zaterdag 24 oktober 2015

"De amandelboom" van Michelle Cohen Carasanti


Als je hield van "Duizend schitterende zonnen" en "De vliegeraar" moet je deze echt ook lezen.
Het speelt zich af in Palestina. Ik heb, eerlijk gezegd, nooit goed begrepen hoe het daar zat met de haat en de redenen ervoor. Wel zag ik als kind eindeloos de beelden van Israel en Palestina op het journaal voorbijkomen en begreep dat het een ingewikkeld conflict moest zijn.

Dit verhaal neemt je mee, en is geschreven door de ogen van Ichmad. Zijn leven zit vol met oorlog, haat en ellende, maar toch weet hij bijna altijd verstandige keuzes te maken. Eén keuze, nou ja, eigenlijk had hij geen keuze, zorgt ervoor dat zijn vader wordt opgepakt. Vanaf dan drukt er een zware verantwoordelijkheid op zijn schouders, die hij moedig draagt.

Het is aangrijpend, prachtig geschreven zonder sentimenteel te doen en ik snap niet dat dit boek niet breder bekend is...
Lezen, dus!

De samenvatting van bol:
De elfjarige Ichmad Hamid woont in de Bezette Gebieden waar iedereen leeft met de angst huizen, banen en bezittingen kwijt te raken. Of nog afschuwelijker, elkaar. Ichmad heeft een bijzonder talent waarvan zijn hele dorp onder de indruk is. Maar dat talent helpt hem niet zijn vrienden en familie te redden, of een veilig leven te bieden. Ichmad wordt met schuldgevoelens overladen als door zijn toedoen zijn inspirerende vader gevangen wordt genomen en zijn familie alles kwijtraakt. Toch ziet de moedige Ichmad dat haat niet de beste manier is met pijn en woede om te gaan. Hij laat zich niet verleiden door deze vernietigende gevoelens. In dit bijzonder ontroerend verhaal volgen we Ichmads leven van onverwoestbare jongen tot bezielde man die ondanks geweld en verdriet altijd hoop houdt en lief heeft.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen