 |
| Voorkant |
 |
| Achterkant |
Onze jongste eigende zich de restjes toe en maakte zelfbedachte teenzakjes. Ja, ik was net zo verbaasd over deze actie.
Maar zo waren wij tweetjes wel weer lekker van de straat.
zondag 8 februari 2015
Blouse 22 uit Knipmode mei 201
Ik had zin in een bloesje en dus haalde ik een lapje, dat ik jaren geleden op die beroemde zaterdagse lappenmarkt in Utrecht kocht, tevoorschijn en zette mijn schaar erin.
Er zitten leuke stippen in deze stof. Echt, ze zitten d'r in, en niet d'r op:
Onze jongste eigende zich de restjes toe en maakte zelfbedachte teenzakjes. Ja, ik was net zo verbaasd over deze actie.
Maar zo waren wij tweetjes wel weer lekker van de straat.
Onze jongste eigende zich de restjes toe en maakte zelfbedachte teenzakjes. Ja, ik was net zo verbaasd over deze actie.
Maar zo waren wij tweetjes wel weer lekker van de straat.
zaterdag 7 februari 2015
Lidl verslaat Chanel. Met gemak. Ha!
Omdat mijn vriendin een gevoelige huid heeft, gaf ze mij het monstertje bij de kassa van De Bijenkorf. Zo'n leuk klein tubetje van Chanel was het.
Eenmaal thuis smeerde ik het op en was verkocht, wat een heerlijk crèmetje!
Nog een beetje bozig kroop ik achter de computer om wat anti-rimpel-creme-onderzoek te bekijken, want ik werd erg nieuwsgierig naar de plek van dit kostbare spul in de ani-rimple crème top 10.
Ha! En wat ik toen vond!
Eenmaal thuis smeerde ik het op en was verkocht, wat een heerlijk crèmetje!
Maar na een korte blik op de website van De Bijenkorf, moest ik bijna gereanimeerd worden.
Voor deze miezerige 50 milliliter moet je €255 neertellen. Tweehonderdvijfenvijftig euro!
Dat is geen crème om van te dromen, vind ik, dat is gewoon een nachtmerrie! Idioot!Nog een beetje bozig kroop ik achter de computer om wat anti-rimpel-creme-onderzoek te bekijken, want ik werd erg nieuwsgierig naar de plek van dit kostbare spul in de ani-rimple crème top 10.
Ha! En wat ik toen vond!
Goedkope antirimpelcrème scoort het best
Crèmes die rimpels laten verdwijnen bestaan niet, laat de nieuwe test antirimpelcrèmes van de Consumentenbond zien. Een crème kan wel het vochtgehalte van de huid verbeteren, waardoor die er beter uitziet. De Consumentenbond testte samen met 14 zusterorganisaties 34 antirimpelcrèmes waarvan er 13 in Nederland verkrijgbaar zijn. De antirimpelcrèmes werden vergeleken met een standaardcrème. Bij alle crèmes ziet de huid er na vier weken smeren beter uit, maar de goedkope Cien Q10 van de Lidl scoort het best.
En dus prijkt er bij mij in het spiegelkastje vijftig milliliter onvervalste nuchterheid zonder opsmuk en bijkomende kosten in een potje. Kosten: €3. Zegt het voort!
Wil je het hele onderzoek in het magazine Miss Perfect lezen? Klik!
vrijdag 6 februari 2015
Het hart van alle dingen
De één vindt het langdradig, saai en vergezocht, de ander prachtig. Het belandde in elk geval in de boeken top 10, dat zegt toch wat, denk ik dan.
Ik vond het een heerlijk boek, meeslepend en lekker dik. Ik werd lekker meegenomen naar het leven rond 1800, ik reisde mee over de wereldzeeën en genoot van het primitieve leven op Tahiti.
Het boek gaat over het leven van een vastberaden, wetenschappelijk onderlegde dame, een uitzondering in haar tijd. Het is ook wel een beetje een wereldvreemde dame, met haar enorme interesse in mossen.
Uiteindelijk belandt ze in Amsterdam, en dat vind ik altijd leuk, als het oude Amsterdam in een boek wordt beschreven.
Het is een boek zonder haast, waar je echt lekker in wordt meegevoerd.
Ik vond het een heerlijk boek, meeslepend en lekker dik. Ik werd lekker meegenomen naar het leven rond 1800, ik reisde mee over de wereldzeeën en genoot van het primitieve leven op Tahiti.
Het boek gaat over het leven van een vastberaden, wetenschappelijk onderlegde dame, een uitzondering in haar tijd. Het is ook wel een beetje een wereldvreemde dame, met haar enorme interesse in mossen.
Uiteindelijk belandt ze in Amsterdam, en dat vind ik altijd leuk, als het oude Amsterdam in een boek wordt beschreven.
Het is een boek zonder haast, waar je echt lekker in wordt meegevoerd.
Hier de samenvatting van bol:
Het hart van alle dingen, dat in oktober 2013 verschijnt, is een grootse roman over een grootse eeuw. Laat je meevoeren van Londen naar Peru, van Philadelphia via Tahiti naar Amsterdam, in een verhaal vol buitengewone personages: missionarissen, vrijheidsstrijders, avonturiers, astronomen, zeekapiteins, en bovenal Alma Whittaker, de heldin van dit verhaal, een vrouw die haar tijd een stap vooruit was.
Alma wordt geboren in een bekende familie van botanisten en groeit op tot een onafhankelijk meisje met een grote honger naar kennis. Het duurt dan ook niet lang voor zij haar eigen onderzoeksproject start.
Maar terwijl haar studie haar meetrekt in de mysteries van de evolutie, wijst de man van wie ze houdt haar een tegengestelde richting. Een verhaal vol avontuur, passie, verovering, natuur én liefde, in de typische warme stijl van de auteur van Eten, bidden, beminnen.
Alma wordt geboren in een bekende familie van botanisten en groeit op tot een onafhankelijk meisje met een grote honger naar kennis. Het duurt dan ook niet lang voor zij haar eigen onderzoeksproject start.
Maar terwijl haar studie haar meetrekt in de mysteries van de evolutie, wijst de man van wie ze houdt haar een tegengestelde richting. Een verhaal vol avontuur, passie, verovering, natuur én liefde, in de typische warme stijl van de auteur van Eten, bidden, beminnen.
donderdag 5 februari 2015
Prachtige Karen Millen jas
Tijdens dat heerlijke weekend den Haag ben ik verliefd geworden.
Niet op een toekomstige nieuwe echtgenoot, want hé, tegen die leuke krullenbol hier kan geen enkele man op, natuurlijk.
Nee, op een jas!
Ik zag hem een paar keer in de etalage van Karen Millen naar me lachen en zwaaien en lonken en roepen. Dat kon ik niet weerstaan en dus ging ik naar binnen om 'm te passen.
Hij wist precies het beste in me naar boven te halen, want hij stond perfect en zat als gegoten. Alleen het prijskaartje maakte me erg bleek. En dat kleurde er niet bij.
Dat wordt zelf maken.
Ooit.
Voorlopig blijf ik dromen. Echt, ik droom van deze jas en hij is steeds in mijn gedachten.
Ik ben een jassenbakvis.
Niet op een toekomstige nieuwe echtgenoot, want hé, tegen die leuke krullenbol hier kan geen enkele man op, natuurlijk.
Nee, op een jas!
Ik zag hem een paar keer in de etalage van Karen Millen naar me lachen en zwaaien en lonken en roepen. Dat kon ik niet weerstaan en dus ging ik naar binnen om 'm te passen.
Hij wist precies het beste in me naar boven te halen, want hij stond perfect en zat als gegoten. Alleen het prijskaartje maakte me erg bleek. En dat kleurde er niet bij.
Dat wordt zelf maken.
Ooit.
Voorlopig blijf ik dromen. Echt, ik droom van deze jas en hij is steeds in mijn gedachten.
Ik ben een jassenbakvis.
Als jij wel een geldboom in je tuin hebt; klik! Daar kun je 'm bestellen.
Hij valt klein, wel twee maten. Je bent gewaarschuwd.
woensdag 4 februari 2015
Tapestry papegaaien tas
De tas, waarmee ik afgelopen zomer op Corsica, o, als ik dáár aan denk, Corsica, zo mooi en warm... zucht. Maar goed, die tas dus, daar haak ik zo nu en dan gezellig een toertje bij.
De techniek heet tapestry haken, en is leuk om te doen.
Ik ben inmiddels al een heel eind opgeschoten:
De onderkant, waar het allemaal mee begon:
Mijn restjes Lidl katoen van drie jaar geleden raken lekker op, zo!
De techniek heet tapestry haken, en is leuk om te doen.
Ik ben inmiddels al een heel eind opgeschoten:
De onderkant, waar het allemaal mee begon:
dinsdag 3 februari 2015
Een glijdende zonsopgang
Vanmorgen genoot ik van de zonsopgang.
Vanuit de auto.
Rechts achter me.
Dat is natuurlijk geen doen, autorijden en omkijken, en dus besloot ik de auto even op zo'n parkeerhaven te zetten, zodat ik een foto kon schieten.
En toen kwam ik er dus al doende achter dat zulke parkeerhavens worden overgeslagen door strooiwagens. Ik gleed en gleed en raakte een beetje in paniek, maar op dat punt nam de auto het blijkbaar van me over, want ineens stond ik in drie kleine rembewegingen stil. De remmen deden iets handigs.
Poehee, de sloot leek ineens erg dichtbij, erg koud en misschien toch ook wel diep, daar vlak naast me.
Het leverde deze foto op, dat wel.
maandag 2 februari 2015
Een klap van een zwaaiende gitaar
Je kent het vast wel uit de Donald Duck: dat iemand met een ladder op z'n schouder zich omdraait en daardoor bijna een flinke klap met die ladder verkoopt aan een argeloze voorbijganger, die gelukkig net op tijd bukt.
Huub van der Lubbe is daar goed in, joh, maar dan met zijn gitaar!
Gisteravond zaten we in De Schalm in Westwoud, waar hij in z'n eentje optrad, nou ja, bijna in z'n eentje, hij had een (hele goeie) pianist meegenomen.
In het begin liep hij door de zaal, zingend en vertellend met zijn gitaar om z'n nek. Vlak bij ons bleef hij staan, en zong het prachtige "Mijn liefjes ogen" dat is een lied van Shakespeare dat hij vertaald heeft. Hij draaide zich vaak om, want hij wilde natuurlijk de hele zaal aanspreken.
En dan moest mijn schoonmoeder duiken, ze zat vlak naast hem en werd steeds bijna geraakt door de hals van zijn gitaar.
We konden er erg om lachen, de avond was geweldig. Het was een prachtige ode aan de liefde, de lust, het leven, de poëzie maar vooral aan de vrouw. Heerlijk.
Dit is dat mooie nummer:
(Hier: klik! kun je het horen.)
Mijn liefje's ogen zijn niet als sterren
Zijn verre van de maan. Laat staan de zon
Haar wangen blozen maar gewoon als wangen
Niet als rozen of als rododendron
Wie dat anders ziet moet beter kijken
Mijn lief is mooi met niets te vergelijken
Haar haar zal ik niet gauw als gouddraad roemen
Haar lippen zijn niet rood zoals koraal
Haar huid hoor je mij niet sneeuwwit noemen
En goddelijk loopt ze niet. Ze loopt normaal
Haar hoef je niet met beeldspraak te verrijken
Ze heeft zichzelf, zichzelf om mee te prijken
Mijn lief is mooi
Mijn lief is mooi
Mijn lief is mooi met niets te vergelijken
Mijn lief is mooi
Mijn lief is mooi
Mijn lief is mooi met niets te vergelijken
Haar adem heeft me nooit parfum geleken
Hoe zij mij ook wanneer ze zucht vervoert
Hoe heerlijk ik het ook vind haar te horen spreken
Er is muziek die mij meer ontroert
Als ik me vergis zal dat wel blijken
Mijn lief is mooi met niets te vergelijken
Mijn lief is mooi
Mijn lief is mooi
Mijn lief is mooi met niets te vergelijken
Mijn lief is mooi
Mijn lief is mooi
Mijn lief is mooi met niets te vergelijken
Huub van der Lubbe is daar goed in, joh, maar dan met zijn gitaar!
Gisteravond zaten we in De Schalm in Westwoud, waar hij in z'n eentje optrad, nou ja, bijna in z'n eentje, hij had een (hele goeie) pianist meegenomen.
In het begin liep hij door de zaal, zingend en vertellend met zijn gitaar om z'n nek. Vlak bij ons bleef hij staan, en zong het prachtige "Mijn liefjes ogen" dat is een lied van Shakespeare dat hij vertaald heeft. Hij draaide zich vaak om, want hij wilde natuurlijk de hele zaal aanspreken.
En dan moest mijn schoonmoeder duiken, ze zat vlak naast hem en werd steeds bijna geraakt door de hals van zijn gitaar.
We konden er erg om lachen, de avond was geweldig. Het was een prachtige ode aan de liefde, de lust, het leven, de poëzie maar vooral aan de vrouw. Heerlijk.
Dit is dat mooie nummer:
(Hier: klik! kun je het horen.)
Mijn liefje's ogen zijn niet als sterren
Zijn verre van de maan. Laat staan de zon
Haar wangen blozen maar gewoon als wangen
Niet als rozen of als rododendron
Wie dat anders ziet moet beter kijken
Mijn lief is mooi met niets te vergelijken
Haar haar zal ik niet gauw als gouddraad roemen
Haar lippen zijn niet rood zoals koraal
Haar huid hoor je mij niet sneeuwwit noemen
En goddelijk loopt ze niet. Ze loopt normaal
Haar hoef je niet met beeldspraak te verrijken
Ze heeft zichzelf, zichzelf om mee te prijken
Mijn lief is mooi
Mijn lief is mooi
Mijn lief is mooi met niets te vergelijken
Mijn lief is mooi
Mijn lief is mooi
Mijn lief is mooi met niets te vergelijken
Haar adem heeft me nooit parfum geleken
Hoe zij mij ook wanneer ze zucht vervoert
Hoe heerlijk ik het ook vind haar te horen spreken
Er is muziek die mij meer ontroert
Als ik me vergis zal dat wel blijken
Mijn lief is mooi met niets te vergelijken
Mijn lief is mooi
Mijn lief is mooi
Mijn lief is mooi met niets te vergelijken
Mijn lief is mooi
Mijn lief is mooi
Mijn lief is mooi met niets te vergelijken
zondag 1 februari 2015
Een gepimpt krukje van Action
Op allerlei haakblogs kwam het al voorbij, dit geinige krukje van Action:
Er worden allerhande hoesjes voor gehaakt. Ik zocht kleurtjes bij onze bank.
En maakte een leuk beginnetje:
Als het af is, laat ik het uiteraard zien.
Fijne zondag verder!
zaterdag 31 januari 2015
Kunst op een oude krant
Onze jongste blondie levert, aangestoken door haar oma, origami op bestelling.
"Wat wil je dat ik vouw, mam?" wordt er gevraagd, met van die gretige ogen erboven, die me manen om snel te kiezen zodat die handige handjes aan de slag kunnen gaan.
Het werd een bloem, die vlot in elkaar zat. Een passende achtergrond leek ons wel op z'n plaats en dus werd de verf aangerukt.
Op een oude krant schilderde ze een mooie lucht maar toen ze haar kwast in de witte verf doopte greep ik in. Om te voorkomen dat er kinderwolkjes geschilderd werden, leerde ik haar hoe ze met vegen wit een veel natuurlijker resultaat kon bereiken.
Hup, ze deed het zo.
Die origamibloem kan pronken, als het allemaal droog is.
O, ik ben weer zo trots. Moederschap is heerlijk.
vrijdag 30 januari 2015
Onderwijsinspectie, positieve verwachtingen graag!
Het leven is een achtbaan, en deze week is het levende bewijs.
Na hard jubelen vanwege onze excellente school, afgelopen maandag, stond gisteren de inspectrice op de stoep voor een pittige inspectie.
Ze kwam, zag en zaagde.
Van alle leerkrachten wordt, geheel terecht, verwacht dat we uitgaan van talenten en kinderen hun sterke kanten laten ontwikkelen. Het is heerlijk om zo te werken, want als je alleen maar let op wat er misgaat en wat er niet lukt, wordt iedereen sip en chagrijnig.
Afgelopen maandag vertelde de directeur van de onderwijsinspectie op het toneel in Den Haag dat ook de onderwijsinspectie met die omslag in denken bezig is. Dat er in het verleden nogal gezocht werd naar wat er mis is op een school, en dat er nu meer gelet gaat worden op kracht en talent.
Helaas is er nog een hoop werk aan de winkel, Er was bij ons een uiterst kritische dame op bezoek, die haar licht vooral scheen op wat er miste, en heel snel voorbij ging aan alle zaken waar wij trots op zijn en die goed lopen.
Ik voelde me na het gesprek met haar veel minder gemotiveerd om aan het werk te gaan en ook mijn collega's voelden zich verslagen. Terwijl we voldoende scoorden! Maar het voelde als dik verliezen. Na zo'n heerlijke beloning in Den Haag was dit een vette domper.
Zonde, zo zonde.
Na hard jubelen vanwege onze excellente school, afgelopen maandag, stond gisteren de inspectrice op de stoep voor een pittige inspectie.
Ze kwam, zag en zaagde.
Van alle leerkrachten wordt, geheel terecht, verwacht dat we uitgaan van talenten en kinderen hun sterke kanten laten ontwikkelen. Het is heerlijk om zo te werken, want als je alleen maar let op wat er misgaat en wat er niet lukt, wordt iedereen sip en chagrijnig.
Afgelopen maandag vertelde de directeur van de onderwijsinspectie op het toneel in Den Haag dat ook de onderwijsinspectie met die omslag in denken bezig is. Dat er in het verleden nogal gezocht werd naar wat er mis is op een school, en dat er nu meer gelet gaat worden op kracht en talent.
Helaas is er nog een hoop werk aan de winkel, Er was bij ons een uiterst kritische dame op bezoek, die haar licht vooral scheen op wat er miste, en heel snel voorbij ging aan alle zaken waar wij trots op zijn en die goed lopen.
Ik voelde me na het gesprek met haar veel minder gemotiveerd om aan het werk te gaan en ook mijn collega's voelden zich verslagen. Terwijl we voldoende scoorden! Maar het voelde als dik verliezen. Na zo'n heerlijke beloning in Den Haag was dit een vette domper.
Zonde, zo zonde.
donderdag 29 januari 2015
Samba
Hij zou niet te vergelijken zijn met Intouchables en dat klopt.
Het is dezelfde hoofdpersoon, het is muziek van dezelfde componist, de thema's lijken op elkaar, maar het is een andere film.
En een goeie ook, als je 't mij vraagt.
We zagen de film "Samba" in Den Haag, vlak naast het Binnenhof, en hij maakte indruk.
Niet alleen op ons, in de foyer spraken we een jonge Marokkaanse jongen, zo'n hele stoere, wiens opa en oma ooit vanuit Marokko naar Nederland kwamen. Ook al was dat een hele andere situatie, vertelde hij, en werden zij met open armen ontvangen in Nederland, toch herkende hij veel van de sfeer in de film. Ook hij was onder de indruk.
De film zal vast niet zoveel prijzen winnen als Intouchables, maar hij is zeker de moeite waard.
Het is dezelfde hoofdpersoon, het is muziek van dezelfde componist, de thema's lijken op elkaar, maar het is een andere film.
En een goeie ook, als je 't mij vraagt.
We zagen de film "Samba" in Den Haag, vlak naast het Binnenhof, en hij maakte indruk.
Niet alleen op ons, in de foyer spraken we een jonge Marokkaanse jongen, zo'n hele stoere, wiens opa en oma ooit vanuit Marokko naar Nederland kwamen. Ook al was dat een hele andere situatie, vertelde hij, en werden zij met open armen ontvangen in Nederland, toch herkende hij veel van de sfeer in de film. Ook hij was onder de indruk.
De film zal vast niet zoveel prijzen winnen als Intouchables, maar hij is zeker de moeite waard.
woensdag 28 januari 2015
Oh oh, Den Haag!
We gingen een weekendje naar Den Haag, en voor alle mensen die nu meteen "Oh oh, Den Haag" beginnen te galmen: er is een heerlijke bed and breakfast (klik!) die zo heet, waar je met een gerust hart een weekendje kunt boeken.
Het hangt vol leuke kunstwerken, bijvoorbeeld van Geertje Huisman, die, geïnspireerd door deze Facebook-pagina (klik!) is gaan straatjutten.
Het hangt vol leuke kunstwerken, bijvoorbeeld van Geertje Huisman, die, geïnspireerd door deze Facebook-pagina (klik!) is gaan straatjutten.
Het was er zalig, maar dat kwam in de eerste plaats door mijn gezelschap. Wat is het toch fijn om ruim 2 dagen met m'n hartsvriendin door te brengen, shoppend, etend drinkend en kletsend-kletsend-kletsend.
Ik kijk al uit naar de volgende keer!
dinsdag 27 januari 2015
Opnieuw excellente school, hoera!
De predikaten "Excellente school 2014" werden uitgereikt, gisteren. Ik was erbij in de deftige stadsschouwburg in Den Haag, waar ik bepakt en bezakt aankwam, omdat ik er tweeëneenhalve dag heerlijk shoppen met m'n BFF op had zitten.
Zo'n deftige heer, inclusief hoge hoed, witte handschoenen en rood capeje (echt!) zwierde de deur open en ik strompelde met al m'n koopjes naar binnen.
Het was echt leuk om dit eens mee te maken. We zaten dankzij ordinair ellebogenwerk lekker vooraan en genoten van de optredens en de praatjes. Toen de bekroonde scholen werden opgenoemd werd het toch erg spannend, ook al hadden we zeer donker-donker-donkerbruine vermoedens, omdat we gevraagd waren voor een artikel in het magazine dat aan alle winnende scholen werd uitgereikt.
Hier: klik kun je het boekje lezen, op blz. 19 zie je onze school.
Gelukkig vielen we in de prijzen en kunnen we trots het nieuwe bordje bij die van 2013 naast de voordeur hangen.
Slechts één persoon per school mocht het podium op, maar na de uitreiking hadden we daar lak aan en hielden we onze directeur gezelschap, zodat we samen op de foto gingen met Mark Rutte en Sander Dekker. Ha!
We zijn een stelletje fanatieke harde werkers en wat is het fijn dat dat gezien en beloond wordt. Dit voelt goed, niet alleen voor ons, maar ook voor onze kinderen, die dubbel en dwars op ons kunnen rekenen.
Leve De Wissel, hoera, hoera, hoera!!!
Zo'n deftige heer, inclusief hoge hoed, witte handschoenen en rood capeje (echt!) zwierde de deur open en ik strompelde met al m'n koopjes naar binnen.
Het was echt leuk om dit eens mee te maken. We zaten dankzij ordinair ellebogenwerk lekker vooraan en genoten van de optredens en de praatjes. Toen de bekroonde scholen werden opgenoemd werd het toch erg spannend, ook al hadden we zeer donker-donker-donkerbruine vermoedens, omdat we gevraagd waren voor een artikel in het magazine dat aan alle winnende scholen werd uitgereikt.
Hier: klik kun je het boekje lezen, op blz. 19 zie je onze school.
Gelukkig vielen we in de prijzen en kunnen we trots het nieuwe bordje bij die van 2013 naast de voordeur hangen.
 |
| Onze directeur, Mark himself, onze gymjuf, en ik. |
We zijn een stelletje fanatieke harde werkers en wat is het fijn dat dat gezien en beloond wordt. Dit voelt goed, niet alleen voor ons, maar ook voor onze kinderen, die dubbel en dwars op ons kunnen rekenen.
Leve De Wissel, hoera, hoera, hoera!!!
maandag 26 januari 2015
PAAZ, wat een indrukwekkend boek!
In de aankondiging van "24 uur met...", al een tijdje geleden, zag ik dat Myrthe van der Meer te gast zou zijn. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar haar verhaal maakte indruk op me.
Ze werd namelijk van de ene op de andere dag opgenomen op de PAAZ (Psychiatrische Afdeling van een Algemeen Ziekenhuis), en verbleef daar 5 maanden. Op dat moment dacht ze dat er een fout was gemaakt, want ze vond het heel gewoon dat ze graag dood wilde. Inmiddels is ze nogmaals opgenomen geweest en heeft daarna zelf voor nog een behandeling gekozen.
Over haar eerste opname schreef ze het boek PAAZ:
Het leest als een trein, en geeft een glashelder beeld van het reilen en zeilen op de PAAZ, en hoe kwetsbaar je bent als je altijd en altijd maar voor de anderen in het gezin moet zorgen.
Schokkend.
Maar haar stijl blijft nuchter en ze behoudt ook haar humor. Mijn beeld van psychiatrische patiënten is door dit boek een stuk genuanceerd. Het zal je maar overkomen, zeg.
De aflevering van "24 uur met..." kun je hier (klik) terugkijken, wat ook erg de moeite waard is. Ik keek 'm vlak nadat ik het boek uit had, pfff, dat kwam binnen!
Hier is de samenvatting van bol.com:
Als Emma van de ene op de andere dag opgenomen wordt op de paaz, weet ze één ding zeker: hier is een fout gemaakt. Ze heeft namelijk een leuke baan, een geweldige vriend en een goed leven, dus dat ze dood wil kan dan toch geen probleem zijn?
Het is het begin van Emma's zoektocht door de absurde wereld van de psychiatrische kliniek met al haar regels, pillen en diagnoses - een zoektocht naar de uitgang, maar boven alles een zoektocht naar zichzelf. Tijdens haar reis langs vreemde patiënten en nog vreemdere therapeuten, depressieve kerstballen en onverwachte vriendschappen, begint Emma te beseffen dat ze hier niet voor niets zit, en dat zij de enige is die kan bepalen of, maar vooral ook hóé ze ooit de paaz weer verlaat.
Het vervolg van PAAZ heet UP, dat staat nu op mijn lijstje:
Ze werd namelijk van de ene op de andere dag opgenomen op de PAAZ (Psychiatrische Afdeling van een Algemeen Ziekenhuis), en verbleef daar 5 maanden. Op dat moment dacht ze dat er een fout was gemaakt, want ze vond het heel gewoon dat ze graag dood wilde. Inmiddels is ze nogmaals opgenomen geweest en heeft daarna zelf voor nog een behandeling gekozen.
 |
| Theo Maassen en Myrthe van der Meer in "24 uur met..." |
Over haar eerste opname schreef ze het boek PAAZ:
Het leest als een trein, en geeft een glashelder beeld van het reilen en zeilen op de PAAZ, en hoe kwetsbaar je bent als je altijd en altijd maar voor de anderen in het gezin moet zorgen.
Schokkend.
Maar haar stijl blijft nuchter en ze behoudt ook haar humor. Mijn beeld van psychiatrische patiënten is door dit boek een stuk genuanceerd. Het zal je maar overkomen, zeg.
De aflevering van "24 uur met..." kun je hier (klik) terugkijken, wat ook erg de moeite waard is. Ik keek 'm vlak nadat ik het boek uit had, pfff, dat kwam binnen!
Hier is de samenvatting van bol.com:
Als Emma van de ene op de andere dag opgenomen wordt op de paaz, weet ze één ding zeker: hier is een fout gemaakt. Ze heeft namelijk een leuke baan, een geweldige vriend en een goed leven, dus dat ze dood wil kan dan toch geen probleem zijn?
Het is het begin van Emma's zoektocht door de absurde wereld van de psychiatrische kliniek met al haar regels, pillen en diagnoses - een zoektocht naar de uitgang, maar boven alles een zoektocht naar zichzelf. Tijdens haar reis langs vreemde patiënten en nog vreemdere therapeuten, depressieve kerstballen en onverwachte vriendschappen, begint Emma te beseffen dat ze hier niet voor niets zit, en dat zij de enige is die kan bepalen of, maar vooral ook hóé ze ooit de paaz weer verlaat.
Het vervolg van PAAZ heet UP, dat staat nu op mijn lijstje:
zondag 25 januari 2015
Een flink gat in het kruis...
Bij mij om de hoek zit een Miss Etam-outlet, en al is het niet echt mijn favoriete kledingmerk, de lage prijzen roepen me toch af en toe vanuit de etalage en dan laat ik me verleiden tot het kopen van allerhande vestjes en shirtjes, voor bij m'n zelf genaaide jurkjes en rokjes.
Want broeken draag ik wat minder vaak.
Deze keer kwam ik toch met een broek thuis, het was een koopje en toen ik thuis de oranje plakkertjes eraf peuterde was ik helemaal tevreden, ha, toch weer €32 niet uitgegeven, die ik dan volgens mezelf dus nog tegoed heb voor weer iets leuks.
Maar eigenlijk was de broek te groot en had een rare plooi bij het kruis.
Aan de slag dan maar weer...
Opgelost!
Abonneren op:
Posts (Atom)