De Passievrucht

Hoe goed ken je je liefste?
Dat was het thema van het toneelstuk waar we vrijdagavond van genoten hebben, echt genoten, want het was steengoed. De Passievrucht was het, naar het gelijknamige boek van Karel Glastra van Loon.

Een man is zijn vrouw 10 jaar geleden verloren, zij is toen plotseling overleden. Hun zoon is inmiddels 13 jaar. Die man heeft inmiddels een nieuwe relatie, nou ja, niet helemaal nieuw, blijkt tijdens het stuk, maar in elk geval wil hij met haar een kind en dat lukt niet.
En dan blijkt dat hij altijd onvruchtbaar is geweest.

Het toneelstuk bestaat uit flashbacks over de afgelopen 13 jaar en stukken uit het heden. Heel anders dan het boek, dat voornamelijk bestaat uit zijn radeloze zoektocht naar wie dan toch in godsnaam wel de vader van die zoon is.

Prachtig was het, en stiekem ook erg leuk om Victor Reinier eens in het echt te zien, je weet wel, hij van Baantjer. Hij speelde de sterren van de hemel.

Donkere wolken in The Light Store

Toen ik deze foto nam, kon ik nog lachen. Ik moest een dimmer terugbrengen bij de lampenwinkel in ons dorp en nam gauw een foto van dit bordje. Deur, hihi.

Maar binnen verging het lachen me al snel. Ik legde mijn dimmer op de toonbank en vroeg mijn geld terug. Maar de eigenaresse van de winkel had daar geen oren naar, een tegoedbon, daar moest ik het maar mee doen. Die dimmer was een dure, hij kostte veertig euro, en ik ben helemaal niet van plan om bij deze winkel iets anders van 40 euro uit te gaan zoeken.
Bozer en bozer werd ik, donkere wolken pakten zich samen boven mijn hoofd, met een grote kans op onweer. Ik werd er zeker niet vriendelijker van. Grrrrrr, wat een onzin!
Maar de dame in de winkel trok zich er niets van aan en leek niet te snappen dat ze op deze manier geen goede reclame maakt en klanten wegjaagt. Ze vertelde zelfs dat ze zeker wist dat ze mijn geld niet terug hoefde te geven, want laatst was een klant het er ook al niet mee eens, dus had ze het uitgezocht. Ik was dus niet de eerste die ongelooflijk geïrriteerd was door deze stomme regel! Lekker slim, je klanten laten balen en toch besluiten geen geld terug te geven!
Ik raad je onze "Light store" dus niet aan, want je geld… dat ben je daar onherroepelijk kwijt. Ook al is je defecte lamp met hun dimmer niet te repareren. Bah.

En toen riep ik tijdens het boos & beledigd wegbenen ook nog automatisch "Tot ziens!". Waarschijnlijk waren dat mijn automatische goede manieren. Nou daar heb ik gauw "O, nee, mooi niet!" aan toegevoegd! Ha!

Een muis!!!

Deze muis mocht van de week mee op kraamvisite. We hebben genoten van het piepkleine baby'tje op onze schoot. "Die mini-vingertjes, kijk! Aaaah, ze heeft de hik! O, dat neusje!" Zo gingen we lekker de hele tijd door.  En toen ze ook nog eens lekker op schoot in slaap viel waren we helemaal verkocht…

Het patroon komt bij Stip & haak (klik!) vandaan, het was een leuk patroon om te h/maken!

Oude lucht

Hierbij trakteer ik je op een portie oude lucht. Die van eergisteren. Toen had ik geen tijd om 'm te bloggen, want ja, toen zat ik zelf op een roze wolk, samen met ons hele excellente team!

Frituurvet-smeerboel

Kom, laten wij, nu de winter in aantocht is, vast op zaken vooruit lopen en onze gevederde vriendjes een handje helpen dacht ik. Er werd immers vorige week ineens een guur koufront voorspeld.
Met dit plaatje in het achterhoofd werd er frituurvet en vogelvoer ingeslagen en gingen de blondies en ik aan de slag:

Bron: klik!

Er werd vet gesmolten en daar werd het vogelvoer doorheen geroerd:

Daarna vulden we alles wat we maar konden vullen, omdat het vet en het voer samen eigenlijk veel meer smurrie opleverde dan we hadden gedacht en het begon al te stollen, snel meiden, niet met je handen! Of toch maar wel! Doorgaan!!!

De touwtjes, mam! De touwtjes!!! Die waren we vergeten en we kregen ze niet meer in het halfgestolde vet gedrukt. Er zat niets anders op, alles moest weer leeggeschraapt worden om opnieuw te beginnen. Inmiddels zat er op het aanrecht een laag vet, op het bestek, op onze handen, op het touw, op de schaar, nou… overal eigenlijk. Zelfs op de lens van de camera:

Maar de tweede keer kwamen we beter beslagen ten ijs, goed voorbereid gingen we weer aan de slag.

Het resultaat mag er zijn. En nu maar hopen dat de vorst gauw komt, want dit halfzachte miezerige net-niet-herfst-maar-ook-geen-winterweer hangt ons behoorlijk de keel uit.

(Inmiddels heb ik het vet van de camera ook verwijderd, trouwens. Morgen weer scherpe foto's!)

Excellente school!

Stel je voor dat het je niet lukt op de basisschool. Je komt niet mee, of je voelt je zó druk dat je meer tijd op de gang doorbrengt dan in de klas, of je krijgt je werk nooitnooitnooit af en daardoor heb je ook geen moed meer om er überhaupt aan te beginnen, of je bent steeds maar bang, of je durft echt niet te praten, of…. iets heel anders.

Dan volgt er een heleboel gepraat, onderzoek, nog meer gepraat, observaties, plannen die soms lukken en soms niet en soms, héél soms volgt dan een verwijzing naar het speciaal onderwijs.

En daar werk ik.

Maandag hebben we een enorme kroon op ons werk gekregen: het predikaat 

EXCELLENTE SCHOOL!!

We zijn de eerste SBO-school in Nederland en we kregen uit handen van Mark Rutte himself een oorkonde een tegeltje, maar vooral een heleboel eer.

Dat moest natuurlijk gevierd worden en we zijn flink in de watten gelegd.

Met mijn klas heb ik mooie scholen geknutseld en elk kind laten vertellen waarom onze school nou zo excellent is. 

Er kwam een hoop oud zeer naar boven, en ik moest regelmatig een flink brok wegslikken.

Dit is wat ze zeiden:

De Wissel is een excellente school omdat…

… je hulp krijgt van de juf.

… je meer aandacht krijgt.

… juf je snel helpt.

… je geen ketting om hoeft naar de wc. 

… je meer tijd krijgt om te werken. 

… ik hier meer uitleg krijg en omdat ik naar De Ruimte mag. 

(Dat is ons rustige lokaal, waar kinderen kunnen pauzeren als het plein te druk voor ze is.)

… er minder kinderen in de klas zitten. 

… ik fijn alleen zit. 

… mijn werk makkelijker is. 

… het hier niet zo druk is en juf me helpt. 

… hier minder wordt gepest en omdat ik mijn werk afkrijg.

… ze hier zeggen dat ik het wel goed kan. 

… we hier heel gezellig met elkaar buiten spelen.

… omdat de juffen en de meesters op het plein goed opletten dat er niet gepest wordt.

… je hier stophandjes krijgt en dikke duimen, dat vind ik makkelijker. (Dat is ons systeem om kinderen bewust te maken van hun goede en verkeerde gedrag.)

Wat een excellente kinderen, vind je niet?

En toen vroegen ze: "En jij juf? Wat vind jij?"

Ik realiseerde me ineens wat een moeilijke vraag het eigenlijk was… Hier mijn antwoord:

… omdat we met elk kind een plannetje maken, en steeds vertrouwen in jullie blijven houden.
Want zo is het!

We kregen deze prachtige speld, door een kunstenares speciaal voor ons ontworpen, met als thema: een stap vooruit, innovatie en vernieuwen. (De heren kregen een dasspeld.)

Hier een trotse juf!

Jurk 29 Knipmode december 2012

Er ligt weer een lapje klaar om geknipt te worden, deze keer lekker een beetje ouderwets.
Zowel het stofje als het patroon. Eigenlijk moet ik mijn haar erbij in een wrong doen en dan met huishoudgeld in een beursje naar de kruidenier.
Maar nu overdrijf ik.

 Ik zocht een bijpassend patroon en na lang zoeken viel de keuze op deze:

De fotomodellen in de Knipmode lijken er hartstikke mee in hun schik, en de naaisters aldaar vast ook, want er stonden wel 4 verschillende uitvoeringen in het blad.
Een mieters patroon, goed voor weer wat uurtjes huisvlijt achter de naaimachine, wat ik je brom!

Jachtschotel

Lekker, het wordt winter! Terwijl half Nederland zich meteen begint af te vragen of de tocht der tochten gereden zal worden, en de rest zich verheugt op het mooie winterse landschap, graaf ik in mijn geheugen om mijn lievelings-winter-recepten op te duiken en lekker te gaan koken.

Dit is zeker weten één van mijn favorieten.

Er bestaan wel honderd variaties, met bruin bier, ontbijtkoek, mosterd en nog veel meer. Maar deze ietwat simpele versie smaakt zo lekker, het water loopt me nu al in de mond!

Snijd 600 gram runderlappen en 4 uien in stukjes:

Bak dit ongeveer 5 minuten in 75 gram (!!) margarine of opgespaarde jus:

Roer 1 tl paprikapoeder, 2 dl rode wijn, 2 dl warm water en 1 verkruimelde runderbouillontablet door het vlees:

Steek twee keer een kruidnagel in een laurierblaadje en doe ze erbij. Laat dit 2 uur afgedekt in de oven sudderen op 160º C, of halveer de hoeveelheid wijn & water en laat het 8 uur sudderen in de slowcooker op stand low. Die staat bij ons in de garage en daar rook het dus de hele dag naar sudderend stoofvlees, mmm:

Heerlijk met rode kool en aardappelpuree. Aanvallen!

Ook heerlijk: Aan het einde de laurierblaadjes verwijderen en 2 appels, geschild & in stukjes gesneden toevoegen. Schep dat allemaal in een ovenschaal, schep er puree op, bestrooi met paneermeel, klontje boter erop en nog een half uurtje in oven.
Eet smakelijk!

Ode aan sokkenbesluit!

Kijk nou! Gisteren op het o zo leuke Flow magazine kalendertje! Een kleine ode aan het besluit van onze jongste dat ze in september nam, om voortaan twee verschillende sokken te dragen (klik!).

Ze doet het trouwens nog steeds!

Crochet along

Hier even een deken update, want het gaat veel te lekker met de crochet along. Zo lekker dat ik op de Facebookpagina van dit hele haak-gezellig-een-deken-mee-gebeuren een foto plaatste, heel tevreden met mezelf. Deze foto van de eerste 4 toeren was het, en ik gaf er ook nog een tip bij. Pulk de draad uit het midden van de bol, dan rolt je bol niet weg. Dat is vooral heel handig als je in de auto haakt tijdens lange ritten, zoals ik graag doe. (Moet ik daarbij vermelden dat mijn liefste dan stuurt? Vast niet.)

Maar al gauw werd ik op mijn vingers getikt, want dat kon toch zomaar niet, een foto plaatsen van TWEE TOEREN MEER! Het was de bedoeling alleen foto's te plaatsen van de toeren die iedereen deze week geacht werd te haken. Een straf voor mensen als ik, die stiekem al verder gaan, gedwongen door tomeloze energie en kilo's enthousiasme.
Ach, ik kon er wel om glimlachen, hoe serieus gaan we een gehaakte deken nemen, dacht ik nog. Maar veel mensen in die Facebookgroep maakten zich er druk om en maakten een groep voor alle mensen die wel voorlopen met hun deken, om daar dan foto's van fanatiekelingen te plaatsen. Zucht.

Nou, gauw je ogen dicht als je meehaakt en je wel netjes houdt aan de voorschriften, hè?!

Ik ben begonnen met 240 steken, zodat 'ie lekker breed wordt en ik er gezellig samen met een van mijn liefsten onder kan kruipen, over een heeeeeeeeele tijd.

The Jealous Curator

Damn.
I wish I thought of that.

Iedereen die wel eens creatief bezig is denkt dit soms, als het oog weer eens op iets jaloersmakend moois, origineels, kunstzinnigs of inspirerende valt.
De dame die dit blog bedacht, zei het zó vaak dat ze tot op heden elke dag een kunstenaar in de spotlights kan zetten en dat doet ze dan ook.
Ik volg haar met veel genoegen en vind het leuk om te zien dat het ene werk me enorm inspireert, terwijl ik het andere gauw wegklik omdat het me niet aanstaat.
En zo hoort dat ook met kunst!

Hier wat dingen die mij zeer kunnen bekoren:
Deze eerste is ongelooflijk, het is olieverf,  geen foto. Echt!

Yrjö Edelmann

Emily Winfield Martin

Joël Penkman

Anna See

Ipod hoesje

Op verzoek van mijn echtgenoot naaide ik een stevig Ipod zakje.
En voordat je iets van me denkt: hij heeft de stof zelf uitgezocht.

Verzetsmuseum junior

In de kerstvakantie brachten we fijn een bezoek aan onze favoriete stad, Amsterdam natuurlijk.
Onze oudste wilde graag naar het Verzetsmuseum junior, en omdat dit museum alleen geschikt is voor negenjarigen of ouder, fietsten onze jongste en echtgenoot door naar het Tropenmuseum.

Het Verzetsmuseum junior was… indrukwekkend, prachtig vorm gegeven, mooi, ontroerend, kortom: zeer de moeite waard. De opzet die ze hebben gekozen sprak ons enorm aan.

We konden rondkijken in en rond vier huizen die hoorden bij de vier personen waar het museum om draait. En zo ontdekten we bijvoorbeeld dat een onderduiker altijd voor het konijn van deze familie zorgde.

Hier een stukje van de website:

Eva, Jan, Nelly en Henk
In het Verzetsmuseum Junior staan vier ooggetuigen centraal: Eva, Jan, Nelly en Henk. Deze hoofdpersonen – nu 80 jaar en ouder – waren tijdens de oorlog rond de 9-14 jaar, dezelfde leeftijd als de doelgroep waar het Verzetsmuseum Junior zich op richt.

Vervolging, verzet, collaboratie, en dagelijks leven/aanpassing
Eva, Jan, Nelly en Henk zijn de centrale vertellers in de vier hoofdthema’s : vervolging, verzet, collaboratie, en dagelijks leven/aanpassing. Zij vertellen hun persoonlijke, waargebeurde verhalen aan de hand van originele objecten.
Hoe zag hun leven er tijdens de bezetting uit? Wat maakten ze mee? Wat waren de keuzes, problemen en dilemma’s die door onvrijheid, vervolging en schaarste op hen afkwamen?

Vooral Nelly, de dochter van een NSB-er, intrigeerde onze oudste enorm, en mij ook trouwens.
Aan het einde van de tentoonstelling komen Eva, Jan, Nelly en Henk aan het woord, inmiddels op leeftijd, natuurlijk. En dat maakte het compleet.

Ik zou zeggen: daarheen allemaal!

Alleen al voor deze prachtige stoeltjes, ik ging bijna kwijlen:

Strokenrokje

Een zwierige rok, die stond al een tijd op het lijstje van onze jongste.
Nou heeft ze natuurlijk geen enkel gebrek aan rokjes, maar ja, het blijft zo leuk om te doen en anders liggen die lapjes me ook maar aan te staren vanaf hun plank in de kast…