Knipmode jas oktober 2008

Mijn jas is af!
Het had nog heel wat voeten in de aarde: ik wilde eens wat anders dan de gebruikelijke knoopsgaten, ik was vergeten dat mijn taille 3,5 cm hoger zit dan gemiddeld en de ceintuur + lussen moesten verdwijnen, maarrrrrrrr, het is gelukt!

Hier wat foto's plat op de tafel, later volgt nog wel eens een versie op 't lijf.

Pastoe Boekenkast

De nieuwe boekenkast staat, en naar tevredenheid!
Het was een hoop gewik en geweeg en gezwoeg en gezweet, dat wel, maar nu is het goed.

Onderaan een Playmobilparadijsje voor de blondies en bovenin boekenruimte. Toch grappig, dat een lelijke donkerbruine puist van een kast, nu 'ie eenmaal staat, is veranderd in een leuk retro ding. Het is er eentje van Pastoe, trouwens. Hier (klik!) lees je er meer over.

We hadden heel wat onderdelen over, waaronder twee diepe lades. Echtgenoot kwam met het briljante plan om die los neer te zetten.

Natuurlijk moeten er nog snoertjes weggewerkt worden, maar we zijn lekker uit de troep en dik tevreden. Nu op jacht naar lampen….

Crochet along

Het gaat lekker met de deken, een paar keer per week haak ik er een randje aan, het liefst als er Jeugdjournaal & Klokhuis wordt gekeken, want dan hangen we zo gezellig met z'n viertjes op de bank.

Als ik het patroon mag geloven, heb ik nu alle soorten steken één keer gehaakt, en is het vanaf nu gesneden koek, maar dan steeds in een andere volgorde. Mooi, ik ben gek op koek!

IJzersterk doch verbleekt huwelijk

Door het nieuwe kast-drama (dat trouwens eindelijk bijna ten einde is, van de week laat ik natuuuuuuuurlijk foto's zien) moest er een schilderij van de muur. De keuze was makkelijk. Toen we bijna een jaar getrouwd waren gaf ik mijn liefste met valentijnsdag een trouwfoto op linnen.
Nu, 5 jaar later, is die foto nogal verbleekt, in tegenstelling tot ons huwelijk trouwens, dat immer een kleurrijk feest blijft. Die foto moest weg, daar waren we het over eens. En dus haalden we 'm van de muur, en zetten 'm in een hoekje.
Tot een paar dagen geleden.
"Gooi jij 'm weg?" vroeg mijn echtgenoot, toen ik op weg was naar buiten en toch langs de Kliko zou komen.
"Ik heb er moeite mee…."  gaf ik schoorvoetend toe.
"Ik ook..." was zijn antwoord.

"Mag ik er dan doorheen rennen!" vroeg één van de bondies verrukt, zij zou ons we even van dit probleem afhelpen. Nou, oké dan. Ze nam een aanloop met haar vuist vooruit, maar remde toch een beetje af toen ze dichterbij kwam en ons huwelijk kreeg slechts een laf klapje, nou, dat kon het best hebben. Ook poging twee verliep op die manier. Tot mijn grote schrik kwam toen onze jongste zwaaiend met een groot gekarteld keukenmes op de proppen.
"Ik regel het wel!" zei ze stralend.

Toen was het voor mij ineens helemaal niet zo moeilijk meer om onze foto zachtjes in de Kliko te schuiven. En dat deed ik dan ook, heel snel, een beetje met dat doe-het-maar-snel-dan-valt-het-mee pleisterprincipe in mijn achterhoofd.

Ik weet al een leuk cadeau voor valentijnsdag.

Passend onderwijs?!?

Wauw, ik ben onder de indruk.

Passend onderwijs komt eraan en daar hebben we allemaal een mening over, of helemaal niet, omdat je denkt, wat is dat nou precies?
Dit filmpje neemt de vooroordelen weg en legt eindelijk eens superhelder uit wat passend onderwijs betekent.
Heb je kinderen op de basisschool? Ken je iemand met kinderen op de basisschool? Ben je benieuwd hoe er gezorgd gaat worden voor goed onderwijs voor jouw kinderen? Of wil je er gewoon het fijne van weten? Geniet dan van dit mooie filmpje!

Haring!

Ha! Het is weer donderdag en dan is er markt, een minimarktje zoals dat hoort in een dorp. Donderdag is de dag dat de blondies met dichtgeknepen neusjes hun verse broodjes naar binnen werken, omdat hun moeder gek is op haring! Mmmmm….

Ze hebben geluk, want vaak eet ik 'm op de markt al op. Keurig in stukjes gesneden met zuur & uitjes, voordat jullie gaan denken dat ik tussen de dik gebuikte mannen mijn hoofd in mijn nek gooi en 'm tot het staartje afhap.

Rara beestjes zijn het, die haringen. Ze schijnen met elkaar te communiceren door 's nachts scheten te laten… Dat klinkt als een levendig, knetterend geluid, dat in lengte en frequentie kan verschillen. Hier lees je er meer over.

Ik hoop niet dat het op de lange duur besmettelijk is.

Schoenenweek

Toen ik vorige week met mijn klas door het Julianapark liep, op zoek naar mensen van de ANWB, die daar een verkeersles zouden komen geven, maar die (gniffel gniffel) DE WEG KWIJT WAREN!!! (Bulder, bulder!), kwamen we langs deze bomen:

Er hingen allemaal gymschoenen in en we vroegen ons met z'n allen af waarom. Het was vlak bij een sportveld, dat wel…

En om in dit thema te blijven kocht ik dit weekend een paar knalgroene schoenen. Hoera!

Debet

Saskia Noort schrijft lekker. Je hoeft niet ál te goed op te letten of bang te zijn dat je de draad kwijtraakt. En het boeit!
Zo was het ook met Debet, een lekker boek voor tussendoor. Een goed hapklaar brokje.

Lekker veel intriges, lekker veel uiterlijke schijn en gedoe tegen de achtergrond van het mooie dorp Bergen. Het is wel handig als je De Eetclub hebt gelezen en je ook nog kunt herinneren welke personages daarin voorkwamen. Ik was dat in de tussentijd allang vergeten en dat irriteerde me wel tijdens het lezen. Maar evengoed was het boek goed te volgen hoor.

Een lekker aanradertje dus!

Jas 6 Knipmode oktober 2008

Vorig jaar naaide ik dit jasje van een supergoedkoop lapje wol van de Noordermarkt. Ik droeg het met heel veel genoegen, maar nu ik helaas wol minder goed kan verdragen hangt 'ie in de kast.

Toen ik twee weken geleden tegen een prachtige lap namaakwol (van polyester en viscose) aanliep, wist ik meteen: dit jasje moet nog eens genaaid worden, maar dan wat langer. Maar niet zo lang als op het plaatje:

En dus ging ik aan de slag.

Inmiddels zit de voering erin, maar helaas is die wat te dik en dus wordt het veel te propperig naar mijn smaak… Nu dus bedenken hoe ik dat kan oplossen.

Gelukkig zit de vorst in Groningen!

Vlinderschrik

Toen ik als onvervalste puber in de schemering slenterend door het dorp fietste had ik het al. Ieder wegdwarrelend blaadje in de avondschemering zag ik aan voor een wandelende pad of kikker. Stom eigenlijk, maar deze afwijking is nooit verdwenen.
Dus toen ik uit mijn ooghoek iets zwarts zag landen in mijn prullenbak terwijl ik lekker zat te naaien in mijn atelier, maande ik mezelf tot kalmte. Het zal je veel te sterke verbeelding wel weer zijn, zei ik tegen mezelf. Groot was mijn verbazing toen ik ontdekte dat er werkelijk een vlinder in mijn prullenbak was beland!

Wat nu? Echtgenoot is onze insectenexpert, maar die was natuurlijk op zijn werk, dus besloot ik de vlinder buiten te zetten.

Eerst liet 'ie nog even zijn prachtige kleuren zien, waarna de vlinder bibberend zijn vleugeltjes sloot en zo bleef zitten. Urenlang. Onze jongste kon dat na een dag niet meer aanzien en besloot een reddingsoperatie op touw te zetten. Op advies van mijn liefste werd er suikerwater neergezet en de vlinder mocht bij ons binnen opwarmen en aansterken.

Elke paar uur roept er wel iemand "Waar is de vlinder?!" en zo wordt het herstel van onze nieuwe huisgenoot nauwgezet gevolgd...

Abraham Moszkowicz

Hoe het precies kwam, weet ik echt niet meer, maar in elk geval ben ik "Liever rechtop leven dan op je knieën sterven" van die immer charmante, welbespraakte, grijsgekrulde en allerberoemdste strafpleiter in ons land gaan lezen.
Ik weet niks van advocaten en hun wereldje want de enige informatie die ik erover heb komt van Penoza en Overspel, maar ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat Moszkowicz daar best een leuke rol voor zou kunnen schrijven. (En het staat natuurlijk buiten kijf dat 'ie 'm ook graag zou spelen!)
Wat me trof was de enorme macht van de media die hij in het boek beschrijft, we geloven wat er in de krant staat, we geloven de nieuwslezer, en natuurlijk geloven we Matthijs van Nieuwkerk.
Maar die Bram, wat een meester in slachtofferen is hij, zeg! En daar ligt nou net mijn allergrootste allergie, ik heb een hartgrondige hekel aan mensen die zichzelf als slachtoffer van een rotsituatie bestempelen en zich vervolgens eindeloos beklagen.

Even flink balen, schouders eronder en weer door, denk ik dan.

Gelukkig kan Bram lekker uithuilen bij Robijntje...

Hardlopen

Net als vele anderen heb ik er een haat-liefde verhouding mee.
's Avonds voor het slapengaan leg ik mijn hardloopkleren vast klaar, gewoon, omdat ik erg veel zin heb om de volgende dag te starten met mijn hardlooprondje, maar ook als een soort valstrik om te voorkomen dat ik in een leuk rokje schiet en alleen loop te rennen en te draven vanwege huishoudelijke beslommeringen.
's Ochtends in mijn hardloopkleren help ik de kinderen naar school en dan komt het onvermijdelijke uitstelgedrag, nog even de was aanzetten, nog even een blogje schrijven, nog even de hele keuken opruimen, toch nog even op Facebook kijken en zo nog drieëntwintig andere onbenullige dingen, om uiteindelijk te gaan.
De eerste kilometer geloof ik nooooooit dat ik er lekker in zal komen vandaag, want ik ben om één of andere niet te doorgronden reden weer vergeten dat het elke keer zo gaat.
En voor die laatste 5 kilometer doe ik het want die gaan heerlijk. Kop in de wind, zon of miezerige regen en bedenken wat ik deze week weer lekker allemaal kan koken & eten, want laten we wel wezen, die verbrandde calorieën moeten snel aangevuld worden, wat mij betreft.
Zeer tevreden kom ik weer thuis, met het goede voornemen om elke vrije dag te gaan rennen.
Ik leg vast schone hardloopkleren klaar voor morgenochtend!

Dolf Jansen, word gauw 51!!

Gisteravond lieten wij de kinderen achter tussen de onderdelen van de boekenkast om zelf naar het theater te vertrekken. We gingen Dolf Jansen bewonderen, in Topvorm. Een ijdele titel voor een voorstelling, dacht ik van tevoren nog.
Hij was goed, maar niet zo goed als de afgelopen jaren, helaas. We kwamen er niet lekker "in", zeg maar. En toen hij heel grappig en giebelend een veiligheidsplan ging voorlezen, over bijvoorbeeld de hilaaaaaaarische te nemen stappen in geval van brand of bommelding, was hij mij & echtgenoot kwijt.
Dat vonden wij een beetje makkelijk voor deze magere spicht, die ons vorig jaar de tranen over de wangen liet lopen van het lachen, zo snel en scherp was hij toen, dat was gewoon verbazingwekkend.
Het thema van de voorstelling was het feit dat hij dit jaar 50 is geworden, en wat dat met 'm doet.
Hmmm, ik hoop dat hij op z'n 51e zijn oude zelf terugvindt en weer lekker als een raket op de actualiteit in gaat!

Uit Pauline's keuken

Hier weer eens een blogtip:

www.uitpaulineskeuken.blogspot.com

Fijne recepten, maar ook hopen tips & adviezen!
In de Sinterklaasperiode stal ze mijn hart met haar chocoladeletter-vergelijkings-test, waarna ze de volgende dag kwam met echt makkelijk zelf te maken chocoladeletters. Wie wil dat nou niet?

De link hierboven brengt je naar gezonde en toch lekkere chocolademelk zonder melk en suiker.
Denk je nu: huh? Nou, dan zit er maar één ding op: een kijkje nemen!
(Enne… ze blogt niet alleen maar over chocolade, hoor!)

Pauline van Uit Paulines keuken

Kastleed

Dit verhaal startte een tijdje geleden, toen we in onze zoektocht naar de ideale boekenkast op Marktplaats rond gingen struinen, lekker klikken op allerhande foto's en ons vergapen aan al het moois en samen grinniken om al het lelijks dat aan onze ogen voorbijtrok. 

En toen viel ons oog op een geinige kast, lekker een beetje retro-ouderwetsig, maar toch strak en met goed veel bergruimte, want daar waren we naar op zoek.

Bieden dus, maar niet meteen te hoog, want hé, we zijn toch niet gek? Wel jammer dat iemand anders ook meteen een bod plaatste, help, nog een kaper op de kust! Dus wij weer een beetje meer bieden en dat hielp, want toen hield die ander zich mooi weer gedeisd.

Na een paar dagen maakten we een afspraak om de kast eens in het echt te gaan bekijken en toen bleek, dat 'ie opgeslagen stond in een oude loods aan de rand van Amsterdam. 

Wij daarheen, om de losse elementen te bekijken en eventueel een mooie deal te maken.

Zo gezegd, zo gedaan, de deal kwam er en afgelopen zaterdag haalde mijn liefste de hele handel op.

Nou, een hele handel was het! De auto èn de aanhanger zaten stampvol en bij het uitladen thuis bleek dat het toch wel een hele berg boekenkast was, in die enorme loods leek het veel kleiner!

Nu zitten we met stapels boekenkastonderdelen om ons heen te twijfelen, te dubben en nog meer te twijfelen… Echtgenoot gaat een deel in elkaar zetten om te zien of dit 't nou eigenlijk wel is…

Zucht… We zullen zien…

De foto vinden we nog steeds heel leuk, trouwens.