijk recepten moest het toch lukken!

Ik dekte de tafel vast en zette alles klaar.

En met een groot scherp mes in mijn ene hand, drukte ik de timer in met mijn andere. Go!

Na 13 minuten jongleren, hakken, roeren, bakken, koken, zweten en zwoegen was het verrukkelijke gerecht bijna klaar. Maar helaas… mijn gezin was er nog niet.

De lege tafel staarde me droevig aan.

Daar stond ik dan… Dus, de biefstukjes in een stukje folie en de rest dan maar op een laag verpieterpitje.

Gelukkig kwam het hele snel binnen 5 minuten binnenrollen en konden we aan tafel. Aanvallen!!!

Ik had de timer aan laten staan. Om 43.22 zat iedereen voldaan uit te buiken.